Το Βατικανό αφαιρεί την «Καθολική» ταυτότητα από Βελγική θρησκευτική ομάδα ως απόρροια της αποδοχής της ευθανασίας

Το Βατικανό αφαιρεί την «Καθολική» ταυτότητα
από Βελγική θρησκευτική ομάδα
ως απόρροια της αποδοχής της ευθανασίας

Το Βατικανό δήλωσε προσφάτως ότι το βελγικό θρησκευτικό εκκλησίασμα «Η αδελφότητα της φιλανθρωπίας» δεν θα θεωρούνταν πλέον καθολικό εξαιτίας των σχετικών με την ευθανασία θέσεων και ενεργειών του.

Ειδικότερα, το εν λόγω εκκλησίασμα, ιδρυμένο κατά τον 19^ο αιώνα φαίνεται να έχει υπό τη διεύθυνσή του 15 αξιοπρόσεχτα ψυχιατρεία. Το 2017, τα μέλη της επιτροπής διαχείρισης των εν λόγω κλινικών στα οποία συμπεριλαμβάνονταν και τρεις αδερφοί του  εκκλησιάσματος, αποφάσισαν να επιτρέψουν στους ιατρούς τους να διεξάγουν ευθανασία. Με άλλα λόγια, σε αντιπαραβολή με την αυστηρή απαγόρευση της ευθανασίας από την καθολική εκκλησία, η επιτροπή απέρριψε την απολύτως σύμφωνη με το καθολικό πνεύμα διαχείριση των νοσοκομείων της.

Ως επακόλουθο, το Βατικανό προέβη σε αφαίρεση της καθολικής ταυτότητας των εν λόγω νοσοκομείων επισημαίνοντας τα παρακάτω τέσσερα σημεία διαφωνίας. Πιο συγκεκριμένα, η αδελφότητα δεν φαίνεται να αποδέχεται την θέση ότι η ζωή κατέχει αξιοσέβαστη θέση. Επιπλέον, εκείνη αποδέχεται τη βελγική

«Ευθανασία - Ένα κατ' εξοχήν βιοηθικό πρόβλημα»

«Ευθανασία - Ένα κατ' εξοχήν βιοηθικό πρόβλημα»

Διονύσιος Ραζής ιατρός παθολόγος - ογκολόγος 

Το πρόβλημα της ευθανασίας είναι πολύ παλιό. Υπάρχει απ' όταν ο άνθρωπος οργανώθηκε σε κοινωνίες. Σήμερα όμως συζητείται περισσότερο, γιατί σήμερα υπάρχει σε πολύ μεγαλύτερη έκταση. Αντίθετα, η Βιοηθική είναι ένας διεπιστημονικός τομέας που αναπτύχθηκε σχετικά πρόσφατα. Το 1954 το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάσισε ότι ο φυλετικός διαχωρι­σμός, στα σχολεία και οπουδήποτε αλλού, είναι αντισυνταγματικός. Αυτή η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου σημείωσε μια βαθειά αλλαγή στην αμε­ρικανική κοινωνία. Το μήνυμα του δικαστηρίου ήταν σεβασμός για το άτομο. Η αρχή ότι κάθε άτομο δικαιούται σεβασμού ως ανθρώπινο ον, γρήγορα επεξετάθη και σε άλλα ευάλωτα άτομα -μεταξύ αυτών και στους αρρώστους. Η επικράτηση της αρχής του σεβασμού του ατόμου και των δικαιωμάτων του ατόμου και τα ηθικά διλήμματα της σύγχρονης ιατρικής δημιούργησαν τη Βιοηθική.

 Στα μέσα της δεκαετίας του '60 και στις αρχές της δεκαετίας του '70 δημι­ουργήθηκαν σημαντικά ηθικά προβλήματα και ηθικά διλήμματα από την εφαρμογή στην ιατρική πράξη της επιστημονικής και τεχνολογικής προόδου. Η δυνατότητα μεταμόσχευσης οργάνων, με περιορισμένες όμως δυνατότητες ανεύρεσης οργάνων (4.000 άρρωστοι πεθαίνουν κάθε χρόνο στις ΗΠΑ περι­μένοντας στη λίστα μεταμοσχεύσεων), η μακροχρόνια αιμοδιάλυση νεφροπα­θών σε τελικά στάδια, η χρήση αναπνευστήρων σε αρρώστους μόνιμα σε κώμα, η δυνατότητα μακροχρόνιας παράτασης της ζωής ανίατων αρρώστων είναι μερικά από τα προβλήματα που δημιούργησε η τεχνολογική πρόοδος. Γιατροί, φιλόσοφοι, θεολόγοι, νομικοί και πολιτικοί, στα μέσα της δεκαετίας του '60 και στις αρχές της δεκαετίας του '70, άρχισαν να συζητούν και να αρθογραφούν για τα ηθικά διλήμματα της σύγχρονης ιατρικής, όπως αυτά που αναφέραμε πιο πάνω, καθώς και για τη μεθοδολογία λήψης θεραπευτικών αποφάσεων, για ηθικά αμφισβητήσιμες πρακτικές ιατρικής έρευνας και για τα δικαιώματα του αρρώστου.

Αυτά τα προβλήματα και τα ηθικά διλήμματα δεν είναι αποκλειστικά ιατρικής φύσεως. Είναι διλήμματα που αφορούν και τις ατομικές αξίες, τις προσωπικές αντιλήψεις για την έννοια της ζωής και του θανάτου

Ραγδαία αύξηση των θανάτων με βασική αιτία την αυτοκτονία στις ΗΠΑ

Ραγδαία αύξηση των θανάτων με βασική αιτία

την αυτοκτονία στις ΗΠΑ

Ένα μεγάλο ποσοστό των Αμερικανών πολιτών, τη τελευταία δεκαετία, έχει αποπειραθεί να δώσει ένα τέλος στη ζωή του, δια μέσου της αυτοκτονίας.

Ο αριθμός των θανάτων που σημειώνονται είναι ολοένα και αυξητικός, σύμφωνα με μία νέα έρευνα, που δημοσιεύτηκε από τη JAMA Psychiatry. Ερευνητές από το  U.S. CentersforDiseaseControlandPrevention, αναφέρουν πως από το 2006 έως το 2015, πάνω από 1,2 εκατομμύρια απόπειρες αυτοκτονίας έχουν καταγραφεί σε όλη τη χώρα και ότι υπήρξε αύξηση 10% στις απόπειρες, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας. Επιπροσθέτως, το ποσοστό θνησιμότητας από τα προαναφερθέντα περιστατικά, αυξήθηκε κατά 13% κατά την τελευταία δεκαετία, γεγονός που υποδηλώνει ότι οι άνθρωποι μπορεί να επιλέγουν περισσότερο "θανατηφόρα" μέσα στην προσπάθειά τους να περατώσουν το βίο τους.    

«Το μοτίβο αλλαγών στα θνησιμότητας δια μέσου της αυτοκτονίας, ποικίλλει μεταξύ δημογραφικών ομάδων», δήλωσε ο συν-συγγραφέας της μελέτης Dr Jing Wang, επιδημιολόγος στο Τμήμα Πρόληψης Βίας του CDC, στο UPI. «Περισσότεροι άνθρωποι έκαναν απόπειρες αυτοκτονίας και αξίζει να σημειωθεί πως οι πράξεις τους έγιναν πιο θανατηφόρες, στον πιο ηλικιωμένο πληθυσμό. Η κατανόηση αυτών των επιδημιολογικών προτύπων σε επίπεδο πληθυσμού, μπορεί να βοηθήσει στην προσπάθεια πρόληψης των αυτοκτονιών». Τα ευρήματα αντιστοιχούν σε αυτά μιας έκθεσης του CDC -που εκδόθηκε νωρίτερα αυτό το μήνα-, η οποία έδειξε ότι το ποσοστό αυτοκτονιών στις Ηνωμένες Πολιτείες αυξήθηκε κατά 35% μεταξύ του διαστήματος 1998 έως 2018. Υπολογίζεται ότι περίπου 40.000 με 50.000 Αμερικανοί αφαιρούν τη ζωή τους κάθε χρόνο.

Για τη νέα μελέτη, οι ερευνητές του CDC ανέλυσαν στατιστικά στοιχεία και βάσεις δεδομένων από το

Δικαστήριο στην Ολλανδία εγκρίνει την ευθανασία σε περιπτώσεις προχωρημένης άνοιας

Δικαστήριο στην Ολλανδία εγκρίνει την ευθανασία

σε περιπτώσεις προχωρημένης άνοιας

Οι γιατροί στις Κάτω Χώρες είναι σε θέση να πραγματοποιήσουν ευθανασία σε ασθενείς με σοβαρή άνοια χωρίς φόβο δίωξης, ακόμη και αν ο ασθενής δεν εκφράζει πλέον ρητή επιθυμία να πεθάνει, έχει αποφανθεί το ανώτατο δικαστήριο της χώρας.

Η απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου ακολούθησε μια υπόθεση ορόσημο πέρυσι, στην οποία ένας γιατρός αθωώθηκε για αδίκημα για ευθανασία μιας γυναίκας το 2016 με σοβαρή ασθένεια Αλτσχάιμερ που είχε ζητήσει τη διαδικασία πριν επιδεινωθεί η κατάστασή της. Η υπόθεση προκάλεσε αντιπαράθεση στις Κάτω Χώρες, επειδή η ανώνυμη γυναίκα έπρεπε να συγκρατηθεί από την οικογένειά της καθώς τέθηκε σε ευθανασία, αφού της είχε δοθεί ηρεμιστικό στον καφέ της εκ των προτέρων. Οι εισαγγελείς κατηγόρησαν τον γιατρό ότι προχώρησε σε ευθανασία χωρίς να συμβουλευτεί σωστά τον πελάτη της, λέγοντας ότι η 74χρονη γυναίκα μπορεί να άλλαξε γνώμη για το θάνατο. Τα Ολλανδικά δικαστήρια αθώωσαν τον γιατρό για αδίκημα και οι εισαγγελείς απέσυραν τις κατηγορίες. 

Η υπόθεση παραπέμφθηκε στο ανώτατο δικαστήριο για νομική διευκρίνιση «προς το συμφέρον του νόμου». Το δικαστήριο της Χάγης αποφάσισε: «Ένας γιατρός μπορεί να υποβάλει γραπτό αίτημα εκ των

«Αυτοκτονία: άρνηση του δώρου της ζωής»

«Αυτοκτονία: άρνηση του δώρου της ζωής»

της Βασιλικής Β. Παππά*

 
Με αφορμή τα κρούσματα αυτοχειριών των τελευταίων χρόνων θεώρησα σκόπιμο να αναφερθούμε στο θέμα της αυτοκτονίας από την άποψη των αιτίων που την προκαλούν καθώς και τη θέση της εκκλησίας σ’ αυτό το μείζον πρόβλημα που παρατηρείται σ’ ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι τoυ πληθυσμού και ιδιαίτερα της νεολαίας μας. Αυτοκτονία είναι η θεληματική πράξη του ανθρώπου, που με πλήρη συνείδηση προβαίνει στην καταστροφή της ίδιας του της ζωής. Τα κίνητρα που οδηγούν στη συνειδητή εξολόθρευσή του είναι διαφορετικά. Στην πρώτη θέση βρίσκονται οι ασθένειες, η οικογενειακή διχόνοια και η κατάσταση οικονομικής ένδειας.

Το ένα τρίτο των αυτοκτονιών, πραγματοποιούνται από άτομα, τα οποία έπασχαν από διαγνωσμένη ψυχιατρική ασθένεια. Στην πρώτη θέση των ψυχικών νόσων που ευθύνονται για την αυτοχειρία έρχονται η μελαγχολία ή η μανιοκαταθλιπτική ψύχωση και έπονται η σχιζοφρένεια και ο χρόνιος αλκοολισμός. Οι νεανικές αυτοχειρίες αποτελούν ένα τραγικό φαινόμενο της δυτικής κυρίως κοινωνίας. Η διάσπαση της ενότητας της οικογένειας, είτε λόγω διαζυγίου των γονέων, είτε λόγω καθημερινών ερίδων, οι οποίες αναπόφευκτα οδηγούν στην ψυχική απομάκρυνση αυτών και τον ψυχολογικό κατακερματισμό της οικογένειας, αποτελούν το κύριο αιτιολογικό υπόβαθρο της αυτοκτονίας των νέων στο 70% των περιπτώσεων (1). Η αγάπη των γονέων, η ειρήνη και η αρμονία στην οικογένεια αποτελούν την πιο ουσιώδη ψυχική ανάγκη των παιδιών από τη βρεφική ηλικία έως την πλήρη ενηλικίωση (2). Πολλές έρευνες καταδεικνύουν ότι η διαδικασία της αυτοκτονίας είναι μακροχρόνια. Οι πρώτες σκέψεις μπορεί να εμφανιστούν για ένα χρονικό διάστημα τριών μηνών και μετά να περάσουν χρόνια χωρίς να το ξανασκεφτεί. Είναι, δηλαδή, δυνατό να περάσουν πολλά χρόνια ανάμεσα στην πρώτη σκέψη αυτοκτονίας και στην πραγματοποίησή της χωρίς να το σκέφτεται συνέχεια. (3)

Η πράξη της αυτοκτονίας είναι μια κραυγή απελπισίας για βοήθεια. Δυστυχώς, όμως, η βοήθεια πολλές φορές έρχεται αργά. Κατά τους Shueidma και Farberow οι αυτόχειρες εντάσσονται σε 4 κατηγορίες:

α) Σε εκείνους που πιστεύουν ότι με την αυτοχειρία θα μεταβούν σε ένα καλύτερο κόσμο όπου θα δικαιωθούν οι προσδοκίες τους και θα αναγνωριστεί η αξία τους.

β) Σε εκείνους οι οποίοι προβαίνουν στην αυτοχειρία για να προσελκύσουν τη συμπάθεια και την αγάπη του περιβάλλοντός τους. Στην κατηγορία αυτή εντάσσονται πολλοί έφηβοι, οι οποίοι αυτοκτονούν για να ελκύσουν την προσοχή και την αγάπη των γονέων τους.

γ) Σε εκείνους οι οποίοι πάσχουν από κάποια επώδυνη, σωματική νόσο και θεωρούν την αυτοχειρία ως

Ευθανασία – Μουσικό Σχολείο Ηρακλείου (Βίντεο)

Ευθανασία
Μουσικό Σχολείο Ηρακλείου

Το ζήτημα της ευθανασίας δεν είναι ένα νεοφανές ζήτημα, αντίθετα απασχόλησε και απασχολεί τον άνθρωπο σε όλες τις ιστορικές περιόδους της ανθρώπινης  εξέλιξης.  Η ευθανασία κατά την αρχαιότητα ήταν   ορισμένες φορές επιτρεπτή ή και επιθυμητή  και εφαρμόζονταν ευρύτατα στην αρχαία Σπάρτη. Στα μετέπειτα όμως χρόνια, η χριστιανική διδασκαλία εναντιώθηκε στην πρακτική αυτή θεωρώντας ότι αυτή είναι ρητή παραβίαση της έκτης εντολής. 

Όμως από τα χρόνια του Μεσαίωνα πραγματοποιήθηκαν πολλές μεταβολές στη θεωρία περί της ζωής και της έννοιας του θανάτου. Τη σημερινή εποχή, με την ανάπτυξη των νέων ιατρικών τεχνολογιών που μπορούν να παρατείνουν τη ζωή ή ακόμα και να εμποδίσουν  προσωρινά την έλευση του θανάτου το ζήτημα αυτό απασχολεί  και προβληματίζει πιο έντονα τις ανθρώπινες κοινωνίες.  Έτσι η ευθανασία από τις αρχές του

Νέα συσκευή υποβοηθούμενης αυτοκτονίας από τον Philip Nitschke

Νέα συσκευή υποβοηθούμενης αυτοκτονίας

Τα τελευταία χρόνια τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που άπτονται βιοηθικών ζητημάτων και ειδικότερα σχετικών με την ευθανασία και την ιατρικώς υποβοηθούμενη αυτοκτονία έχουν επιδείξει έντονο ενδιαφέρον για τη συσκευή υποβοηθούμενης αυτοκτονίας «Sarco», κατασκευασμένη από  το γιατρό PhilipNitschke.

Η εν λόγω συσκευή αποτελεί ένα δοχείο το οποίο όντας αεροστεγώς κλειστό οδηγεί το άτομο που βρίσκεται στο εσωτερικό του σε θάνατο μέσω του αζώτου που απελευθερώνεται και συσσωρεύεται στον περιορισμένο χώρου του.

Ο PhilipNitschkeπαραμένοντας παραγωγικός επανήλθε προσφάτως στο προσκήνιο με μία νέα σχετική έμπνευση, γνωστή ως «Κορεάτικος δακτύλιος». Η συσκευή, όντας ιδιαιτέρως απλή, εξασφαλίζει την απελευθέρωση και έκφραση της επιλογής του ατόμου. Αξίζει να σημειωθεί ότι η τελευταία δεν έχει τεθεί ακόμα σε χρήση. Αντιθέτως έχουν δημοσιευτεί τα σχέδια της στο εγχειρίδιο «APeacefulPillHandbook», το οποίο βέβαια παραμένει προσβάσιμο αποκλειστικά σε μέλη του οργανισμού ExitInternational.

Έμπνευση για το συγκεκριμένο δημιούργημα αποτέλεσε η δήλωση ενός πρώην νοτιοκορεάτη πράκτορα, στην ταινία του 2018 «TheSpyGoneNorth», σύμφωνα με τον οποίο οι πράκτορες της νότιας Κορέας δεν είχαν πρόσβαση σε χάπια αυτοκτονίας, αλλά αντιθέτως ήταν εκπαιδευμένοι να εφαρμόζουν πίεση σε συγκεκριμένους νευρώνες του λαιμού τους, πρακτική που τους οδηγούσε στο θάνατο. Ουσιαστικά ο δακτύλιος επιτρέπει στους ανθρώπους να κάνουν κάτι παρόμοιο, καθώς σύμφωνα με το δημιουργό του αποτελεί έναν έξυπνο τρόπο να εφαρμόσεις και να αυξήσεις την πίεση που ασκείται στους νευρώνες που ελέγχουν την πίεση του αίματος.

Στα πλαίσια του προαναφερθέντος εγχειριδίου, ο «Κορεάτικος δακτύλιος» ορίζεται ως «μία μέθοδος

Το Κοινοβούλιο στο Βέλγιο ενέκρινε την αλλαγή του νόμου περί ευθανασίας

Το Κοινοβούλιο στο Βέλγιο ενέκρινε

την αλλαγή του νόμου περί ευθανασίας

Το Κοινοβούλιο ενέκρινε στις 5 Μαρτίου, 2020 ένα νέο μέτρο, που προτάθηκε από την Ecolo-Groen, το οποίο διευκολύνει την εκπόνηση μιας πρόωρης δήλωσης, με τη μορφή της συγκατάθεσης για την ευθανασία.

Προς το παρόν, ένα άτομο ή μια έλλογη εν ζωή βούληση, δύναται να υπογράψει εκ των προτέρων και να δηλώσει την επιθυμία του να υποβληθεί σε ευθανασία κάποια χρονική στιγμή στο μέλλον, όταν δεν θα μπορεί πλέον να είναι σε θέση να αιτηθεί ευθανασία - για παράδειγμα, επειδή βρίσκεται σε προχωρημένη κατάσταση άνοιας, ή επειδή δεν φέρει πλέον τις αισθήσεις του, λόγω κάποιας ασθένειας ή εξαιτίας της θεραπείας για μια ασθένεια. Ωστόσο, μια τέτοια οδηγία πρέπει να ανανεώνεται κάθε πέντε έτη, για να παραμένει έγκυρη. Το 2019, 7.156 άτομα αναγκάστηκαν να ανανεώσουν την εκ των προτέρων δήλωσή τους, σύμφωνα με τον παλαιό νόμο.

Με βάση τη νέα πρόταση, όταν υπογραφεί μια τέτοια οδηγία, παραμένει έγκυρη για πάντα, εκτός αν το πρόσωπο που την υπέγραψε θελήσει να την ακυρώσει. Σύμφωνα με τις τροπολογίες που εισήχθησαν

Ανοίγει η πόρτα για την επέκταση του υποβοηθούμενου θανάτου στον Καναδά

Ανοίγει η πόρτα για την επέκταση

του υποβοηθούμενου θανάτου στον Καναδά

Η καναδική κυβέρνηση έχει υποβάλει νομοσχέδιο για τη χορήγηση ιατρικού βοηθού θανάτου σε μη-τελικού σταδίου ασθενείς. Το νομοσχέδιο ανοίγει την πόρτα στους Kαναδούς με εκφυλιστικές ασθένειες όπως η εγκεφαλική παράλυση επιτρέποντάς τους να αναζητήσουν ιατρικά υποβοηθούμενο θάνατο.

Η υπουργός Υγείας Patty Hajdu δήλωσε ότι η πρόταση θα προστατεύσει τους ευάλωτους ανθρώπους, ενώ παράλληλα θα δίνει αυτονομία στους Καναδούς. Εισήχθη στο κοινοβούλιο πριν μερικές εβδομάδες και έχει διακομματική στήριξη.

Η νομοθεσία επισπεύσθηκε από μια απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου του Κεμπέκ το 2019, η οποία αφαίρεσε την προϋπόθεση να αποδεικνύεται ότι ο φυσικός θάνατος θα ήταν "εύλογα προβλέψιμος" προκειμένου να τερματιστεί η ζωή. Η δικαστής Christine Baudouin δήλωσε ότι η απαίτηση του νομοσχεδίου παραβίαζε «τη ζωή, την ελευθερία και την ασφάλεια του ατόμου» και επομένως ήταν αντισυνταγματική.

Οι ενάγοντες Nicole Gladu, 74 ετών, και Jean Truchon, 51 ετών, της υπόθεσης το περασμένο Φθινόπωρο, είχαν εκφυλιστικές ασθένειες που είχαν επιδεινωθεί με αποτέλεσμα να έχουν χάσει όλη την αυτονομία τους. Έζησαν επίπονη και ανεπανόρθωτη ταλαιπωρία, υποστήριξε ο δικηγόρος τους Jean-Pierre Ménard. Ο κ. Truchon είχε εγκεφαλική παράλυση και η κ. Gladu είχε σύνδρομο μετά από πολιομυελίτιδα και οι δύο ήθελαν ιατρική βοήθεια για να τερματίσουν τη ζωή τους.

Ωστόσο, υποστηρικτές για άτομα με αναπηρίες, συμπεριλαμβανομένου του Συμβουλίου Καναδών με Αναπηρίες, δήλωσαν ότι η απόφαση του δικαστηρίου έστειλε το μήνυμα ότι «η αναπηρία είναι μοίρα χειρότερη από το θάνατο». Κάλεσαν την κυβέρνηση να ασκήσει έφεση στην απόφαση του δικαστηρίου

Νομοσχέδιο για την ευθανασία συζητείται στο ισπανικό κοινοβούλιο

Νομοσχέδιο για την ευθανασία συζητείται στο ισπανικό κοινοβούλιο

Ένα νομοσχέδιο που επιτρέπει την ευθανασία και την υποβοηθούμενη αυτοκτονία σε ορισμένες περιπτώσεις πέρασε τα πρώτα στάδια και εισήχθη στο ισπανικό κοινοβούλιο πριν μερικές ημέρες αποτελώντας νίκη της αριστερής πτέρυγας της κυβέρνησης και αναμένεται να πυροδοτήσει μεγάλες συζητήσεις.

Σε ψηφοφορία για την είσοδο του νομοσχεδίου προς συζήτηση στη Βουλή των 350 εδρών, 230 βουλευτές ψήφισαν υπέρ, 140 εναντίον και δύο απείχαν. Το νομοσχέδιο θα συζητηθεί περαιτέρω πριν από την τελική ψήφιση του.

Μετά από δύο προηγούμενες προσπάθειες αλλαγής του νόμου που απέτυχαν εξαιτίας έλλειψης επαρκούς στήριξης και το άωρο τέλος των προηγούμενων νομοθετικών σωμάτων την προηγούμενη χρονιά, η παρούσα κυβέρνηση πέτυχε πλειοψηφία για την εισαγωγή του νομοσχεδίου."Αναφερόμαστε σε βαριές νόσους χωρίς θεραπεία και χωρίς άλλη ιατρική λύση που θα μπορούσε να απαλλάξει από το σημαντικό φορτίο της νόσου" αναφέρει η εκπρόσωπος της κυβέρνησης Maria Jesus Montero, προσθέτοντας ότι οι γιατροί που αντιτίθενται στην πρακτική αυτή θα μπορούν να εξαιρούνται.

Σύμφωνα με τον παρόντα νόμο, η υποβοήθηση του τέλους της ζωής επισύρει φυλάκιση έως 10 χρόνια, όμως το 84% των Ισπανών είναι υπέρ της αποποινικοποίησής της σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθη το 2018.Στην διαδικασία της ευθανασίας εμπλέκεται ένας γιατρός που έχει ενεργό ρόλο στην επέλευση του θανάτου του ασθενούς, ενώ στην υποβοηθούμενη αυτοκτονία ο γιατρός παρέχει την θανατηφόρο ουσία στον ασθενή, οποίος τη χορηγεί μόνος στον εαυτό του.

Η καθολική εκκλησία, ένας καθοριστικός θεσμός στην κοινή γνώμη της Ισπανίας, θεωρεί την

Το ανώτατο δικαστήριο της Ιταλίας υπέρ της ευθανασίας σε ακραίες περιπτώσεις

Το ανώτατο δικαστήριο της Ιταλίας υπέρ της ευθανασίας

σε ακραίες περιπτώσεις

Το ανώτατο δικαστήριο της Ιταλίας απεφάνθη ότι ο υποβοηθούμενος θάνατος δεν είναι έγκλημα, αν το άτομο το οποίο θέλει να τερματίσει τη ζωή του αντιμετωπίζει «αφόρητη ταλαιπωρία».

Η συγκεκριμένη απόφαση σχετίζεται με την περίπτωση του Ιταλού DJ Fabiano Antoniani, ή DJ Fabo, ο οποίος επέλεξε να πεθάνει σε μία «κλινική ευθανασίας», στην Ελβετία, το 2017.

Ο DJ Fabo έμεινε τυφλός και τετραπληγικός μετά από σοβαρό αυτοκινητιστικό δυστύχημα το 2014. Ο θάνατός του αποτέλεσε πεδίο έντονων αντιπαραθέσεων σε μια χώρα όπου η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία αντιτίθεται στην ευθανασία. Η Εκκλησία, η οποία έχει μεγάλη επιρροή στην Ιταλία, θεωρεί την ευθανασία ηθικά απαράδεκτη δολοφονία ενός ατόμου και παραβίαση του νόμου του Θεού.

Τι σημαίνει η νέα αυτή απόφαση;

Το συνταγματικό δικαστήριο της Ιταλίας δήλωσε ότι η ευθανασία πρέπει να επιτρέπεται από τον νόμο υπό ορισμένες συνθήκες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στις οποίες η μη αναστρέψιμη κατάσταση ενός ασθενούς «προκαλεί σωματική και ψυχολογική ταλαιπωρία που θεωρείται απαράδεκτη». Το δικαστήριο επανεξετάζει το ζήτημα του υποβοηθούμενου θανάτου και του «νομικού πλαισίου που αφορά το τέλος της ζωής», μετά από την εν λόγω υπόθεση.

Επιπλέον, έχουν υποβληθεί αιτήματα από δικαστήριο του Μιλάνου για τη διευκρίνιση του νόμου σε σχέση με ενδεχόμενες κατηγορίες εναντίον του υποστηρικτή της ευθανασίας Marco Cappato, ο οποίος συνόδευσε τον Antoniani στο ταξίδι του στην Ελβετία.

Ο Cappato, ο οποίος ήταν παρών κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, δήλωσε ότι η

Ευθανασία και Βιοηθική

Ευθανασία και Βιοηθική

Τι είναι η ευθανασία;

Αρχίζοντας με τον ορισμό «ευθανασία», ο οποίος είναι ένας διεθνής όρος και προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «ευ» και «θάνατος». Ερμηνεύεται ως ο ήρεμος και αξιοπρεπής θάνατος του ανθρώπου.
Στη σημερινή εποχή η ευθανασία έχει την έννοια του ανώδυνου θανάτου, που στοχεύει να μην βασανίζονται οι ασθενείς που βρίσκονται στο τελικό στάδιο της ζωής τους ή σε μια επώδυνη μη αναστρέψιμη κατάσταση της υγείας τους.
Με τον όρο ευθανασία εννοούμε τον ανώδυνο θάνατο. Έχει όμως και την έννοια του ένδοξου, καλού θανάτου. Αναφέρεται στην προσφορά βοήθειας από ευσπλαχνία, και συμπόνια που αποσκοπούν στην πρόκληση ή επίσπευση του θανάτου. Για αυτό το λόγο ονομάζεται και θάνατος από ευσπλαχνία (mercy killing).
Ο όρος ευθανασία δημιουργήθηκε απ' τον Άγγλο φιλόσοφο Φράνσις Μπέικον (Francis Bacon), ο οποίος έγραψε ότι «το έργο της ιατρικής είναι η αποκατάσταση της υγείας και η καταπράυνση των πόνων, όχι μόνο όταν η καταπράυνση αυτή μπορεί να οδηγήσει στη θεραπεία, αλλά και όταν μπορεί να εξασφαλίσει έναν εύκολο και γαλήνιο θάνατο».
Η θέση αυτή έφερε στο προσκήνιο πολλές διαμάχες που έγιναν οξύτερες τα τελευταία χρόνια. Αρχικά η θέση αυτή στάθηκε αντιμέτωπη στη χριστιανική διδασκαλία, σύμφωνα με την οποία μόνον ο Θεός μπορεί να διαθέσει τη ζωή και τον θάνατο, και αφού ο πόνος έχει κάποια αξία για τη σωτηρία της ψυχής, σε κανένα δεν επιτρέπεται να συντομεύσει τους πόνους.
Παρόλα αυτά τα τελευταία χρόνια έγιναν προσπάθειες για τη νομιμοποίηση της ευθανασίας με δικαιολογητικά τον οίκτο προς τον άνθρωπο που υποφέρει, την θυσία για χάρη του κοινωνικού συνόλου

Ευθανασία- «Είναι δικαίωμα ο θάνατος;»

Είναι δικαίωμα ο θάνατος;

Του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεου 

Η ζωή δεν ταυτίζεται απόλυτα με τον βίο. Ο θάνατος δεν είναι το τέρμα της ζωής, αλλά το τέλος του βίου και τελείωση της ζωής 

Η ευθανασιακή προοπτική που κυριαρχεί στη σκέψη μερικών ανθρώπων της εποχής μας θέτει πολλά ερωτήματα, μεταξύ των οποίων και το ερώτημα: «Είναι δικαίωμα ο θάνατος;». Στη φράση αυτή σημαντική θέση έχουν οι λέξεις «δικαίωμα» και «θάνατος». Η απάντηση που θα δώσει κανείς στο ερώτημα αυτό εξαρτάται από τις πεποιθήσεις του και τις φιλοσοφικές, θρησκευτικές και θεολογικές απόψεις που τον διακατέχουν.

Για τον ορθόδοξο Χριστιανό η απάντηση είναι σαφής: ο άνθρωπος είναι δημιούργημα του Θεού και ο Θεός έχει την αποκλειστικότητα (copyright) πάνω στη ζωή του. Εκείνος που δίνει τη ζωή, εκείνος ρυθμίζει και την εξέλιξή της. Δεν δώσαμε εμείς τη ζωή στον εαυτό μας και επομένως δεν μπορούμε να την τερματίσουμε. Κατά τον Αγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό υπάρχουν τα «εφ' ημίν» - όσα εξαρτώνται από μας - και τα «ουκ εφ' ημίν» - όσα δεν εξαρτώνται από μας. Σίγουρα η έναρξη της βιολογικής ζωής και το τέλος της ανήκουν στα «ουκ εφ' ημίν». Επομένως δεν δεχόμαστε την ευθανασία.

Όμως το ερώτημα αν «έχουμε δικαίωμα στον θάνατο», που οδηγεί μερικούς στην ευθανασία, σχετίζεται και με άλλα υπαρξιακά ερωτήματα, όπως: «τι είναι το είναι», «τι είναι η ζωή», «τι είναι ο θάνατος», «ποια είναι η σημασία του πόνου» κτλ.

Το «είναι» του ανθρώπου δεν συνίσταται απλώς στην ευζωία, αλλά στο νόημα που δίνει κανείς στη ζωή του. Η ζωή δεν ταυτίζεται απόλυτα με τον βίο. Ο θάνατος δεν είναι το τέρμα της ζωής, αλλά το τέλος του βίου και τελείωση της ζωής, δηλαδή αρχή μιας άλλης ύπαρξης, μιας πορείας συνάντησης με άλλα πρόσωπα. Ο πόνος έχει βαθύτατο νόημα, αφού κατά τον Victor Frankl «το νόημα μπορεί να βρεθεί στη ζωή όχι μόνον μέσ' από την πράξη η τις εμπειρικές αξίες, αλλ' επίσης και μέσα από τα βάσανα». Γι' αυτό και η ελευθερία δεν συνίσταται στην απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δύσκολα και τραγικά γεγονότα, αλλά στην ελεύθερη στάση απέναντι στις δυσκολίες. Όταν δίνει κανείς νόημα στον πόνο, τότε

Εκούσια ευθανασία. Τελικά είναι δικαίωμα ή …«ολισθηρή πλαγιά»;

Εκούσια ευθανασία:  είναι δικαίωμα ή …«ολισθηρή πλαγιά»;

Του Αριστείδη Χατζή *
«Όπως όλα τα ζητήματα με τα οποία ασχολείται η Βιοηθική, έτσι και η Ευθανασία είναι σύνθετο, πολύπλοκο και αμφιλεγόμενο. Όμως, από μια τουλάχιστον άποψη, φαίνεται να είναι εξαιρετικά απλό: Mια φιλελεύθερη δημοκρατία δεν μπορεί παρά να σέβεται την προσωπική αυτονομία. Ένα άτομο, για να είναι πραγματικά ελεύθερο, θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να επιλέξει τη στιγμή του θανάτου του. Έτσι, όσο προφανές είναι ότι η αυτοκτονία δεν μπορεί και δεν πρέπει να τιμωρείται, άλλο τόσο είναι εύλογο να μην ποινικοποιείται η βοήθεια που θα παράσχει κάποια/ος στο άτομο που αποφασίζει να θέσει τέρμα στη ζωή του.

Βέβαια ποτέ τα πράγματα δεν είναι απλά. Μπορούμε να φανταστούμε περιπτώσεις κατά τις οποίες το άτομο που θα βοηθήσει στη διαδικασία μιας αυτοκτονίας θα το κάνει για τους δικούς του ιδιοτελείς σκοπούς που μπορεί να έρχονται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα του προσώπου που θα «βοηθήσει».
Ωστόσο, εδώ, θα πρέπει να γίνει ένας αυστηρός διαχωρισμός: Θα πρέπει να διαχωρίσουμε τις πρακτικές ενστάσεις που μπορεί να έχει κανείς σχετικά με τις θεσμικές ασφαλιστικές δικλείδες που θα επιτρέπουν μόνο τη γνήσια εκούσια ευθανασία με τις θεμελιώδεις (φιλοσοφικές ή θρησκευτικές) αντιρρήσεις που μπορεί να έχει κάποιος που απορρίπτει την ευθανασία συνολικά.

Το πρώτο είδος αντιρρήσεων (πρακτικές ενστάσεις) μπορεί να απαντηθεί σχετικώς εύκολα. Μια σύγχρονη φιλελεύθερη δημοκρατία μπορεί να ρυθμίσει τη σχετική διαδικασία με τρόπο που θα προστατεύει αποτελεσματικά τα δικαιώματα του ατόμου που επιθυμεί να αυτοκτονήσει με τη βοήθεια ειδικού. Φτάνει αυτή η προστασία να μη γίνει υπερβολικά πατερναλιστική (π.χ. μια δικαστική απόφαση που απορρίπτει τη σχετική αίτηση διότι οι δικαστές θεωρούν ότι ο ασθενής δεν υποφέρει αρκετά για να καταφύγει σε μια τόσο ακραία διαδικασία) ή αδικαιολόγητα γραφειοκρατική.
Οι θεμελιώδεις αντιρρήσεις όμως εναντίον της Ευθανασίας δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με την ίδια ευκολία όταν βασίζονται σε θρησκευτικές πεποιθήσεις και σε κλειστά δογματικά συστήματα. Πάντως δεν είναι απαραίτητο να απαντηθούν, εφόσον αυτές οι πεποιθήσεις δεν μετατρέπονται σε κανόνες δικαίου αλλά δεσμεύουν μόνο τους πιστούς.

Τα φιλοσοφικά επιχειρήματα κατά της εκούσιας ευθανασίας είναι ενδιαφέροντα, όμως δεν είναι πειστικά. Η φιλοσοφική συζήτηση, στον χώρο της βιοηθικής, θα καταλήξει υποχρεωτικά στο βασικό ερώτημα: Στην επιλογή ανάμεσα στην αρχή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και στην αρχή της αυτοκτησίας.

Η αρχή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι κυρίαρχη στη βιοηθική, όπως και στο σύνολο σχεδόν των νομικών συστημάτων, και συνδέεται συχνότατα με έναν ιδιότυπο νομικό ηθικισμό: Οι παρένθετες μητέρες δεν επιτρέπεται να πληρώνονται για τις υπηρεσίες τους, η αγορά οργάνων τιμωρείται με αυστηρές ποινές, η υποβοηθούμενη αυτοκτονία και όλα τα είδη ευθανασίας απαγορεύονται. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν είναι το αποτέλεσμα ελεύθερου αυτοκαθορισμού αλλά πατερναλιστικού ετεροκαθορισμού. Η κοινωνία θέτει τα όρια, όχι το άτομο.

Η φιλοσοφική συζήτηση, στον χώρο της βιοηθικής, θα καταλήξει υποχρεωτικά στο βασικό ερώτημα: Στην επιλογή ανάμεσα στην αρχή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και στην αρχή της αυτοκτησίας.

Μία από τις κυριότερες φιλοσοφικές αντιρρήσεις είναι εκείνη που προσπαθεί να αποδομήσει τα ευημεριστικά επιχειρήματα υπέρ της ευθανασίας. Σύμφωνα με τα ευημεριστικά επιχειρήματα, για κάποια άτομα είναι καλύτερο να πεθάνουν, παρά να συνεχίζουν να ζουν υποφέροντας. Εφόσον, λοιπόν, το ίδιο το άτομο κάνει τη στάθμιση και προτιμά το θάνατο, η ευθανασία δικαιολογείται.

Όσοι προσπαθούν να αποδομήσουν το ευημεριστικό επιχείρημα (που αντλεί νομιμοποίηση από την ορθολογική, πληροφορημένη, ρητή συναίνεση του ασθενούς που αποτελεί άλλωστε απαραίτητη προϋπόθεση), το κάνουν θεμελιώνοντας τις αντιρρήσεις τους σε αντιλήψεις για την αξία της ανθρώπινης ζωής που βασίζονται σε ηθικά συστήματα ή ακόμα και στη συμβατική ηθική – υποβαθμίζοντας έτσι την προσωπική αυτονομία και απορρίπτοντας κάθε έννοια αυτοκτησίας.

Ένα άλλο επιχείρημα που συνήθως χρησιμοποιείται είναι εκείνο της «ολισθηρής πλαγιάς» (slippery slope). […]

Νομίζω, ότι η ολισθηρή πλαγιά που φοβούνται οι ηθικιστές είναι η ολισθηρή (γι αυτούς) πλαγιά της προσωπικής αυτονομίας και της αρχής της αυτοκτησίας. Θεωρούν, όχι αδικαιολόγητα, ότι τα άτομα θα διεκδικήσουν σύντομα το δικαίωμα υποβοήθησης στην ευθανασία χωρίς απαραίτητα να πάσχουν από τερματική ασθένεια, ακόμα κι όταν δεν έχουν α-βάσταχτους πόνους, όταν απλά δεν θέλουν να συνεχίσουν να ζουν.

Αν το σκεφτούμε λίγο καλύτερα, θα διαπιστώσουμε ότι η διαχωριστική γραμμή είναι αυθαίρετη, το πραγματικό κριτήριο είναι η ποιότητα της ζωής. Και μόνο το ίδιο το άτομο μπορεί να αποφασίσει αυθεντικά ποιό επίπεδο είναι ανεκτό και ποιά ζωή είναι αξιοπρεπής.»

* Ο Αριστείδης Χατζής είναι Αν. Καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου και Θεωρίας Θεσμών. Τμήμα Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης (ΜΙΘΕ) Πανεπιστημίου Αθηνών

Αναδημοσίευση από: http://foroline.gr/archives/14378

Μείωση κατά 7% των ευθανασιών στην Ολλανδία το 2018

Μείωση κατά 7% των ευθανασιών στην Ολλανδία  το 2018

Ο αριθμός των περιπτώσεων ευθανασίας στην Ολλανδία μειώθηκε για πρώτη φορά από το 2007.

Σύμφωνα με την ετήσια αναφορά της κυβέρνησης για την ευθανασία, το 2018 ο αριθμός μειώθηκε κατά 7%, δηλαδή από 6685 περιπτώσεις το 2017 σε 6126. Υπήρξαν δηλαδή 5898 περιπτώσεις ευθανασίας, 212 περιπτώσεις υποβοηθούμενης αυτοκτονίας, και 16 περιπτώσεις ενός συνδυασμού των δύο. Σε όλες τις κατηγορίες το 2018 παρουσιάστηκε μικρή ελάττωση.

Δεν είναι γνωστός ο λόγος αυτής της ελάττωσης. Θα μπορούσε να είναι απλώς μια μικρή στατιστική απόκλιση, καθώς φαίνεται ότι ο αριθμός των καταγεγραμμένων περιπτώσεων ευθανασίας αυξήθηκε κατά 9% το πρώτο τετράμηνο του 2019, συγκριτικά με την ίδια περίοδο του 2018.

Σε έξι από τις 6126 περιπτώσεις, η αρμόδια κρατική Επιτροπή για την ευθανασία αποφάσισε ότι ο γιατρός δεν είχε ακολουθήσει τα υποχρεωτικά πρωτόκολλα. Ένας από αυτούς μάλιστα διώκεται ποινικά, κάτι το οποίο συμβαίνει για πρώτη φορά.

Η ελάττωση του αριθμού των ευθανασιών σχολιάστηκε εκτενώς στα ολλανδικά ΜΜΕ, όχι επειδή μπορεί

Η Ευθανασία ως ηθικό πρόβλημα

Η Ευθανασία ως ηθικό πρόβλημα

Παναγιώτης Πέρρος (Μ.Δ.Ε. Ηθικής Φιλοσοφίας Παν/μίου Αθηνών) 

Μπορούμε να αναγνωρίσουμε σε κάποιον το ηθικό δικαίωμα να επιλέξει έναν πρόωρο θάνατο; Ποιος είναι ο ηθικά υπεύθυνος για μια τέτοια πράξη; Υπάρχει σχέση μεταξύ ευθανασίας και φόνου;

Το πρόβλημα της ευθανασίας απασχολεί τη σύγχρονη βιοηθική με ολοένα και αυξανόμενο ρυθμό. Η βασική έννοια του όρου της ευθανασίας περικλείει την επιλογή της στιγμής του θανάτου με σκοπό τη λύτρωση του ασθενούς από το αίσθημα του πόνου και ενδεχόμενα τη διατήρηση της ακεραιότητας της προσωπικής του αξιοπρέπειας. Η έμπρακτη εκδήλωση της επιλογής αυτής υλοποιείται από ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό. Εδώ εγείρονται θεμελιώδη ηθικά ζητήματα: Μπορούμε να αναγνωρίσουμε σε κάποιον το ηθικό δικαίωμα να επιλέξει έναν πρόωρο θάνατο; Ποιος είναι ο ηθικά υπεύθυνος για μια τέτοια πράξη; Υπάρχει σχέση μεταξύ ευθανασίας και φόνου;

Αρχικώς, στοχεύοντας στην εννοιολογική διευκρίνηση του όρου της ευθανασίας, οφείλουμε να διακρίνουμε τις τρεις μορφές της: α) Την εκούσια ευθανασία, β) τη μη εκούσια ευθανασία και γ) την ακούσια ευθανασία. Στην πρώτη περίπτωση της εκούσιας ευθανασίας, ο ασθενής διατυπώνει ρητά τη θέλησή του για έξοδο από τη ζωή. Στη δεύτερη περίπτωση της μη εκούσιας ευθανασίας είναι αμφίβολη η γνώμη του ασθενούς καθώς ο ίδιος δεν είναι σε θέση να την εκφράσει ρητώς. Στη συγκεκριμένη περίπτωση χρησιμοποιείται και ο όρος της ευθανασίας με εικαζόμενη συναίνεση. Στην τρίτη περίπτωση, ο ασθενής εκφράζει ή έχει εκφράσει κάποια στιγμή στο παρελθόν την επιθυμία να διατηρηθεί στη ζωή με όλα τα δυνατά μέσα και ανεξαρτήτως από την κατάσταση της υγείας του.

Όλα τα παραπάνω είδη της ευθανασίας χωρίζονται σε δυο μέρη: i) την ενεργητική και ii) την παθητική ευθανασία. Στην πρώτη περίπτωση το ιατρικό/παραϊατρικό προσωπικό δρα ενεργώς και εμπράκτως χορηγώντας στον ασθενή την κατάλληλη ουσία ώστε να επέλθει ο θάνατος. Στη δεύτερη περίπτωση ο ιατρός αποσύρει την ιατρική αρωγή από τον ασθενή ώστε ο θάνατος να επέλθει σταδιακά εξαιτίας της απουσίας της ιατρικής υποστήριξης.

ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΟΚΡΑΤΙΑ 

Η ηθική προσέγγιση του ζητήματος γίνεται από δυο κύριες σκοπιές, από δυο κύριες "ηθικές σχολές". Από τη μια, το ηθικό ρεύμα της Συνεπειοκρατίας (ή αλλιώς Ωφελιμισμού) και από την άλλη το ηθικό ρεύμα της

Ευθανασία: Δικαίωμα ή έγκλημα;

Ευθανασία: Δικαίωμα ή έγκλημα;

H συζήτηση σχετικά με το θέμα της ευθανασίας, ή αλλιώς «υποβοηθούμενου θανάτου», διχάζει κατά καιρούς την τοπική αλλά και διεθνή δημόσια γνώμη. Με αφορμή την πρόσφατη αθώωση του Γάλλου γιατρού Νικολά Μπονμεζόν, ο οποίος δικαζόταν γιατί «συντόμευσε» τη ζωή επτά ετοιμοθάνατων ασθενών του, η δημόσια συζήτηση για την ευθανασία άνοιξε ξανά. 

Της Μικαέλας Κόλλια

Ο Μπονμεζόν που δούλευε στα επείγοντα του νοσοκομείου του Μπαγιόν, κατηγορήθηκε ότι «δηλητηρίασε» επτά υπερήλικες, ετοιμοθάνατους ασθενείς, το 2010 και το 2011, χορηγώντας τους ουσίες που επιτάχυναν τον θάνατό τους, χωρίς να ενημερώσει ούτε τις οικογένειες ούτε τους συνεργάτες του. Η ανακοίνωση της αθώωσης του Μπονμεζόν προκαλέσε ενθουσιασμό στο ακροατήριο του δικαστηρίου που ξέσπασε σε χειροκροτήματα.

Εν μέσω της δημόσιας συζήτησης που έχει ανοίξει για την ευθανασία στη Γαλλία, ο πρόεδρος του κακουργιοδικείου ανακοίνωσε ότι ο γιατρός κρίθηκε αθώος για όλες τις κατηγορίες που του αποδίδονταν. Νωρίτερα ο εισαγγελέας κατά την αγόρευσή του ζήτησε να επιβληθεί ποινή φυλάκισης στον Μπονμεζόν πέντε ετών με αναστολή και να του αφαιρεθεί η άδεια άσκησης επαγγέλματος. «Πράττω ως γιατρός όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ. Θεωρώ ότι είναι μέρος των καθηκόντων του γιατρού να συντροφεύει τους ασθενείς του μέχρι το τέλος», είπε ο Μπονμεζόν. Οι συνήγοροι του γιατρού έκριναν ότι η αθώωσή του συνιστά μια «τεράστια» απόφαση που θα υποχρεώσει τους πολιτικούς να προωθήσουν γρηγορότερα τον νόμο.

Μετά την απόφαση του δικαστηρίου, ο εκπρόσωπος της Γαλλικής κυβέρνησης δήλωσε πως η υπόθεση Μπονμεζόν «ενισχύει» τη βούληση της κυβέρνηση να τροποποιήσει τη νομοθεσία. Το επόμενο διάστημα αναμένεται να συζητηθεί στο γαλλικό κοινοβούλιο το ενδεχόμενο τροποποίησης του νόμου που αφορά στην ευθανασία και το δικαίωμα στον θάνατο, μέχρι το τέλος του έτους. Σε αντίθεση με τον αντιπρόεδρο της Κεντροδεξιάς και καρδιολόγο Ζαν Λεονετί, που είχε προωθήσει το 2005 νόμο ενάντια στην ευθανασία, η σημερινή κυβέρνηση φαίνεται να σκοπεύει να τροποποιήσει τη νομοθεσία.

Ορισμός και μορφές ευθανασίας

Ο όρος ευθανασία δημιουργήθηκε απ' τον Άγγλο φιλόσοφο Φράνσις Μπέικον, ο οποίος έγραψε ότι «το

Η ευθανασία αποτελεί το 25% των θανάτων στην Ολλανδία

Η ευθανασία αποτελεί το 25% των θανάτων στην Ολλανδία

Στην Ολλανδία, 15 χρόνια μετά την νομιμοποίηση της ευθανασίας και της ιατρικά υποβοηθούμενης αυτοκτονίας, πάνω από 25% των θανάτων συμβαίνουν με αυτόν τον τρόπο. Αυτός είναι ο αριθμός που προκύπτει από τις στατιστικές του 2017.

Πάνω από 6.500 περιπτώσεις ευθανασίας έχουν καταγραφεί με 1.900 περιπτώσεις αυτοκτονίας και 32.000 ασθενείς να έχουν πεθάνει με την χρήση της «ιατρικά υποβοηθούμενης νάρκωσης».

Ένας από τους λόγους που έχει γίνει πιο διαδεδομένη η ευθανασία από το 2007 είναι ότι δίνεται η δυνατότητα κάποιος να υποβληθεί στην συγκεκριμένη διαδικασία ποιο εύκολα. Αυτό έρχεται μετά από την χαλάρωση του νομικού προσδιορισμού που βρίσκεται στην καρδιά αυτού του νόμου, ο οποίος αναφέρει ως βασική προϋπόθεση ότι ένας ασθενής θα πρέπει να υποφέρει σε αφόρητο βαθμό. Η ευθανασία στην Ολλανδία θεωρείται ως «μια βασική ιατρική υπηρεσία, η οποία καλύπτεται από τα χρήματα που πληρώνει κάθε μήνα ένας πολίτης για την ασφάλεια του».

Ο Wesley J. Smith, πρόεδρος του Centre on Human Exceptionalism στο Ινστιτούτο Discovery, αναφέρει «από την στιγμή της αποποινικοποίηση της ευθανασίας στην Ολλανδία οι ιατροί της χώρας έχουν προχωρήσει σε έναν μακάβριο μονοπάτι στο οποίο η συγκεκριμένη διαδικασία δεν αφορά πια μόνο τους

Η θέση της Εκκλησίας της Ελλάδας για το ζήτημα της Ευθανασίας

Εκκλησία και ευθανασία

"Η θέσις της Εκκλησίας επί του θέματος της Ευθανασίας"
 
Εισήγησις:του Σεβ. Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Π Ρ Ο Λ Ο Γ Ο Σ

Το θέμα της ευθανασίας με το οποίο θα ασχοληθούμε στην παρούσα εισήγηση είναι ένα πολυδιάστατο και άκρως επικίνδυνο πρόβλημα της Βιοηθικής, το οποίο τον τελευταίο καιρό έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις. Οι αμφιλεγόμενες γνώμες και οι έντονες διαμάχες των ειδικών ιατρών, νομικών, ψυχολόγων και θεολόγων καταδεικνύουν την πολυπλοκότητα του ζητήματος. Εξ' αυτών, άλλοι δέχονται την ευθανασία ως λύτρωση και απαλλαγή από το μαρτύριο του πόνου και άλλοι την καταγγέλλουν ως συνδυασμό φόνου και αυτοχειρίας. Άλλοι δηλώνουν, ότι η ευθανασία δεν ημπορεί να θεσμοθετηθεί αλλά δεν ημπορεί να απορριφθεί ως ανθρώπινο αίτημα και άλλοι, κυρίως οι πιστεύοντες επιστήμονες, πιστοί στον όρκο του Ιπποκράτη την αποκηρύσσουν ως ύβριν κατά του Θεού και ως έγκλημα με απρόβλεπτες εξελίξεις. Δεν λείπουν και οι φωνές πού ομιλούν για επιχείρηση.
Η δεοντολογία της ευθανασίας έχει ποικίλες και σοβαρές διαστάσεις πού άπτονται φιλοσοφικών, ψυχοκοινωνικών, νομικών, θρησκευτικών και ιδεολογικών τοποθετήσεων τόσο σε ομαδικό όσο και σε ατομικό πλαίσιο. Η Ιπποκρατική ηθική(1) και όλες οι θρησκείες του κόσμου απορρίπτουν κατηγορηματικά την ευθανασία. Η νοοτροπία όμως και το "ήθος" της σημερινής εποχής με τον πληθωρισμό των τεχνολογικών μέσων και των επιστημονικών γνώσεων, θέτει το θέμα σε διαφορετική διάσταση, ότι δηλαδή, η ευθανασία είναι μία κίνηση πού κατοχυρώνει το δικαίωμα κάθε ανθρώπου, να καθορίζει τη ζωή του και την ύπαρξή του με βάση τις δικές του ανάγκες.
Το λεγόμενο "δικαίωμα στον θάνατο" πού αποτελεί την νομική κατοχύρωση της ευθανασίας θέτει σε άλλη βάση το ύψιστο αγαθό της ζωής και την ύψιστη λειτουργία της ιατρικής επιστήμης. Έχει ο άνθρωπος δικαίωμα στη ζωή. Έχει όμως δικαίωμα και στον θάνατο; Δικαίωμα είναι η εξουσία πού παρέχει η έννομος τάξη σε καθένα από μας νά πραγματώνει, νά υλοποιεί ένα ιδιωτικό του συμφέρον. Είναι λοιπόν η επιδίωξη του θανάτου ένα ιδιωτικό συμφέρον;
Τα ερωτήματα είναι πολλά και οι απαντήσεις περισσότερες, αλλά όχι πάντοτε ικανοποιητικές και ομόφωνες. Οι ειδικοί επιστήμονες σε συνέδρια, διαλέξεις, συγγράμματα και συνεντεύξεις διατυπώνουν

Θεός για μια μέρα - Ντοκιμαντέρ

Θεός για μια μέρα

Έχει ο σύγχρονος άνθρωπος το δικαίωμα να αποφασίσει πότε και με ποιόν τρόπο θα εξέλθει από τη ζωή; Όσοι πάσχουν από ανίατες ασθένειες και βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο της ζωής τους, έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν ένα θάνατο ήρεμο, αξιοπρεπή, χωρίς αφόρητους πόνους και ταλαιπωρία, στον τόπο και στον χρόνο που οι ίδιοι θα ορίσουν; Έχουν οι γιατροί το δικαίωμα να απαλλάξουν τους ασθενείς που τους το ζητούν, από μια ζωή που έχει γίνει μαρτυρική; Ποιος αντέχει και ποιος επιτρέπεται να είναι Θεός για μια ημέρα;

 Τα παραπάνω ερωτήματα  προσπαθεί  να διερευνήσει το ντοκιμαντέρ «Θεός για μια ημέρα» από  τη σειρά των ντοκιμαντέρ του «Εξάντα». Το ντοκιμαντέρ μας μεταφέρει θραύσματα από τον σιωπηλό πόλεμο που διεξάγεται καθημερινά γύρω από τα κρεβάτια των μελλοθάνατων ασθενών, πίσω από τις κλειστές πόρτες των οικογενειακών εστιών και των ιατρείων. Έναν πόλεμο ιδεολογιών, θρησκευτικών πεποιθήσεων, κοσμοθεωριών και στάσεων ζωής γύρω από το θέμα του θανάτου.

Αναζητά τη σημερινή αξία της αποστροφής του όρκου του Ιπποκράτη που επιτάσσει: «Δε θα χορηγήσω θανατηφόρο φάρμακο σε κανένα, όσο και αν παρακληθώ, ούτε θα υποδείξω τέτοια συμβουλή», μέσα από τα λόγια ιατρών που βοήθησαν ασθενείς τους να πεθάνουν θεωρώντας το υποχρέωσή τους, και άλλων που το αρνήθηκαν όσο πιεστικά κι αν τους το ζήτησαν.

Τις απόψεις των ασθενών που επιθυμούν να τους προσφερθεί η δυνατότητα της ευθανασίας, διαδέχονται οι απόψεις όλων όσων θεωρούν ότι κάτι τέτοιο θα σηματοδοτούσε την πορεία της