Η θέωση - H θέωση δυνατή δια των ακτίστων ενεργειών του Θεού

Του Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη, Καθηγουμένου Ιεράς Μονής Οσ. Γρηγορίου

Θέωση και Ορθοδοξία

 
Στην Ορθόδοξο Εκκλησία του Χριστού μπορεί ο άνθρωπος να πετύχει την θέωση, επειδή η Χάρις του Θεού, σύμφωνα με την διδασκαλία της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας, είναι άκτιστος. Ο Θεός δεν είναι μόνο ουσία, όπως νομίζουν οι Δυτικοί, αλλά είναι και ενέργεια. Εάν ο Θεός ήταν μόνο ουσία, δεν θα μπορούσαμε να ενωθούμε, να κοινωνήσουμε μαζί Του, διότι η ουσία του Θεού είναι φοβερή και απρόσιτη στον άνθρωπο, κατά το «ου γαρ μη ίδη άνθρωπος το πρόσωπόν μου και ζήσεται» (Εξ. λγ', 20).
Ας αναφέρουμε ένα κάπως σχετικό παράδειγμα από τα ανθρώπινα. Αν πιάσουμε ένα ηλεκτρικό καλώδιο γυμνό, θα πεθάνουμε. Όταν όμως ενώσουμε μία λάμπα στο καλώδιο, φωτιζόμαστε. Την ενέργεια του ηλεκτρικού ρεύματος την βλέπουμε, την χαιρόμαστε, μας βοηθεί. Την ουσία του δεν μπορούμε να την πιάσουμε. Κάτι παρόμοιο, ας μας επιτραπή να πούμε, συμβαίνει και με την άκτιστο ενέργεια του Θεού.
Εάν θα μπορούσαμε να ενωθούμε με την ουσία του Θεού, θα εγινόμαστε και εμείς κατ' ουσίαν θεοί. Δηλ. όλα θα εγίνοντο θεοί, θα υπήρχε μία σύγχυσις, και τίποτε δεν θα ήταν ουσιαστικά θεός. Ό,τι πιστεύουν με λίγα λόγια στις ανατολικές θρησκείες, π.χ. στον Ινδουϊσμό, όπου ο θεός δεν είναι προσωπική ύπαρξις, αλλά συγκεχυμένη δύναμις σκορπισμένη σ' όλον τον κόσμο, και στους ανθρώπους και στα ζώα και στα πράγματα (Πανθεϊσμός).
Εάν πάλι ο Θεός είχε μόνο την αμέθεκτη θεία ουσία χωρίς τις ενέργειές Του, θα παρέμενε ένας θεός αυτάρκης, κλεισμένος στον εαυτό του, ακοινώνητος στα πλάσματα του.[...]
Με τις άκτιστες αυτές ενέργειές Του ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο και συνεχίζει να τον συντηρή. Δίδει ουσία και υπόστασι στον κόσμο μας με τις ουσιοποιητικές ενέργειές Του. Είναι παρών στην φύσι και

Ο Άγιος Λουκιανός – Βίντεο

Ο Άγιος Λουκιανός

Στο βίντεο μπορείτε να παρακολουθήσετε ένα παιδικό φιλμ, το οποίο έχει ως θέμα του τη ζωή και τη δράση του Αγίου Λουκιανού. Ο Άγιος Λουκιανός καταγόταν από τα Σαμόσατα της Συρίας και ήταν γόνος ευσεβούς οικογένειας. Γεννήθηκε το 235  και ανατράφηκε σε χριστιανικό περιβάλλον λαμβάνοντας παράλληλα και την απαραίτητη κοσμική μόρφωση. Όταν έφθασε σε ηλικία 12 ετών έμεινε ορφανός. Τότε αποφάσισε να μοιράσει όλη του την περιουσία στους φτωχούς και να αφοσιωθεί στις θεολογικές σπουδές και στην Εκκλησία. Εντρύφησε ιδιαίτερα στη μελέτη της Αγίας Γραφής και όντας γνώστης της εβραϊκής γλώσσας, διόρθωσε και συμπλήρωσε τις μεταφράσεις των Ο΄, του Ακύλα, του Συμμάχου και του Διοκλητιανού επί τη βάσει του πρωτοτύπου, δωρίζοντας τη μετάφρασή του στην Εκκλησία της Νικομηδείας.

Η θεολογική του κατάρτιση και ο ενάρετος βίος του τον οδήγησε ώστε να χειροτονηθεί πρεσβύτερος στην Αντιόχεια όπου και  διακρίθηκε για τη ζέση του κηρύγματός του, με το οποίο παρακινούσε τους πιστούς στο μαρτύριο. Όταν κάποτε πληροφορήθηκε ότι στη Νικομήδεια κάποιοι χριστιανοί βασανίζονταν για την πίστη τους και είχαν χάσει

Η μίμηση της ζωής του Χριστού

Η μίμηση της ζωής του Χριστού

του Ιωάν. Κων. Κορναράκη, Ομ. Καθηγητού του Παν/μίου Αθηνών  

Ο Χριστός είναι το μοναδικό πρότυπο του χριστιανού ανθρώπου. Ο άνθρωπος αυτός βαπτίσθηκε στο θάνατο και την ανάσταση του Χριστού. Η πορεία επομένως της ζωής του εν Χριστώ Ιησού είναι πορεία από το σταυρό στην ανάσταση. Ενδύθηκε στο μυστήριο της βάπτισής του το Χριστό και χρίσθηκε με το μυστήριο του Χρίσμα­τος, λαμβάνοντας «δυνάμει» τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, προκειμένου να πορευθεί χριστοειδώς και ενισχυμένος προς την κατάκτηση των στόχων του, της κατά χάρη θέωσής του! Να χριστοποιηθεί!

Χριστοποίηση σημαίνει να γίνει σύμμορφος του σαρ­κωμένου Υιού και Λόγου του Θεού, του Χριστού. Να φθάσει στο πλήρωμα της ανδρικής πνευματικής ηλικίας του Χριστού. Γεγονός το οποίο δίνει έμφαση στο μέσο της κατόρθωσης αυτής που είναι η μίμηση της ζωής του Χριστού. Η προσπάθεια της μίμησης του Χριστού αποτελεί το κεντρικό βιωματικό άξονα της σωτηρίας του.

Αλλά το ερώτημα· πόσο εύκολη είναι η μίμηση του Χριστού από έναν άνθρωπο, εγείρεται αυθόρμητα στη σκέψη του χριστιανού, του κάθε χριστιανού αγωνιστή!

Η απορία αυτή είναι όντως εύλογη. Γι’ αυτό και κά­ποιες επιφυλάξεις ή και αρνητικές θέσεις στη δυνατότητα της μίμησης του Χριστού είναι λογικές και αναμενόμενες. Ο προβληματισμός· «μα είναι

Ποιος είναι ο σκοπός της χριστιανικής άσκησης;

Η χριστιανική άσκηση

Ποιος είναι ο σκοπός της χριστιανικής άσκησης, πως διατηρείται και που σταματά; 

του Αρχιμ. Παύλου Παπαδόπουλου 

«Το να θαυμάζη κανείς τους κόπους των Αγίων είναι καλό. Το να ζηλεύη να τους μιμηθή είναι σωτήριο. Αλλά το να θέλη διά μιάς να τους μιμηθή είναι παράλογο και ακατόρθωτο». 

Όλοι οι όσιοι και οσίες της Εκκλησίας μας έφτασαν στο ποθούμενο μέσω της άσκησης. Ο όρος άσκηση χρησιμοποιείται ευρέως θα λέγαμε από τους θεολόγους και ιερείς στα κηρύγματα. Όλοι προτρέπουν τους πιστούς να ασκηθούν, να αποκτήσουν ασκητικό φρόνημα διότι διαμέσου αυτού όπως υποστηρίζεται θα καταφέρουμε όλοι μας να συναντήσουμε τον Χριστό.

Τι είναι όμως η άσκηση και που τελειώνει; 

Κατ’ αρχήν να αναφέρουμε ότι χριστιανική ζωή και άσκηση θα πρέπει να νοούνται σαν δύο έννοιες ενός κοινού βιώματος. Δεν μπορεί να νοηθεί χριστιανική ζωή χωρίς άσκηση και ορθόδοξη άσκηση εκτός χριστιανικής μυστηριακής ζωής.

Η σωτηρία του ανθρώπου, δηλαδή η ολοκλήρωση του προϋποθέτει μία αδιάκοπη εσωτερική μεταστροφή του ανθρώπου, δηλαδή μετάνοια, αλλαγή του νου και των κριτηρίων, πέρασμα από το μέτρο ζωής του κόσμου που είναι η ευζωία και καλοπέραση, στο μέτρο ζωής της αγάπης που είναι η άσκηση. Και άσκηση

ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ

Η Ελπίδα του Σταυρού

του Νίκου Βαξεβανίδη

 

Α. Εισαγωγή

Πολλές φορές στην πορεία της ζωής μας είμαστε χαρούμενοι και αισιόδοξοι. Άλλοτε πάλι, εξαιτίας κάποιων καταστάσεων και συνθηκών, όλα μας φαίνονται μάταια και απελπιζόμαστε. Η απελπισία όμως εκείνο το οποίο θα προσφέρει, είναι να κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα. Γι’ αυτό ποτέ δεν πρέπει να χάνουμε τις ελπίδες μας. Ιδιαίτερα δε εμείς οι χριστιανοί δεν είμαστε όπως «οι λοιποί οι μή έχοντες ελπίδα» (Α΄ Θεσ. 4, 13), γιατί έχουμε ελπίδα μας τον ίδιο τον Θεό.

Β. Η απελπισία

Προτού αναφέρουμε οτιδήποτε άλλο, επιβάλλεται κατ’ αρχήν να δώσουμε ένα ορισμό του τι είναι απελπισία και εν συνεχεία, του τι είναι η ελπίδα. Απελπισία είναι η απώλεια της εμπιστοσύνης μας στην ελεημοσύνη και αγαθοσύνη του Θεού, με άλλα λόγια η απώλεια της πίστης μας στην Θεία πρόνοια, που συνέχει, φροντίζει και συντηρεί την κτίση και τον κόσμο ολόκληρο. Κατά τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, η απελπισία είναι η ενδέκατη βαθμίδα της κακίας. Οι συνέπειες της απελπισίας οδηγούν τον άνθρωπο στην δωδέκατη βαθμίδα, που είναι η αυτοκτονία. Η απελπισία κατά τους Πατέρες χαρακτηρίζεται ως δαιμονική διάθεση, που οδηγεί στην καταστροφή. Η απελπισία είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του διαβόλου. Ο διάβολος μπορεί να πιστεύει και να φρίττει, όμως δεν ελπίζει, διότι απομακρύνθηκε από τον Θεό και παγιώθηκε στην κακία.

Αιτία της απελπισίας είναι η απομάκρυνση από τον Θεό και η έλλειψη εμπιστοσύνης σε Αυτόν. Όταν ο