Ο Αμερικανικός Ιατρικός Σύλλογος (ΑΜΑ), η μεγαλύτερη ομάδα ιατρών των ΗΠΑ, θεωρεί το ρατσισμό ως «απειλή για τη δημόσια υγεία»

Ο Αμερικανικός Ιατρικός Σύλλογος  θεωρεί το

ρατσισμό ως «απειλή για τη δημόσια υγεία»

Καθώς η πανδημία του κορονοϊού συνεχίζει να απειλεί τις μειονοτικές ομάδες που έχουν πληγεί σοβαρά, ο Αμερικανικός Ιατρικός Σύλλογος έχει υιοθετήσει μία πολιτική που αναγνωρίζει το ρατσισμό ως «απειλή για τη δημόσια υγεία».

Η νέα πολιτική αναγνωρίζει το ρατσισμό ως κοινωνικό καθοριστικό παράγοντα της υγείας επισημαίνει τις ανισότητες στην υγεία και την έλλειψη πρόσβασης στην υγειονομική περίθαλψη που εμπόδισαν σημαντικά την καλή υγεία των Μαύρων και άλλων ιστορικά περιθωριοποιημένων κοινοτήτων στις ΗΠΑ.

Οι εκπρόσωποι του Αμερικανικού Ιατρικού Συλλόγου δημοσίευσαν μία δήλωση διευκρινίζοντας τα τρία επίπεδα ρατσισμού που περιγράφονται λεπτομερώς και στην πολιτική του Συλλόγου: συστημικό, πολιτιστικό και διαπροσωπικό επίπεδο. Το κάθε επίπεδο θέτει συγκεκριμένα εμπόδια στην ιατρική περίθαλψη και στην καλή υγεία, εμποδίζοντας την πρόοδο της ιατρικής, αναφέρουν οι εκπρόσωποι του Συλλόγου. Ο Σύλλογος (ΑΜΑ) ζητά από τους ιατρούς να εντοπίσουν στρατηγικές για τον μετριασμό των επιπτώσεων του ρατσισμού στην υγεία, να διδάξουν στους μελλοντικούς ιατρούς για τον ρατσισμό στα προγράμματα σπουδών των ιατρικών σχολών και να υποστηρίξουν την ανάπτυξη πολιτικής για την έρευνα του ζητήματος. Ο ρατσισμός ανακηρύχθηκε ως θέμα δημόσιας υγείας σε 145 πόλεις και κομητείες σε 27 κοινοπολιτείες. 

Οι κοινότητες του χρώματος πεθαίνουν σε υψηλότερα ποσοστά από τον κορονοϊό από τους λευκούς Αμερικανούς. Η Δρ. Edwards, παθολόγος, αναφέρει ότι «οι ανισότητες ήταν τόσο εμφανείς, καθώς

Το κοινωνικό έργο του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και η σύγχρονη κοινωνική – φιλανθρωπική δράση της Εκκλησίας

Το κοινωνικό έργο του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

και η σύγχρονη κοινωνική – φιλανθρωπική δράση της Εκκλησίας

Το κοινωνικό έργο του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και η σύγχρονη κοινωνική – φιλανθρωπική δράση της Εκκλησίας 

Αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή Δρ. Θ.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι ένας από τους μεγαλύτερους Πατέρες της Εκκλησίας, όντας λαμπρό υπόδειγμα πλήρους και ολοκληρωτικής αφιερώσεως στην ποιμαντική διακονία του λαού του Θεού. Ιεράρχης με ασυνήθιστες πνευματικές ικανότητες, με ακατάβλητο ψυχικό σθένος και με πλούσια και εμφανή τα χαρίσματα της Θείας Πρόνοιας ήταν επόμενο να διακριθεί ως εξέχουσα προσωπικότητα στη χορεία των μεγάλων Πατέρων που κοσμούν το στερέωμα της Εκκλησίας [1]...

Γεννήθηκε στην Αντιόχεια το 344 μ.Χ. Ο πατέρας του, Σεκούνδος, δημόσιος λειτουργός υψηλού βαθμού στην αυτοκρατορική υπηρεσία, άφησε χήρα την εικοσαετή σύζυγό του, Ανθούσα, λίγο μετά τη γέννηση του γιου τους. Η ευσεβής Ανθούσα, ελληνικής καταγωγής, αποφάσισε να αφοσιωθεί στην εκπαίδευση του γιου της. Ο Ιωάννης σπούδασε φιλοσοφία και ρητορική. Μαθήτευσε δίπλα στον περίφημο ρήτορα Λιβάνιο και ο ίδιος άσκησε την τέχνη της ρητορικής στα δικαστήρια μέχρι τον θάνατο της μητέρας του οπότε και αναχώρησε για την έρημο ως μοναχός. Το 381 χειροτονήθηκε διάκονος και το 386 πρεσβύτερος. 

Το μεγάλο χάρισμα του αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου και το κύριο γνώρισμά του ήταν η ευγλωττία του. Έγινε γνωστός σε όλους για τη ρητορική του δεινότητα. Η φήμη του ξεπέρασε τα όρια της Αντιόχειας και διαδόθηκε παντού. Το 397 η αυτοκρατορική αυλή τον επέλεξε ως αρχιεπίσκοπο της Κωνσταντινούπολης και χειροτονήθηκε το 398. Κατά τη διάρκεια των έξι ετών της ποιμαντορικής του διακονίας εργάστηκε με όλες του τις δυνάμεις, διδάσκοντας το λαό και ποιμαίνοντας την Εκκλησία. Αλλά ο άγιος Ιωάννης δεν ήταν από τους ανθρώπους που συμβιβάζονται με το κακό, κι είχε να παλέψει τότε με πολλά κακά, εκκλησιαστικά και πολιτικά [2]. Στο πλαίσιο αυτό της υψηλής διακονίας και ευθύνης του και προκειμένου να ανταποκριθεί στην ιερατική αποστολή του δεν εδίστασε να έλθει σε σύγκρουση με το κατεστημένο της εποχής του, κάτι όμως που στοίχισε όχι μόνο την απομάκρυνσή του από τον αρχιερατικό θρόνο, αλλά και την εξορία. Οι δραστηριότητες του αρχιεπισκόπου ενόχλησαν μια μερίδα του κλήρου, που είχε ελεγχθεί για εκκλησιαστικές αυθαιρεσίες, καθώς και την φιλόδοξη αυτοκράτειρα Ευδοξία. Η Ευδοξία ενοχλήθηκε από τη θαρραλέα κριτική των αυθαιρεσιών της από τον αρχιεπίσκοπο και οργισμένη με τα λόγια του Χρυσοστόμου ζήτησε από τον σύζυγό της Αρκάδιο να λάβει μέτρα εναντίον του [3]. Θλιβερά γεγονότα οδήγησαν στην καθαίρεσή του από το αρχιεπισκοπικό αξίωμα το 404 στη σύνοδο της Δρυός κι εξορίστηκε [4]. Εκοιμήθη στα Κόμανα του Πόντου κατά τη διάρκεια της δεύτερης εξορίας του, στις 14 Σεπτεμβρίου 407. Επειδή όμως η ημερομηνία αυτή συμπίπτει με τη μεγάλη εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, η μνήμη του μετατίθεται στις 13 Νοεμβρίου [5]. 

Ο άγιος Ιωάννης, λίγα χρόνια μετά το θάνατό του, ονομάσθηκε Χρυσόστομος εξαιτίας της μεγάλης

Κοινωνική Δικαιοσύνη και Ορθόδοξη Θεολογία. Μια προκήρυξη

Κοινωνική Δικαιοσύνη και Ορθόδοξη Θεολογία

Θανάσης Παπαθανασίου

«Ακούστε με τώρα κι εσείς οι πλούσιοι. Κλάψτε με γοερές κραυγές για τα βάσανά σας, που όπου να ’ναι έρχονται. Ο πλούτος σας σάπισε, και τα ρούχα σας τα ’φαγε ο σκόρος^. το χρυσάφι σας και το ασήμι κατασκούριασαν, και η σκουριά τους θα είναι μαρτυρική κατάθεση εναντίον σας και θα καταφάει τις σάρκες σας σαν τη φωτιά. Κι ενώ πλησιάζει η κρίση εσείς μαζεύετε θησαυρούς. Να, ο μισθός των εργατών που θέρισαν τα χωράφια σας κι εσείς τους τον στερήσατε κραυγάζει^. Και οι κραυγές των θεριστών έφτασαν ως τα αυτιά του παντοδύναμου Κυρίου. Ζήσατε πάνω στη γη με απολαύσεις και σπατάλες. Παχύνατε σαν τα ζώα, που τα πάνε για σφάξιμο. Καταδικάσατε και φονεύσατε τον αθώο^. δεν σας πρόβαλε αντίσταση».

Θα μπορούσε, ίσως, να είναι απόσπασμα από προκήρυξη των μεγάλων κοινωνικών εξεγέρσεων του 20^ου αι. Είναι, ωστόσο, κείμενο που γράφτηκε πριν από είκοσι, χοντρικά, αιώνες^. απόσπασμα από την Καινή Διαθήκη, και, συγκεκριμένα, από την επιστολή του αποστόλου Ιακώβου (5:1~6). Κατά πόσο, βέβαια, αποδέχονται τη φιλοσοφία του όσοι δηλώνουν θρησκευόμενοι και, αντίστοιχα, κατά πόσο γνωρίζουν την ύπαρξη τέτοιας σκέψης στους κόλπους του Χριστιανισμού όσοι δηλώνουν μη Χριστιανοί, είναι ερωτήματα, στα οποία η απάντηση μάλλον δεν μπορεί να είναι αισιόδοξη. Η υποβάθμιση (πολύ περισσότερο: η στρέβλωση) του Χριστιανισμού σε ένα ανώδυνο σύστημα ηθικιστικού, ατομοκεντρικού και εφησυχαστικού καθωσπρεπισμού αποτελεί μέσα στην ιστορία έναν αδιάκοπο πειρασμό.

α΄ Η αποστέρηση του εργατικού μισθού ως φόνος 

Η παραστατικότατη μεταφορά του απ. Ιακώβου του αποστερημένου εργατικού μισθού να κραυγάζει προς τον ουρανό δεν είναι καθόλου τυχαία. Έχει χρησιμοποιηθεί όποτε χρειάστηκε να επισημανθούν τα πλέον βαριά αμαρτήματα: βοά προς τον Θεό το αίμα του δολοφονημένου Άβελ, τα αμαρτήματα των Σοδόμων, η τυραννία των Εβραίων στην Αίγυπτο και ο αποστερημένος μισθός, και μάλιστα είτε αφορά Εβραίο, είτε ξένο εργάτη. «Μην εκμεταλλεύεσαι ποτέ», λέει ο Γιαχβέ στον Ισραηλίτη, «το μισθωτό, το δυστυχισμένο και το φτωχό συμπατριώτη σου ή τον ξένο που ζει σε μια από τις πόλεις της χώρας σου. Να του δίνεις κάθε μέρα το μεροκάματό του, πριν από τη δύση του ήλιου^. γιατί είναι φτωχός και το έχει ανάγκη. Αλλιώς αυτός θα φωνάξει εναντίον σου στον Κύριο, κι αυτό θα σου καταλογιστεί για αμαρτία» (Δευτ. 24:14~15). «Όποιος από το διπλανό του τη διατροφή του αφαιρεί, είναι το ίδιο σαν να τον σκοτώνει^. κι όποιος δε δίνει στον εργάτη το μισθό του, είναι φονιάς» (Σοφ. Σειρ. 34:22).

Αυτή η αντιστοίχιση εκμετάλλευσης και φόνου πέρασε και στη χριστιανική Εκκλησία. Είναι χαρακτηριστικό ότι ως «φονεύσας τον αδελφόν αυτού» καθαιρείται ο ανάλγητος κληρικός που δεν συνδράμει τον φτωχό συνάδελφό του. Κατά τον αγ. Νικόδημο τον Αγιορείτη σ’ αυτόν που αποστερεί το μισθό του εργαζόμενου, πρέπει να επιβάλλονται τα επιτίμια που επιβάλλονται στον φονιά.

β΄ Η νομιμότητα της ταξικής κοινωνίας 

Δεν έχουν λείψει μέσα στην ιστορία απόψεις θεολογούντων ότι τάχα η ταξική κοινωνία είναι θέλημα Θεού, ότι οι πλούσιοι έχουν οριστεί από τον Θεό για να διαχειρίζονται τα υλικά αγαθά και ότι η ιδιότητα του φτωχού δίνεται επίσης από τον Θεό για να έχουν ορισμένοι άνθρωποι την πολύτιμη ευκαιρία να ασκούνται στην υπομονή.

Σε ορισμένα βιβλία της Π.Δ. ο πλούτος είναι ταυτόσημος με την αδικία^. σε άλλα, εν τούτοις, εμφανίζεται ως θεία επιβράβευση της ανθρώπινης ευσέβειας. Στην Κ.Δ., όμως, αυτή η δεύτερη αντίληψη απουσιάζει^.

Η πανδημία του κορωνοϊού θα προκαλέσει πείνα βιβλικών διαστάσεων

Η πανδημία του κορωνοϊού

θα προκαλέσει πείνα βιβλικών διαστάσεων

Ο επικεφαλής της υπηρεσίας ενίσχυσης τροφίμων του ΟΗΕ προειδοποίησε ότι ο κόσμος αντιμετωπίζει εκτεταμένη πείνα «των βιβλικών διαστάσεων» λόγω της πανδημίας του κορανοϊού, με σύντομο χρονικό διάστημα να δράσει πριν λιμοκτονήσουν εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων.

Περισσότερες από 30 χώρες στον αναπτυσσόμενο κόσμο θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν εκτεταμένο λιμό, και σε 10 από αυτές τις χώρες υπάρχουν ήδη πάνω από 1 εκατομμύριο άνθρωποι στα όρια της πείνας, δήλωσε ο David Beasley, εκτελεστικός διευθυντής του Παγκόσμιου Επισιτιστικού Προγράμματος.

«Δεν μιλάμε για ανθρώπους που κοιμούνται πεινασμένοι», είπε στο Guardian σε συνέντευξή του. «Μιλάμε για ακραίες συνθήκες, κατάσταση έκτακτης ανάγκης - άνθρωποι κυριολεκτικά βαδίζουν στα όρια της πείνας. Αν δεν πάρουμε φαγητό σε ανθρώπους, οι άνθρωποι θα πεθάνουν». Ο Covid-19 είναι πιθανό να σαρώνει τον αναπτυσσόμενο κόσμο, αλλά η διάδοσή του είναι δύσκολο να μετρηθεί. Αυτό που φαίνεται να είναι βέβαιο είναι ότι τα εύθραυστα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης πολλών αναπτυσσόμενων χωρών δεν θα μπορέσουν να αντεπεξέλθουν και η οικονομική καταστροφή που θα ακολουθήσει μετά την πανδημία θα οδηγήσει σε τεράστια πίεση στους πόρους.

«Αυτό είναι πραγματικά κάτι περισσότερο από μια πανδημία - δημιουργεί μια πανδημία πείνας», δήλωσε ο Beasley. «Πρόκειται για ανθρωπιστική και επισιτιστική καταστροφή». Ο Μπέσλεϊ έστειλε το μήνυμά του στο συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ, προειδοποιώντας τους παγκόσμιους ηγέτες ότι πρέπει να ενεργήσουν γρήγορα σε μια ταχέως επιδεινούμενη κατάσταση. Τους παρότρυνε να προωθήσουν περίπου

Η χριστιανική διδασκαλία περί πλούτου

Η χριστιανική διδασκαλία περί πλούτου

Ρένος Κωνσταντίνου, θεολόγος 

Αναμφίβολα η μικρή μας πατρίδα διέρχεται μια μεγάλη οικονομική κρίση. Από οικονομικής απόψεως, κατά τα τις εκτιμήσεις πολλών, βρισκόμαστε σε χειρότερη θέση από την κατάσταση μετά την τουρκική εισβολή του 1974. Άνθρωποι έχασαν την δουλειά τους, άλλοι είδαν το εισόδημα τους να συρρικνώνεται, ενώ οι τιμές των αγαθών και οι φόροι αυξήθηκαν. Δύσκολες συνθήκες για να επιβιώσει άνθρωπος. Εκείνοι που βρίσκονται στη χειρότερη θέση, είναι όσοι δεν έχουν καθόλου ή σχεδόν καθόλου εισοδήματα και συνεπώς τα βασικά για την επιβίωσή τους. Από την άλλη παρατηρούμε ότι αρκετοί συνάνθρωποί μας, παρά την κρίση, έχουν αρκετό πλούτο και περισσότερα ίσως αγαθά από ότι πραγματικά χρειάζονται. Αυτό αποτελεί  και το μεγαλύτερο κοινωνικό πρόβλημα: η άνιση κατανομή του πλούτου. Ποια είναι εν προκειμένω η θέση της Εκκλησίας επί του θέματος;

Η Εκκλησία ουδέποτε υπήρξε αρνητική απέναντι στα υλικά αγαθά. Τα αγαθά αυτά δημιουργήθηκαν από τον Θεό και προσφέρονται στον άνθρωπο για χρήση και ευχαριστία. Αν υπήρξαν κάποιοι που το αμφισβήτησαν αυτό, σίγουρα δεν είναι άλλοι από τους διαρχικούς Γνωστικούς που η Εκκλησία καταδίκασε ως αιρετικούς. Τα υλικά αγαθά δόθηκαν στον άνθρωπο για να καλύπτει τις ανάγκες του και να ζει ευχάριστα τη ζωή του. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει και ευνοϊκή αντιμετώπιση του πλούτου. Όλα πρέπει να γίνονται με μέτρο. Η υπέρμετρη συσσώρευση πλούτου καθηλώνει τον άνθρωπο στα επίγεια και τον απομακρύνει από τον σκοπό της ζωής μας, που δεν είναι άλλος από την θέωση, την ένωση μας δηλαδή κατά χάρη με τον Θεό.

Ο Χριστός πέρασε την επίγεια του ζωή απλά και φτωχικά. Η λιτότητα και η εκούσια φτώχεια ήταν αυτή που διέκρινε τον Κύριο. Δεν είχε «που την κεφαλήν κλίνη» (Ματθ. 8, 20). Αυτό τον τρόπο ζωής δίδαξε στους μαθητές του. Αλλά και ο απόστολος των εθνών Παύλος μιμούμενος τον Χριστό, έμαθε να ζεί με αυτάρκεια: «Οίδα και ταπεινουσθαι οιδα και περισσεύειν έν παντί και έν πασιν μεμύημαι και χορτάζεσθαι και πεινάν και περισσεύειν και ύστερεισθαι· πάντα ισχύω εν τω ένδυναμούντι με Χριστώ» (Φιληπ. 4, 12-13). Ο Απόστολος των εθνών έζησε λοιπόν με ολιγάρκεια, έχοντας μόνο τα απολύτως απαραίτητα. Αυτό ισχύει και τους υπόλοιπους Αποστόλους και Αγίους της Εκκλησίας μας. Υπήρξαν και Άγιοι που ήταν πλούσιοι. Ωστόσο πρόσφεραν τον πλούτο που είχαν στους φτωχούς και εμπερίστατους, αφήνοντας για τον εαυτό τους τα απαραίτητα. Για παράδειγμα ο Μέγας Βασίλειος, ο οποίος πρόσφερε την περιουσία του για να κτίσει την γνωστή Βασιλειάδα, μια πόλη με ευαγή ιδρύματα.

Κάποτε κάποιος νέος ρώτησε τον Κύριο τι να κάνει για να κερδίσει την αιώνια ζωή, ο Χριστός του απάντησε: «Ει θέλεις τέλειος είναι υπάγε πώλησόν σου τά υπάρχοντα και δός πτωχοίς και εξεις

Η δικαιοσύνη της Εκκλησίας και το κοινωνικό πρόβλημα

Η δικαιοσύνη της Εκκλησίας και το κοινωνικό πρόβλημα

του Μιχαήλ Χούλη, Θεολόγου

Η αδικία δεν έλειψε δυστυχώς ποτέ από καμία ανθρώπινη κοινωνία σ’ όλες τις ιστορικές εποχές. Αιτίες της αδικίας είναι η απληστία, ο ατομοκεντρισμός και η έλλειψη αλληλεγγύης. Συνέπειες αυτών είναι η φτώχεια, η ανέχεια και οι οικονομικές διακρίσεις ανάμεσα στους ανθρώπους. Το φαινόμενο βιώνεται έντονα και από τον λεγόμενο ‘τέταρτο κόσμο’, δηλαδή από εκείνες τις ομάδες πληθυσμού που υφίστανται μεγάλη φτώχια, ανεργία, έλλειψη στέγης και διάγουν στο περιθώριο, μέσα στις ήδη αναπτυγμένες χώρες της Αμερικής και Ευρώπης. Έντονο υπήρξε το πρόβλημα από τα χρόνια ήδη της Παλαιάς αλλά και της Καινής Διαθήκης. Προφήτες όπως ο Μιχαίας, ο Ησαΐας, ο Αμώς, ο Αβακούμ και ο Ωσηέ μίλησαν για την δικαιοσύνη, ειρήνη και αγάπη του Θεού, στηλίτευσαν τους φταίχτες κατ’ εντολήν του Θεού και υπερασπίστηκαν τους κατατρεγμένους. Ο Θεός μέσω του Ησαΐα ελέγχει π.χ. τους άδικους κριτές όταν λέγει: «Αλίμονο σ’ αυτούς που δικαιώνουν τον ένοχο εξαιτίας της δωροδοκίας και αφαιρούν το δίκιο από τον δίκαιο» (5,23). Ο Μιχαίας βροντοφωνάζει: «Εκμεταλλεύονται τον άνθρωπο και τα υπάρχοντά του… Τρώνε τις σάρκες του λαού μου, του βγάζουν το δέρμα, του σπάζουν τα κόκκαλα» (2,2/ 3,3).

Στην πρωτοχριστιανική κοινότητα, οι χριστιανοί είχαν τα υπάρχοντά τους κοινά και κανείς μεταξύ τους δεν υπέφερε από στέρηση των απαραίτητων αναγκών. Στα Ιεροσόλυμα εφάρμοσαν κοινοχρησία

Τι θα κάνετε αν βλέπατε ένα παιδί να ξεπαγιάζει στα χιόνια; Βίντεο

Παιδιά που ζουν απροστάτευτα στους δρόμους

Στο εξαιρετικό  βίντεο της ανάρτησης μπορούμε να δούμε ένα κοινωνικό πείραμα που πραγματοποιήθηκε Όσλο  της Νοβηργίας. Το πείραμα αυτό προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα, του τι θα πράτταμε αν βλέπαμε ένα παιδί να ξεπαγιάζει στα χιόνια και παράλληλα να μας ευαισθητοποιήσει πάνω στο σημαντικό ζήτημα των παιδιών που ζουν απροστάτευτα στους δρόμους.

Ένα εντεκάχρονο αγόρι στο Όσλο, κάθεται ολομόναχο,  δίχως παλτό, τουρτουρίζοντας, σε μία στάση λεωφορείου. Το χιονισμένο τοπίο μας φανερώνει τις ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες. Οι κρυφές κάμερες καταγράφουν τις αντιδράσεις των περαστικών. Είναι ιδιαιτέρα ενθαρρυντικό το γεγονός ότι οι περισσότεροι περαστικοί  δεν αδιαφορούν. Αντίθετα   μας συγκινεί το γεγονός ότι ορισμένοι εξ αυτών φροντίζουν το παιδί με ιδιαίτερη αυταπάρνηση…

Το πείραμα διενεργήθηκε και βιντεοσκοπήθηκε από τα Νορβηγικά Χωριά SOS με σκοπό  να

H Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (video)

H  Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Η πικρή πλευρά της σοκολάτας

Η πικρή πλευρά της σοκολάτας

Στις φυτείες κακάου της δυτικής Αφρικής εργάζονται πολλά παιδιά για να απολαμβάνουμε εμείς τη σοκολάτα. Αυτό πλήττει βέβαια το προφίλ των σοκολατοπαραγωγών. Εταιρείες, όπως η Nestlé, μάχονται κατά της παιδικής εργασίας.

Η Μοαχέ είναι εννέα χρόνων και ψεκάζει με ζιζανιοκτόνα τις καλλιέργειες κακάου του πατέρα της. Πρωί και βράδυ το μικρό κορίτσι κουβαλά νερό σε μεγάλα δοχεία από το πηγάδι του χωριού έως το σπίτι. Μέχρι πριν λίγο, η Μοαχέ ήταν ένα από τα δύο εκατομμύρια παιδιά που εργάζονταν στις φυτείες κακάο στην Ακτή του Ελεφαντοστού και στη Γκάνα, για να μπορούν οι Γερμανοί να απολαμβάνουν την σοκολάτα τους. «Δεν ήξερα ότι είναι κακό να δουλεύω. Για μένα ήταν φυσιολογικό», λέει η Μοαχέ με απολογητικό ύφος. ‘Όταν ξεκινά η παιδική εργασία, σταματά η παιδική ηλικία. Η άγνοια, η παράδοση, καθώς και η φτώχεια συμβάλλουν στην ανάπτυξη της παιδικής εργασίας στα χωριά της Δυτικής Αφρικής. Από εκεί έρχονται τα δύο τρίτα του κακάο της παγκόσμιας βιομηχανίας του κακάο που αγοράζουν εταιρείες όπως η Mars, η Hershey, η Nestlé, η Lindt, η Sprüngli, η Ferrero και άλλες.

Κατανάλωση σοκολάτας και παιδική εργασία

Στην Ελβετία και στην Γερμανία καταγράφεται η μεγαλύτερη κατανάλωση σοκολάτας. Κάθε χρόνο καταναλώνονται περίπου δέκα κιλά ανά κεφαλή. Φέτος, μόνο στη Γερμανία, καταναλώθηκαν περίπου

Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος - Οδυσσέας Ελύτης

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης

Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος

Μουσική: Δημήτρης Λάγιος

Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος

να `ν’ ήμερος να `ναι άκακος

λίγο φαΐ λίγο κρασί

Χριστούγεννα κι Ανάσταση κι όπου φωλιάσει και σταθεί

κανείς να μην του φτάνει εκεί

Μα ήρθαν αλλιώς τα πράματα

τονε ξυπνάν χαράματα τον παν τον φέρνουν πίσω μπρος

του τρώνε και το λίγο βιος κι από το στόμα τη μπουκιά

πάνω στην ώρα τη γλυκιά του τηνε παίρνουνε κι αυτή

Άγιος Παΐσιος: Η αδικία πληρώνεται πολύ βαριά

Άγιος Παΐσιος

Η αδικία πληρώνεται πολύ βαριά

Η αδικία είναι μεγάλη αμαρτία

Η αδικία μαζεύει οργή Θεού

Μεγάλη υπόθεση να έχη ο άνθρωπος την ευλογία του Θεού! Πλούτος είναι! 

Ό,τι έχει ευλογία, στέκει, δεν γκρεμίζεται. Ό,τι δεν έχει ευλογία, δεν στέκει.

Η αδικία είναι μεγάλη αμαρτία. Όλες οι αμαρτίες έχουν ελαφρυντικά, η αδικία δεν έχει, μαζεύει οργή Θεού. Φοβερό! Αυτοί που αδικούν, βάζουν φωτιά στο κεφάλι τους. Από την μια μεριά βλέπεις να κάνουν μια αδικία και από την άλλη να πεθαίνουν δικοί τους άνθρωποι και να μη δίνουν σημασία. Πώς να κάνουν προκοπή οι άνθρωποι με τόσες αδικίες; Κάνουν αυτά που κάνουν, δίνουν δικαιώματα και στον διάβολο, γι’ αυτό μετά περνούν δοκιμασίες, τους βρίσκουν αρρώστιες κ.λπ. και σου λένε: “Κάνε προσευχή να γίνω καλά”.

Τα περισσότερα κακά που συμβαίνουν είναι από αδικίες. Όταν λ.χ. μαζεύεται με αδικία η περιουσία, ζουν οι άνθρωποι λίγα χρόνια σαν αρχοντόπουλα και μετά τα δίνουν, όσα μάζεψαν, στους γιατρούς. Τι λέει ο Ψαλμός; “Κρείσσον ολίγον τω δικαίω υπέρ πλούτον αμαρτωλών πολύν” (1). “Ανεμομαζώματα, ανεμοσκορπίσματα”. Όσα μαζεύουν, φεύγουν, όλα εξανεμίζονται. Σπάνια, σε πολύ λίγους συμβαίνει να είναι οι αρρώστιες, οι χρεωκοπίες κ.λπ. μια δοκιμασία του Θεού. Αυτοί θα έχουν καθαρό μισθό. Σ’ αυτήν την περίπτωση συνήθως γίνονται ύστερα πιο πλούσιοι, σαν τον Ιωβ. Αλλά, και πολλοί άνθρωποι που βγαίνουν άλειωτοι, είναι και από αυτό, κάποια αδικία έχουν κάνει.
1) Ψαλμ. 36, 16
Ο άδικος βασανίζεται

Ο άδικος, και γενικά κάθε ένοχος, όταν δεν ζητήση συγχώρηση, ταλαιπωρείται από την συνείδησή του και επιπλέον από την αγανάκτηση του αδικημένου. Γιατί, όταν ο αδικημένος δεν τον συγχωρήση και γογγύζη, τότε ο άδικος ταλαιπωρείται πολύ, βασανίζεται. Δεν μπορεί να κοιμηθή. Σαν να τον χτυπούν κύματα και τον φέρνουν σβούρα. Είναι μυστήριο πράγμα το πώς το πληροφορείται! Όπως, όταν ένας αγαπά κάποιον και τον σκέφτεται με την καλή έννοια, εκείνος το πληροφορείται, έτσι και σ’ αυτήν την περίπτωση. Ώ, ο γογγυσμός του άλλου τον κάνει άνω-κάτω! Και μακριά να είναι, τι στην Αυστραλία, τι στο Γιοχάννεμπουργκ, δεν μπορεί να ησυχάση, όταν είναι αγανακτισμένος ο άλλος εξ αιτίας του.

– Αν είναι αναίσθητος;

– Οι αναίσθητοι λες ότι δεν υποφέρουν; Το πολύ-πολύ να καταφύγουν σε καμμιά ψυχαγωγία, για να ξεχασθούν. Μπορεί πάλι ο αδικημένος να τον συγχώρησε τον ένοχο, αλλά να έχη μείνει λίγη αγανάκτηση

Η Θεολογία της Απελευθέρωσης στην ενσαρκωμένη Λατινική Αμερική

Η Θεολογία της Απελευθέρωσης

Του Άγγελου Γουνόπουλου, πολιτικού επιστήμονα 

Είμαι μια φωνή
Γι’ αυτούς που δεν έχουν καμιά
Dom Helder Camara *

Το μόνο θεμέλιο του κόσμου συνίσταται στην ελευθερία του Θεού, στην ελευθερία της Αγάπης
π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ **

Η Θεολογία της Απελευθέρωσης εμφανίστηκε στη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του ’60, τόσο ως ένα ιδιαίτερο θεολογικό ρεύμα στα πλαίσια κυρίως της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας (1), όσο και ως ένα κοινωνικό και πολιτικό κίνημα ευρύτερων χριστιανικών ομάδων. Η Θεολογία της Απελευθέρωσης θα παραμείνει ενεργή όλα αυτά τα χρόνια. Σήμερα, αν και έχει χάσει την αρχική της δυναμική, εντούτοις παραμένει παρούσα στις ιστορικές εξελίξεις, στρατευμένη στην υπόθεση των φτωχών για την απελευθέρωσή τους, μέσα από μια αγωνιστική πορεία πενήντα περίπου χρόνων (2).
Ο πολιτισμικός (3) παράγοντας θα παίζει πάντα ρόλο καθοριστικό στη διαμόρφωση του χαρακτήρα της Θεολογίας της Απελευθέρωσης. Ακολουθώντας τον Fernand Braudel, αυτό που αναφέρουμε ως λατινοαμερικάνικο πολιτισμό τη δεκαετία του ’60 είναι ταυτόχρονα:
α) μια γεωγραφική περιοχή, αφού είναι τόσο μια συγκεκριμένη γεωμορφολογία, όσο και μια γεωκλιματική συνθήκη. Αποτελείται από τεράστιες αχανείς εκτάσεις ιδιαίτερα αραιοκατοικημένες, που εναλλάσσονται διαρκώς και με έντονες διαφοροποιήσεις ανάμεσά τους, καθώς περιοχές με πλούσια βιοποικιλότητα διαδέχονται περιοχές με ατελείωτη στέρφα γη. Η θάλασσα δύο ωκεανών σχετίζει τα παράλια με τον κόσμο, όταν οι Άνδεις ή ο Αμαζόνιος απομονώνουν τους πληθυσμούς τους από αυτόν. Οι μεγάλες αποστάσεις ανάμεσα στις πόλεις και οι δυσκολίες στην επικοινωνία με την ύπαιθρο δημιουργούν τον αστικό πολιτισμό των κρεολών και των μιγάδων και τον αγροτικό πολιτισμό των ιθαγενών.
β) μια οικονομία που σημαδεύτηκε από χαμηλή τεχνολογική ανάπτυξη, χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως παραγωγική βάση για εξόρυξη πρώτων υλών και χαρακτηρίστηκε από τις εκμεταλλευτικές και άνισες αποικιοκρατικές σχέσεις με τη μητρόπολη, όπως και από την άνιση κατανομή των πόρων ανάμεσά τους. Έντονες ταξικές αντιπαραθέσεις τη συγκλονίζουν στο εσωτερικό της. Επίσης, είναι μια προβληματική επί αιώνες δημογραφία, αφού, με την κατάκτηση και την ακραία εκμετάλλευση, αλλά και εξαιτίας των επιδημιών και της πολιτισμικής τους οπισθοχώρησης, οι πληθυσμοί των ιθαγενών αποδεκατίστηκαν κυριολεκτικά. Χρειάστηκε να περάσουν αιώνες για να αρχίσουν να αυξάνονται ξανά. Η πληθυσμιακή τους ανάπτυξη, κυρίως μέσα στον 20ό αιώνα, τους επαναφέρει στο ιστορικό προσκήνιο έστω και δειλά, διότι, ακόμα και τότε, δεν συνοδεύτηκε από την αντίστοιχη κοινωνική ανάπτυξη, με αρνητικά αποτελέσματα για τον πολιτισμό και τους λαούς τους. Επιπλέον, οι λατινοαμερικάνικες οικονομίες έχουν τη δεκαετία του ’60 δυσμενείς βιολογικές συνθήκες, αφού οι αρρώστιες, ο υποσιτισμός, η ανύπαρκτη υγειονομική περίθαλψη για μεγάλα κοινωνικά στρώματα, θα επιβαρύνουν την οικονομική και την πολιτισμική παραγωγή.
γ) μια κοινωνία με μεγάλο πολιτικό κατακερματισμό, που διέπεται από έντονες και βίαιες συγκρούσεις στην πολιτική της ζωή, που οδηγεί προς, αλλά και τροφοδοτείται από τη στρατιωτικοποίηση και τον απολυταρχισμό. Οι αποικιοκρατικές διεθνείς σχέσεις, και ειδικότερα ο ρόλος των Η.Π.Α. μετά το «Δόγμα Μονρόε» στις αρχές του 19ου αιώνα, δεν ευνόησαν τον εκδημοκρατισμό και τη, σχετική έστω, ειρήνευση στο εσωτερικό τους. Επιπλέον, οι κοινωνικές σχέσεις χαρακτηρίζονται από την επιμειξία όλων των φυλών του κόσμου, που κατόρθωσε σε κάποια στρώματα να ξεπεράσει θαυμαστά το ρατσιστικό φαινόμενο και σε άλλα να το αναπαραγάγει με τον πιο σκληρό τρόπο, αναδεικνύοντας σε πρόβλημα καθοριστικό το ιθαγενικό ζήτημα.
Τέλος, ο λατινοαμερικάνικος πολιτισμός είναι και
δ) μια συλλογική νοοτροπία, αλλά και μια ιδιαίτερη λαϊκή θρησκευτικότητα, όπου ο πανθεϊσμός των αυτοχθόνων, ο ανιμισμός των μαύρων Αφρικανών και ο χριστιανισμός των Ευρωπαίων συνυπάρχουν, επικοινωνούν, εμπλέκονται σε νέες μορφές αλλά και χωρίζουν διαρκώς. Εν τέλει, ο λατινοαμερικάνικος πολιτισμός δημιουργείται σε μια μακρά ιστορική πορεία διαχωρισμών και συνθέσεων. Θα επηρεάσει βαθιά τη Θεολογία της Απελευθέρωσης, θα διαμορφώσει τους όρους της κυοφορίας της και θα συνδράμει στα αποτελέσματα της γέννησής της. Με την παρουσία της, θα αλλάξει μαζί της.

Η πρώτη περίοδος

Στη δεκαετία του ’60, και μέχρι την πτώση του Ανατολικού Μπλοκ, που επιταχύνει τις μεταβολές που είχαν ξεκινήσει ήδη από τη δεκαετία του ’80 στον αγγλοσαξονικό κόσμο και οι οποίες είχαν εγκαινιάσει την εποχή της νεοφιλελεύθερης «Παγκοσμιοποίησης», η προσήλωση του μεγαλύτερου μέρους της

Τα βασικά δικαιώματα του ανθρώπου και η θέση μας στη μεγάλη ανθρώπινη οικογένεια - Βίντεο

Ανθρώπινα δικαιώματα

Στο βίντεο της ανάρτησης παρουσιάζονται όλα τα άρθρα της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων και έχει ως τίτλο: «Τα βασικά δικαιώματα του ανθρώπου και η θέση μας στη μεγάλη ανθρώπινη οικογένεια».  Η δημιουργία του βίντεο πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των Προγραμμάτων των Σχολικών Δραστηριοτήτων από το 1^ο  Εσπερινό ΕΠΑΛ Τρικάλων  κατά το  σχολικό έτος 2015-2016.

Τα παιδιά μοιράζονται διαφορετικά από τους μεγάλους…. (κοινωνικό πείραμα)

Τα παιδιά μοιράζονται διαφορετικά από τους μεγάλους

Στο βίντεο  μπορείτε  να παρακολουθήσετε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κοινωνικό πείραμα που πραγματοποίησε ο οργανισμός «Action Against Hunger»  για να μας δείξει πως αντιδρούν τα παιδιά όταν νιώθουν την ανισότητα μεταξύ τους. Σε αυτό έλαβαν μέρος είκοσι παιδιά τα οποία μοιράστηκαν με έναν ιδιαίτερο τρόπο το φαγητό τους…

Αν και το πείραμα αυτό δεν είναι βέβαια αντιπροσωπευτικό, αφού το δείγμα είναι αρκετά μικρό, νομίζουμε ότι ο καθένας από εμάς μπορεί να  εξάγει κάποια πρώτα συμπεράσματα όσον  αφορά

ΕΝΑ ΔΕΝΤΡΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ - THE BOY AND THE TREE

  

Ευγένιου Τριβιζά, «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία - Ένα δέντρο, μια φορά»

Το δέντρο 
 

THE BOY AND THE TREE

Σ' ένα άχαρο πεζοδρόμιο μιας πολύβουης πολιτείας ήταν κάποτε ένα άσχημο παραμελημένο δέντρο. Κανείς δεν το πρόσεχε. Κανείς δεν το φρόντιζε. Κανείς δεν του έδινε την παραμικρή σημασία. Τα φύλλα του είχαν μαραζώσει, είχαν πέσει από καιρό κι είχε απομείνει γυμνό, σκονισμένο και καχεκτικό.

Ποτέ δεν είχε γνωρίσει του δάσους τη δροσιά. Δεν είχαν κελαηδήσει ποτέ στα φύλλα του πουλιά, με δυσκολία να το άγγιζε πού και πού κάποια πονετική ηλιαχτίδα που γλιστρούσε στα κρυφά ανάμεσα στις μουντές και άχαρες πολυκατοικίες που το περιστοίχιζαν.

Οι περαστικοί διάβαιναν δίπλα του με αδιαφορία, βλοσυροί και βιαστικοί, χωρίς να του δίνουν καθόλου σημασία, μερικοί μάλιστα πετούσαν αποτσίγαρα, φλούδια από κάστανα και λερωμένα χαρτομάντηλα κι άλλοι φτύνανε στο χωμάτινο τετραγωνάκι γύρω από τη ρίζα του.

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, κατάλαβε από κάτι μηχανικούς με σκούρες καμπαρντίνες και κρεμαστά

Πες μου γιατί - Ένα παιδί τραγουδά για την υπάρχουσα κοινωνική αδικία

Τραγούδι: "Tell me why"

Τραγουδιστής: Declan Galbraith

Lyrics:

Στο όνειρό μου παιδιά τραγουδούν

ένα τραγούδι αγάπης για κάθε αγόρι και κορίτσι.

Ο ουρανός είναι μπλε και οι κοιλάδες είναι πράσινες

και το γέλιο είναι η γλώσσα του κόσμου.

Μετά όμως ξυπνάω και όλα αυτά που βλέπω

είναι ένας κόσμος γεμάτος από ανθρώπους σε ανάγκη.

Πες μου γιατί πρέπει να είναι έτσι.

Πες μου γιατί Υπάρχει κάτι που δε μου έχουν πει;

Πες μου γιατί Διότι δεν καταλαβαίνω,

Όταν τόσοι χρειάζονται κάποιον,

Ο πλούτος και η φτώχεια - Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος 

Αν δεις κάποιον να γίνεται πλούσιος χωρίς να το αξίζει, μην τον καλοτυχίσεις, μην τον ζηλέψεις, μην τα βάλεις με τη θεία πρόνοια, μη νομίσεις ότι γίνεται τίποτα στον κόσμο τούτο τυχαία και άσκοπα. Θυμήσου την παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου. O πλούσιος είχε φτάσει στην κο­ρύφωση του πλούτου και των απολαύσεων, ενώ συ­νάμα ήταν σκληρός και απάνθρωπος, πιο άγριος κι από τα σκυλιά. Τα σκυλιά σπλαχνίζονταν το Λάζαρο κι έγλειφαν τις πληγές, που σκέπαζαν το σώμα του, ενώ ο πλούσιος ούτε τα ψίχουλα του τραπεζιού του δεν έδινε στον φτωχό. Ο πλούσιος είχε περισσότερα απ’ όσα του χρειάζονταν. Ο Λάζαρος δεν είχε ούτε τα απόλυτα αναγκαία, ούτε την απαραίτητη καθημε­ρινή του τροφή. Και μολονότι πάλευε συνέχεια με την πείνα και την αρρώστια, δεν αγανάκτησε, δεν βλα­στήμησε το Θεό, δεν παραπονέθηκε ενάντια στη θεία πρόνοια.
Δεν είναι, λοιπόν, αδικαιολόγητο, ενώ είσαι απαλ­λαγμένος από τέτοιες συμφορές, να βλαστημάς το Θεό, όταν άλλοι άνθρωποι, που δοκιμάζονται σκληρά από διάφορα βάσανα, δοξάζουν τον Κύριο ακατάπαυστα; Στο κάτω-κάτω, όποιος υποφέρει, κι αν ξεστομίσει καμιά βαρειά κουβέντα πάνω στον πόνο του, είναι άξιος κάποιας συγγνώμης. Όποιος, όμως, χωρίς να υποφέρει, βλαστημάει το Θεό και χάνει την ψυχή του, ποιάς συγγνώμης είναι άξιος;

Για ποιό λόγο, άνθρωπέ μου, ο πλούτος σου φαίνε­ται σπουδαίο πράγμα; Αναμφίβολα γιατί σου αρέ­σουν οι σπάταλες απολαύσεις, γιατί ευχαριστιέσαι όταν σε θαυμάζουν ή σε ζηλεύουνοι άλλοι, γιατί μπο­ρείς με τα χρήματά σου να κάνεις κακό στους εχθρούς σου και, τέλος, γιατί όλοι σε φοβούνται για τη δύναμη που σου δίνει ο πλούτος. Ναι, γι' αυτές τις τέσσερις αιτίες κυνηγάς τα λεφτά, για την ηδονή, την κολα­κεία, την εκδίκηση και το φόβο. Αλλη αιτία δεν υπάρχει. Γιατί, συνήθως, ο πλούτος ούτε πιο σοφό κά­νει τον άνθρωπο ούτε πιο συνετό ούτε πιο καλό ούτε πιο φιλάνθρωπο. Καμιάν αρετή δεν μπορεί να φυτέψει μέσα στην ψυχή μας ο πλούτος. Απεναντίας μάλιστα, αν βρει μερικές αρετές, τις ξεριζώνει, για να φυτέψει μέσα μας τις αντίστοιχες κακίες.

Σου φαίνεται, λοιπόν, ποθητός ο πλούτος και αξιο­ζήλευτος, επειδή καλλιεργεί τα χειρότερα ελαττώμα­τα στην ψυχή μας, επειδή μεταβάλλει το θυμό σε πρά­ξη, επειδή φουσκώνει τις σαπουνόφουσκες της δοξομανίας, επειδή ξεσηκώνει μέσα μας την αλαζονεία; Ακριβώς γι' αυτά πρέπει να τον αποφεύγεις, μη