Τιμωρία ή σωφρονισμός; Πως η Νορβηγία κατάφερε να μετατρέψει τους εγκληματίες σε καλούς γείτονες

«Όλοι αυτοί οι κρατούμενοι κάποια στιγμή θα αποφυλακιστούν. Αυτό σημαίνει ότι αποφυλακίζουμε τον νέο σου γείτονα. Αν τους αντιμετωπίσουμε σαν ζώα μέσα στις φυλακές, θα συμπεριφέρονται σαν ζώα και έξω»

STR New / Reuters

Πριν από 12 χρόνια η Νορβηγία άλλαξε το σύστημα που φυλακίζει τους εγκληματίες. Και ιδού τα αποτελέσματα.
Το BBC έκανε μία αποστολή στη Νορβηγία και προσπάθησε να δει πως το νέο σύστημα της χώρας που σταμάτησε τον εγκλεισμό και έδωσε νέες ευκαιρίες στους ανθρώπους που έχουν καταδικαστεί για κάποιο έγκλημα, έφερε αποτέλεσμα.
Το θέμα ξεκινάμε με μια σκηνή από ένα μάθημα γιόγκα. Όχι, δεν έχει επισκεφθεί κάποιο γυμναστήριο αλλά μια φυλακή. Το Χάλντεν της Νορβηγίας, που είναι μια φυλακή υψίστης ασφαλείας. Ξυπόλυτοι δολοφόνοι, βιαστές και έμποροι ναρκωτικών, πάνω σε στρώματα γυμναστικής, ακολουθούν τις οδηγίες της γυμνάστριας.

ING«Τους ηρεμεί», λέει ο επικεφαλής των φυλακών, Αρε Χόινταλ. «Δεν θέλουμε θυμό και βία σε αυτό το μέρος. Θέλουμε ήρεμους κρατούμενους».

Αυτή η ήρεμη βέβαια δεν είναι φθηνή. Μία θέση σε αυτές τις φυλακές στοιχίζουν περίπου 109.000 ευρώ τον χρόνο. Το μέσο ετήσιο κόστος για μία θέση στις φυλακές της Αγγλίας είναι περίπου 45.000.Όσο μιλάνε, δίπλα τους ένας υπάλληλος των φυλακών περνά με ένα σκούτερ και δύο κρατούμενοι τρέχουν δίπλα του σε σταθερό ρυθμό.
Ο διευθυντής των φυλακών γέλα. «Λέγεται δυναμική ασφάλεια» λέει, έχοντας διαβάσει το απορημένο ύφος της δημοσιογράφου. «Οι υπάλληλοι και οι κρατούμενοι είναι μαζί σε δραστηριότητες όλη την ώρα. Τρώνε μαζί, παίζουν βόλεϊ, κάνουν διάφορες δραστηριότητες που τους βοηθούν πραγματικά να κοινωνικοποιηθούν με τους κρατούμενους, να τους μιλούν και να τους κινητοποιούν».
Όταν ο Χόινταλ ξεκίνησε την καριέρα του, στις αρχές δεκαετίας του 80, οι φυλακές αυτές ήταν τελείως διαφορετικές. Υπήρχε μία σκληρή φιλοσοφία και κουλτούρα, η οποία επικεντρωνόταν στην ασφάλεια και τον εγκλεισμό. Και το ποσοστό υποτροπής ήταν περίπου στο 60% με 70%, όπως στις ΗΠΑ.

STR New / Reuters

Όμως τότε έγινε μια μεγάλη αλλαγή στη Νορβηγία. Μία μεταρρύθμιση που επικεντρωνόταν λιγότερο στην εκδίκηση και περισσότερο στον σωφρονισμό και την κοινωνικοποίηση.
Κρατούμενοι που το προηγούμενο διάστημα περνούσαν την ημέρα τους κλειδωμένοι, τώρα εκπαιδεύονται, γυμνάζονται, κάνουν δραστηριότητες, ενώ ο ρόλος των σωφρονιστικών υπαλλήλων αλλάξει εντελώς. Άλλαξε και όρος «φύλακες». «Είμαστε υπάλληλοι φυλακών και φυσικά φροντίζουμε ο κρατούμενος να εκτίσει την ποινή του, αλλά παράλληλα προσπαθούμε να τον βοηθήσουμε να γίνει καλύτερος άνθρωπος. Είμαστε μέντορες, πρότυπα, προπονητές τους».
Και αυτή η μεγάλη αλλαγή, έφερε απτά αποτελέσματα. Η υποτροπή σε νέα αδικήματα μειώθηκε στο μόλις 20% στα δύο χρόνια και 25% στα πέντε χρόνια. Στην Βρετανία η υποτροπή είναι περίπου 50% μετά από μόλις ένα χρόνο. 

Το κτίριο

Η αρχιτεκτονική του νέου συστήματος έχεις σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε οι κρατούμενοι να μην αισθάνονται ως κρατούμενοι, να μειώνεται το ψυχολογικό άγχος και να έρχονται σε αρμονία με το περιβάλλον. Μόνο από το κτίριο, που στοίχισε πάνω από 150 εκατ. ευρώ, και τα βραβεία που έχει πάρει για το μήνυμα μινιμαλιστικό του στυλ, δίνει μία αίσθηση περί τίνος πρόκειται.
Εδώ τα δωμάτια μοιάζουν περισσότερο με φοιτητικές εστίες παρά με κελιά. Ο κάθε κρατούμενος έχει το δικό του δωμάτιο, με δικό του μπάνιο, ψυγείο, τηλεόραση και θέα στο δάσος.

STR New / Reuters

Σε οποιονδήποτε μπορεί να ρωτήσει «μήπως όλο αυτό είναι υπερβολικό», ο διευθυντής των φυλακών απαντά: «Δεν είναι εύκολο να στερείς σε κάποιον την ελευθερία του. Στη Νορβηγία η ποινή είναι ότι

Ποινικοποίηση του ακρωτηριασμού γυναικείων γεννητικών οργάνων στο Σουδάν

Ποινικοποίηση του ακρωτηριασμού

 γυναικείων γεννητικών οργάνων στο Σουδάν

Το Σουδάν προχώρησε προσφάτως στην ποινικοποίηση του ακρωτηριασμού γυναικείων γεννητικών οργάνων, καθιστώντας την εν λόγω πράξη άξια ποινής τριών χρόνων φυλάκισης.

Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι σύμφωνα με τον ΟΗΕ, στο Σουδάν το 87% των γυναικών ηλικίας 14 έως 49 ετών έχουν υποστεί κάποια μορφή κλειτοριδεκτομής, εξαιτίας κυρίως της διαδεδομένης πολιτισμικής αντίληψης ότι είναι απαραίτητη για την φήμη των νεαρών γυναικών, αλλά και για τις βέλτιστες προοπτικές σχετικά με τον γάμο τους.

Η εν λόγω απαγόρευση έλαβε χώρα στα πλαίσια μιας ευρύτερης κίνησης κατά της κλειτοριδεκτομής. Ωστόσο, σύμφωνα με αναφορά της Unicef, λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα 29 χωρών της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, η συγκεκριμένη πρακτική παραμένει αρκετά διαδεδομένη, παρά το γεγονός ότι οι 24 από εκείνες έχουν προχωρήσει ήδη στην προώθηση σχετικής νομοθεσίας που επιβάλει την απαγόρευσή της.

Ειδικότερα, όσον αφορά το Σουδάν, ο ακρωτηριασμός γυναικείων γεννητικών οργάνων φαίνεται να ήταν ήδη απαγορευμένος σε κάποιες από τις πολιτείες του. Παρόλα αυτά, εξαιτίας της αντίθεσης του ηγέτη

Φυλακή: σύστημα σωφρονισμού ή τιμωρίας;

Φυλακή: σύστημα σωφρονισμού ή τιμωρίας;

της Σμαράγδας Τσάγκα, 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ   

Ήδη από την αρχαιότητα, βασικό θέμα συζήτησης αποτελεί ο ρόλος των ποινών στην κοινωνία. Πρωτοπόρος για την εποχή του ο Πλάτωνας, θέτει στην ενότητα 6 του έργου του «Πρωταγόρας», τον προβληματισμό για τον ρόλο της ποινής και για τον παιδευτικό ή μη χαρακτήρα της. Διατυπώνει απόψεις ρηξικέλευθες, που αναιρούν τον εκδικητικό χαρακτήρα των ποινών και θέτουν τις βάσεις για τη δημιουργία ενός συστήματος απονομής της δικαιοσύνης  που σκοπό έχει τον σωφρονισμό και την διαπαιδαγώγηση. Παρόμοιες απόψεις ασπάζονται και πιο σύγχρονοι φιλόσοφοι, μεταξύ των οποίων και ο Τσεζάρε Μπεκαρία, στο έργο του «περί εγκλημάτων και ποινών», όπου υποστηρίζει ότι βασικός σκοπός της ποινής πρέπει να είναι τόσο η αποτροπή των πολλών από το να αδικήσουν, όσο και η διαπαιδαγώγηση  του δράστη, ώστε να μην επαναλάβει κάποια εγκληματική πράξη (Μπουκόρου, 2011).

Όλες οι παραπάνω απόψεις φυσικά και γίνονται αποδεκτές από τη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων στις σύγχρονες κοινωνίες. Τον σκοπό της διαπαιδαγώγησης προσπαθεί να πραγματώσει και η φυλάκιση, δηλαδή η έκτιση στερητικής της ελευθερίας ποινής, ως απόλυτη μορφή κοινωνικού ελέγχου (Χάιδου, 2002). Ωστόσο, στην Ελλάδα  η θεωρία απέχει από την πραγματικότητα. Στις ελληνικές φυλακές ανακύπτει πληθώρα προβλημάτων που οδηγούν στην άρση του σωφρονιστικού και παιδαγωγικού χαρακτήρα τους, με αποτέλεσμα η φυλακή να καθίσταται απλώς μία τιμωρία, ένας χώρος φύλαξης αδρανών ανθρώπων, για την απλή απομάκρυνση εγκληματιών από το κοινωνικό σύνολο, και όχι μέσο «επανανθρωπισμού» του δράστη.

ΥΠΕΡΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

Στη χώρα μας εμφανίζεται το φαινόμενο του υπερσυνωστισμού των κρατουμένων στους χώρους που προορίζονται για την έκτιση των περιοριστικών της ελευθερίας ποινών, με άμεση συνέπεια την υπονόμευση του διαπαιδαγωγικού χαρακτήρα των σωφρονιστικών προγραμμάτων και την αναπαραγωγή βίαιων φαινομένων. Το δομικό αυτό πρόβλημα παρατηρείται ήδη από το 1926, οπότε και άρχισαν να εκδίδονται σχετικά στατιστικά στοιχεία (Δημόπουλος, 1998). Μέχρι σήμερα έχουν γίνει προσπάθειες από τους νομοθέτες για τη σύνταξη ενός σωφρονιστικού κώδικα, ικανού  για την αντιμετώπιση του ζητήματος, χωρίς ωστόσο να έχει παρατηρηθεί κάποια βελτίωση. Αντιθέτως το πρόβλημα έχει οξυνθεί, όπως προκύπτει από τις τελευταίες μετρήσεις, σύμφωνα με τις οποίες το ποσοστό του υπερπληθυσμού των φυλακών στην Ελλάδα υπολογίζεται στο 102,6%, μέγεθος που αποδεικνύει το γεγονός ότι οι ελληνικές φυλακές έχουν εξαντλήσει τη χωρητικότητά τους. Το ποσοστό αυτό μάλιστα μας κατατάσσει στην 9^η θέση των πιο πυκνοκατοικημένων φυλακών στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο κυριότερος παράγοντας που οδηγεί στον υπερσυνωστισμό, εντοπίζεται στον τρόπο απονομής της ελληνικής δικαιοσύνης. Η φυλάκιση, ιδανικά, θα έπρεπε να εφαρμόζεται ως η έσχατη ποινή, ενώ παράλληλα θα έπρεπε το μέγεθος της ποινής να υπολογίζεται εξίσου αυστηρά. Ωστόσο, τα παραπάνω απέχουν από την πραγματικότητα. Η ευκολία με την οποία κάποιος δράστης καταδικάζεται σε φυλάκιση και μάλιστα σε μακρόχρονη στερητική της ελευθερίας ποινή, σε συνδυασμό με την δυσλειτουργία του δικαστικού συστήματος,  το οποίο χαρακτηρίζεται από τον γοργό ρυθμό απονομής της δικαιοσύνης και την κατάχρηση της προσωρινής κράτησης οδηγεί αναπόφευκτα στην μετατροπή των φυλακών σε «αποθήκες ανθρώπων» όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στην έκθεσή της η Επιτροπή για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης (CPT). Την ήδη δυσχερή κατάσταση έρχεται να επιβαρύνει η έλλειψη κατάλληλα εκπαιδευμένων σωφρονιστικών υπαλλήλων.

Προκειμένου  να τεθούν σε εφαρμογή τα σωφρονιστικά προγράμματα για να επιτευχθεί η διαπαιδαγώγηση του δράστη και για να λειτουργήσουν ομαλά οι χώροι κράτησης, απαραίτητο προαπαιτούμενο αποτελεί η διατήρηση της νομιμότητας από την πλευρά τόσο των κρατουμένων όσο και του σωφρονιστικού προσωπικού. Οι σχέσεις μεταξύ του προσωπικού και των κρατουμένων και κυρίως των τελευταίων μεταξύ τους, χαρακτηρίζονται από ανομία και παραβατικότητα. Παρατηρείται μία τάση οι κρατούμενοι να παίρνουν την εξουσία στα χέρια τους και «οι ισχυρότεροι να επιβάλλονται στους ασθενέστερους». Έτσι, οι φυλακές αντί να υπηρετούν τον σωφρονιστικό τους σκοπό, γίνονται κέντρο διαφθοράς και αναπαράγουν τη βία. (Κουλούρης, 2009)

ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ

Οι συνθήκες υπό τις οποίες εκτίουν την ποινή τους οι έγκλειστοι έρχονται σε οξεία αντίθεση τόσο με τον πρωταρχικό σκοπό της φυλάκισης ως ανθρώπινου σωφρονιστικού συστήματος, όσο και με

Οι 8 προκλήσεις της πανδημίας

Οι 8 προκλήσεις της πανδημίας

Ηλίας Μόσιαλος* 

Στα αρχικά στάδια της πανδημίας βρεθήκαμε αντιμέτωποι με εφησυχαστικές απόψεις και ανακοινώσεις σε σχέση με το πραγματικό μέγεθος της πανδημίας, όπως πλέον το γνωρίζουμε. Τον εφησυχασμό όχι του πανικού, αλλά της σοβαρότητας τον είδαμε και στους τρόπους διαχείρισης της κρίσης πολλών κυβερνήσεων.

Η συνειδητοποίηση όμως πως τα αυξανόμενα νούμερα αντιστοιχούν σε ανθρώπους επιβεβαίωσαν την ορθολογική προσέγγιση που βασίζεται στην ερμηνεία της ροής των επιστημονικών δεδομένων.

Πέρα από τα κατεξοχήν άμεσα μέτωπα της διαχείρισης και αντιμετώπισης της απειλής, η πανδημία αναδεικνύει υγειονομικά, πολιτικά, οικονομικά, ηθικά και κοινωνικά διλήμματα. Καλούμαστε όμως να υπερβούμε την αντιπαράθεση και να μετατρέψουμε τα διλήμματα σε προκλήσεις. Πού απαντώνται αυτά τα διλήμματα;

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ: Σωστά υπήρξε συστημική κινητοποίηση και αυστηρά μέτρα για την ανάσχεση της νόσου, η οποία όμως συνέβαλε στην οικονομική ύφεση στον πλανήτη. Ταυτόχρονα ενέκυψαν εύλογα ερωτήματα για το αν η οικονομική ύφεση θα έχει επιπτώσεις στην υγεία. Χρειάζεται λοιπόν να δρομολογηθεί σχολαστικά αλλά και να βρεθεί ισορροπία μεταξύ των μέτρων για τη δημόσια υγεία και την επιστροφή στην πρώην κανονική πραγματικότητα· για αυτό πρέπει να υπάρχει συντονισμένη και ελεγχόμενη αποκλιμάκωση των μέτρων.

ΕΘΝΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ - άμεση διαχείριση με υπερεθνικές προσεγγίσεις: Η έμφαση έχει δοθεί στην εθνική πολιτική, αλλά μη μπορώντας οι εθνικές λύσεις να δώσουν απαντήσεις σε παγκόσμια προβλήματα, διαπιστώνεται και η απουσία μεγάλων πολιτικών διακυβευμάτων. Οι εθνικές πολιτικές επικράτησαν, οι αλληλέγγυες εισαγωγές πολύτιμου ιατρικού υλικού σταμάτησαν και απογυμνώθηκαν σύμβολα καταδεικνύοντας την εικόνα της Ε.Ε. ως ουραγού. Οι κατακριτέα υποτονικές επαφές και σχέσεις των ηγετών σε επίπεδο G7 ή G20 ή και σε ευρωπαϊκό επίπεδο θα ευθύνονται σε μεγάλο ποσοστό για τις οικονομικές επιπτώσεις της κρίσης. Αλλά δυστυχώς με αυτή την πανδημία συνειδητοποιούμε επίσης πως σε ευρωπαϊκό επίπεδο λείπουν ηγέτες τύπου Mitterrand και Kohl.

ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ - άλλα κοινωνικά και υγειονομικά προβλήματα: Η συμπτωματολογία του νέου κορονοϊού απαιτεί ιδιαιτερότητα στη διαχείριση και στοχευμένη προσοχή στις ευπαθείς ομάδες. Έως τη

Χάκερς γονιδιώματος δείχνουν ότι κανενός το DNA δεν είναι ανώνυμο

Κανενός το DNA δεν είναι ανώνυμο

Το 2013 ένας νέος βιολόγος εν ονόματι Yavin Erlich (επικεφαλής επιστήμονας της MyHeritage) σόκαρε τον κόσμο της έρευνας δείχνοντας ότι ήταν δυνατό να αποκαλύψει τη ταυτότητα των ανθρώπων που απαριθμούνται στις ανώνυμες γενετικές βάσεις δεδομένων χρησιμοποιώντας μόνο το διαδίκτυο.

Για αυτόν τον λόγο, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής απάντησαν με το να περιορίσουν της πρόσβαση σε ομάδες ανώνυμων βιοϊατρικών γενετικών δεδομένων, δηλώνοντας ότι οι πιθανότητες να συμβεί αυτό μπορεί να είναι μικρές, αλλά όχι μηδενικές.

Οι εταιρείες που προσφέρουν υπηρεσίες απευθείας στους καταναλωτές, όπως η 23ANDME και Ancestry, έχουν δημιουργήσει μέχρι στιγμής γενετικά προφίλ για πάνω από 12 εκατομμύρια ανθρώπους. Οι πελάτες που κατεβάζουν τις δικές τους πληροφορίες μπορούν να προσθέσουν τις δικές τους πληροφορίες σε δημόσιους ιστότοπους γενεαλογικού περιεχομένου όπως είναι η GEDmatch. H GEDmatch απέκτησε εθνική φήμη διότι οδήγησε της αστυνομία σε έναν ύποπτο του Golden State Killer.

Σύμφωνα με την έρευνα του Erlich που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science, περισσότεροι από το 60% των Αμερικανών με ευρωπαϊκή καταγωγή μπορούν να ταυτοποιηθούν μέσω του DNA τους χρησιμοποιώντας ανοιχτές γενεαλογικές βάσεις, χωρίς να έχουν αποστείλει δείγμα σάλιου.

O Erlich με τη βοήθεια των συνεργατών του στο Πανεπιστήμιο της Columbia και στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ ανέλυσαν DNA 1,28 εκατομμυρίων λευκών ανθρώπων, ανώνυμα. Στη

Η έννοια της ποινής: Σωφρονισμός -παραδειγματισμός - θανατική «ποινή»

Σωφρονισμός και φυλάκιση

του Σαράντου Ι. Καργάκου  - Ιστορικός - Συγγραφέας

Ο Φραντς Κάφκα στη σκιαγραφία του σύγχρονου ανθρώπου παρουσιάζει το άτομο, που προσπαθεί μάταια να βρει διέξοδο και λύτρωση. Ο άνθρωπος βρίσκεται μετέωρος ανάμεσα στο άλυτο πρόβλημα της εκλογής, όπου τ' αντίθετα συμπίπτουν: η ελευθερία και η φυλακή. Κάθε εκλογή έχει μέσα της το στοιχείο της έπαρσης και της ενοχής. Η ενοχή όμως τιμωρείται και, για ν' αποφέρει θετικά για το κοινωνικό σύνολο αποτελέσματα, είναι απαραίτητη η φόρτιση της τιμωρίας μ' ένα στοιχείο σωφρονισμού για τον κατηγορούμενο και παραδειγματισμού για τους άλλους.

Αυτό είναι μια εκπεφρασμένη από παλιά άποψη, την οποία ανέπτυξε διεξοδικά ο περίφημος Ιταλός ποινικολόγος Τσεζάρε Μπεκαρία με το έργο του «Περί εγκλημάτων και ποινών». Σκοπός της ποινής, γράφει ο Μπεκαρία, δεν είναι η εκδίκηση, αλλ' ο σωφρονισμός αυτού που διέπραξε το αδίκημα και ο παραδειγματισμός των άλλων. Άρα, ο σκοπός της ποινής είναι η πρόληψη υπό δύο έννοιες: γενική πρόληψη του κακού, δηλαδή ν' αποτρέψει πολλούς άλλους από το να θελήσουν ν' αδικήσουν (σωφρονισμός) και ειδική πρόληψη, ν' αποτρέψει, δηλαδή, το συγκεκριμένο άτομο από το να ξανα εγκληματήσει. Από τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι οποιαδήποτε κι αν είναι τα ελατήρια, που ώθησαν το άτομο που διέπραξε το αδίκημα —έστω κι αν αυτά δε φαίνονται άμεσα—, η ποινή που θα του επιβληθεί είναι αναγκαίο να έχει έναν εξαγνιστικό, καθαρτικό χαρακτήρα, μ' άλλα λόγια να παίξει ένα ρόλο νουθέτησης κι όχι να φορτίζεται με το στοιχείο της εκδίκησης, γιατί τότε πια η τιμωρία παύει να είναι ποινή. Τιμωρία στ' αρχαία ελληνικά σημαίνει, σε πρώτη σημασία, βοήθεια, αρωγή, συνδρομή. Κατά μία έννοια, συνδρομή παραμένει και με την έννοια της ποινής, εφόσον συμβάλλει στον «επανανθρωπισμό» του εγκληματία. Αντίθετα, μια πράξη βίας, αν αντιμετωπιστεί πάλι με βία, θα επιφέρει στην ψυχή του δράστη περισσότερο μίσος τόσο για τη δικαιοσύνη, όσο και για την κοινωνία, με αποτέλεσμα το έγκλημα να επαναληφθεί περισσότερο βίαιο και αποτρόπαιο, αλλ' ίσως πιο τεχνικά σχεδιασμένο. Αν και τη δεύτερη φορά επιβληθεί τιμωρία πάλι με τη μορφή εκδίκησης, πιο σκληρή από την προηγούμενη, το μίσος θ' αυξηθεί και θα ξαναεκτονωθεί σε τρίτο έγκλημα, ακόμη χειρότερο. Έτσι είναι φανερό ότι θα έχουμε μια ακολουθία εγκλημάτων, συνοδευόμενη ταυτόχρονα από μια αντίστοιχη ακολουθία ποινών. Το κακό, λοιπόν, θ' αναπαράγεται και το αποτέλεσμα θα είναι να "πείσουμε" τον εγκληματία να παραμείνει παντοτινός "πελάτης" των δικαστηρίων και των φυλακών.

Η έννοια της ποινής

Η λύση επομένως δεν είναι δυνατό ν' αναζητηθεί μέσ' από την επιβολή τέτοιου είδους ποινών αλλά μόνο μέσ' από το σωφρονισμό του εγκληματία, γιατί έτσι θα πεισθεί για το λάθος του, θα μπορέσει να δει αντικειμενικότερα την πράξη του, σε συνάρτηση όχι πια με τους υποκειμενικούς παράγοντες, που τον οδήγησαν να ενεργήσει έτσι, αλλά των γενικότερων συνθηκών, που άπτονται και των περιπτώσεων του θύματος. Η οπτική γωνία, που θα του υποδειχθεί να εξετάσει την πράξη του, θα είναι περισσότερο πολύπλευρη και συνεπώς σωστότερη, εφόσον θα εξετάσει σ' όλο το βάθος και πλάτος το έγκλημά του -όπως κι αν εκδηλώθηκε αυτό- χωρίς να υποτάσσεται σε μικροπρεπείς υποκειμενικότητες, που εμποδίζουν να τοποθετηθεί σωστά απέναντι στην πράξη του.

Με το σωφρονισμό του καταδικαζομένου πετυχαίνουμε το σημαντικότερο αποτέλεσμα, που έγκειται στο να πεισθεί αυτός για το έγκλημά του, ώστε όχι μόνο να μην το επαναλάβει, αλλ' ούτε -στο μέτρο που μπορεί- ν' αφήσει κι άλλους να το διαπράξουν. Έτσι ο χτεσινός εγκληματίας, γίνεται σήμερα ανασχετικός παράγοντας στην επέκταση του εγκλήματος. Αυτό συνιστά την ουσία του πραγματικού σωφρονισμού.

Το biohacking στη Σουηδία γίνεται συνήθεια

Το biohacking στη  Σουηδία γίνεται συνήθεια

Ο όρος «biohacking» είχε συνδεθεί μέχρι πρόσφατα με μια ομάδα περιθωριοποιημένων τεχνολόγων που ασχολούνται με πειράματα τροποποίησης σώματος «κάντο μόνος σου».

Ωστόσο σε ορισμένες χώρες το κίνημα γίνεται γνωστό όλο και περισσότερο.

Τα τελευταία τρία χρόνια, περισσότεροι από 4000 Σουηδοί είχαν ένα μικροσκοπικό αναγνωριστικό μικροτσίπ ενσωματωμένο στον αντίχειρά τους, επιτρέποντάς τους να αγοράσουν τρόφιμα, να εισέλθουν σε ασφαλή κτίρια και γενικά να εκτελέσουν μια σειρά από κοινωνικές δραστηριότητες απλά περνώντας το χέρι τους μπροστά από το μηχάνημα ανάγνωσης. Το μικροτσίπ αναπτύχθηκε από τη σουηδική εταιρεία Biohax International. Τα εμφυτεύματα χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά το 2015 αλλά έχουν γίνει ιδιαίτερα δημοφιλή τους τελευταίους μήνες. Πολλές εταιρείες στη Σουηδία προσφέρουν ήδη την υπηρεσία αυτή στους υπαλλήλους τους –συχνά δωρεάν- για να τους εξυπηρετούν κυρίως με τη γρήγορη πρόσβαση στο κτίριο.

Οι δημιουργοί της συσκευής λένε ότι τα τσιπ βοηθούν στην μείωση των πλαστικών απορριμμάτων και οι χρήστες λένε ότι πρόκειται για έναν βολικό τρόπο εκτέλεσης εργασιών που διαφορετικά θα απαιτούσαν ταυτότητα.

Η επιχειρηματίας Szilvia Varszegi, δήλωσε ότι το τσιπ «ουσιαστικά λύνει τα προβλήματά μου»: «δε

Φυλακές ανηλίκων: «Σάπια βίδα» (Κώστας Γανωτής)

Φυλακές ανηλίκων

Το τραγούδι «Σάπια βίδα»,[1]  είναι ένα εξαιρετικό κοινωνικό τραγούδι το οποίο συνόδευε τους τίτλους έναρξης της ανατρεπτικής κινηματογραφικής ταινίας «Φυλακές Ανηλίκων» των αρχών της δεκαετίας του 1980. Το εν λόγω τραγούδι, με τους στίχους του και με τρόπο σκωπτικό, ασκεί δριμεία κριτική στο σωφρονιστικό σύστημα της εποχής του, το οποίο αντί να αποσκοπεί στην ομαλή κοινωνική επανένταξη των ανηλίκων κρατούμενών του είχε μετατραπεί σε ένα απάνθρωπο κολαστήριο ανθρώπινων ψυχών και ένα άκρως επιτυχημένο  διδακτήριο εγκληματικότητας. 

Η μουσική του τραγουδιού είναι του Γιώργου Κατσαρού, ο οποίος ήταν και ο  μουσικοσυνθέτης της ταινίας και οι στίχοι του Γιώργου Μυλωνά ο οποίος επίσης είχε γράψει και το σενάριο της ταινίας. Το τραγούδι ερμηνεύει με έναν ξεχωριστό τρόπο, ο πρωτοεμφανιζόμενος τότε, Κώστας Γανωτής.

Στίχοι:[2]   Γιώργος Μυλωνάς
Μουσική:   Γιώργος Κατσαρός
Ερμηνεία Κώστας Γανωτής

Μου είπαν είσαι σάπια βίδα
σ’ ένα σύστημα σωστό
αναρχικές έχεις ιδέες
θέλεις κελί σωφρονιστικό

Λόγια κουφά η συντροφιά σου
και τσιγαρλίκι τακτικά
τα νεύρα σου να ηρεμήσουν
ο φύλακας να `ναι καλά

Οι καλύτερες φυλακές του κόσμου...

Κάποιες από τις χειρότερες φυλακές του κόσμου…..