Η ηθική των ιατρών αλλάζει με τις κοινωνικές τάσεις

Η ηθική των ιατρών αλλάζει με

τις κοινωνικές τάσεις

Την τελευταία δεκαετία έχουν υπάρξει δραματικές τεχνολογικές και κοινωνικές αλλαγές που οδηγούν τους ιατρούς να αντιμετωπίσουν νέα ηθικά ζητήματα ή να επανεξετάσουν την προσέγγιση που τηρούσαν σε παλαιότερα ζητήματα.

Το Medscape ρώτησε 5000 ιατρούς των ΗΠΑ προκειμένου να διερευνήσει με ποιον τρόπο οι προοπτικές και οι αξίες τους μπορεί να τροποποιήθηκαν με το πέρασμα της δεκαετίας (2010-2020).

Ποιές τάσεις της κοινωνίας επηρεάζουν τις αξίες των γιατρών;

Ο Δρ. JohnEvans, πρόεδρος του Ινστιτούτου Tata για τις Κοινωνικές Επιστήμες, αναπληρωτής πρύτανης Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο SanDiego, συνδιευθυντής του Ινστιτούτου για την Πρακτική Ηθική, αναφέρει ότι «μία από τις πιο σημαντικές τάσεις που αυξήθηκε τα τελευταία 10 χρόνια είναι η ανάπτυξη του ατομικισμού και της αυτονομίας στην αμερικανική κουλτούρα. Οι Αμερικανοί νιώθουν ότι πρέπει να είναι υπεύθυνοι για όλα, κάτι που επηρεάζει και την ιατρική, επειδή είναι πιθανό να θεωρούν τους γιατρούς ως παρόχους μίας υπηρεσίας, ενώ τους ασθενείς ως “πελάτες”».

Για παράδειγμα, το Medscape ρώτησε τους γιατρούς  αν θα συνταγογραφούσαν ποτέ μία θεραπεία «τύπου εικονικού φαρμάκου» σε ασθενή που δεν χρειάζεται θεραπεία, αλλά είναι αδιάλλακτος στο να λάβει κάποια θεραπεία. Το 2010, σε αντίστοιχη έρευνα, μόλις το 24% των ερωτηθέντων ιατρών είπαν ότι θα το έκαναν, ενώ το 2020 το ποσοστό αυτό ανήλθε σε 34%. Την τελευταία δεκαετία η ανησυχία για την ύπαρξη δυσαρεστημένου ασθενούς έχει αυξηθεί, εν μέρει ως απάντηση στην αυξανόμενη χρήση κριτικών στο διαδίκτυο. Ο SamuelPacker, ιατρός και καθηγητής στο DonaldandBarbaraZuckerSchoolofMedicine, του LongIsland της πόλης του NewYork δηλώνει ότι «μία αρνητική κριτική μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την πρακτική ενός ιατρού σχετικά με την προσέλκυση και διατήρηση ασθενών και μπορεί να επηρεάσει τη στάση του ιατρού στο ίδρυμά του/της». Ο Evans προσθέτει ότι οι ιατροί βαθμολογίας είναι μία επέκταση του μοντέλου «ασθενής ως πελάτης», παρόμοιο με το προσωπικό εξυπηρέτησης πελατών στο

Ομάδες ατόμων με αναπηρία στον Καναδά εναντιώνονται στην απελευθέρωση της ευθανασίας

Ομάδες ατόμων με αναπηρία

εναντιώνονται στην απελευθέρωση της ευθανασίας

Ομάδες λόμπι για καναδούς με αναπηρία εργάζονται σκληρά για να «νικήσουν» ένα νομοσχέδιο που διευρύνει το πεδίο εφαρμογής της νομοθεσίας για την ευθανασία.

Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, παρόλο που ορισμένα άτομα με χρόνια ασθένεια θέλουν «ιατρική βοήθεια σε θάνατο» (MAiD), ενδέχεται να μην είναι επιλέξιμα, επειδή ο θάνατός τους δεν είναι «λογικά προβλέψιμος». Μία νέα πρόταση, το νομοσχέδιο C-7, διατηρεί όλα τα υφιστάμενα κριτήρια επιλεξιμότητας, αλλά καταργεί το κριτήριο της «λογικής προβλεψιμότητας του φυσικού θανάτου». Θα αποκλείει, επίσης, ρητά τα άτομα που πάσχουν αποκλειστικά από ψυχικές ασθένειες.

Οι υποστηρικτές των ατόμων με αναπηρία πιστεύουν ότι το νομοσχέδιο αυτό στέλνει ένα μήνυμα ότι οι ζωές τους δεν είναι άξιες να ζήσουν. «Ο μεγαλύτερος φόβος μας ήταν πάντοτε ότι η αναπηρία θα γίνει αποδεκτός λόγος αυτοκτονίας που παρέχεται από το κράτος», δήλωσε η KristaCarr, του InclusionCanada, στην επιτροπή δικαιοσύνης της Βουλής των Κοινοτήτων. «Το νομοσχέδιο είναι ο χειρότερος εφιάλτης».

Η CatherineFrazee, της Σχολής Σπουδών Ειδικών Αναγκών του Πανεπιστημίου Ryerson, λέει ότι η κυβέρνηση επιτρέπει στα άτομα με αναπηρία να αυτοκτονήσουν κάνοντας ό,τι μπορεί για να αποτρέψει την αυτοκτονία για όλους τους άλλους. «Γιατί μόνο εμάς;», αυτή ρώτησε. «Γιατί μόνο ανθρώπους των οποίων το σώμα είναι διαφορετικό ή είναι επώδυνο ή σε εξασθένηση; Γιατί όχι όλοι όσοι ζουν εκτός περιθωρίου;»

Ο RogerFoley, ένας 45-χρονος με νευροεκφυλιστική νόσο που τον άφησε στο νοσοκομείο, δεν μπορούσε να μετακινηθεί ή να φροντίσει τον εαυτό του, διηγήθηκε πώς του αρνήθηκαν την κατ’ οίκον φροντίδα και

Στο τραπέζι η μέθοδος triage: ο θάνατός σου, η ζωή μου

Στο τραπέζι η μέθοδος triage

Μαρία Δήμα, Γιώτα Τέσση

Αντιμέτωποι με ηθικά διλήμματα είναι οι γιατροί σε χώρες όπου τα ελλειμματικά συστήματα υγείας δεν άντεξαν να σηκώσουν το βάρος της πανδημίας του κορονοϊού. Οι έκτακτες καταστάσεις σε συνδυασμό με τους περιορισμένους πόρους σε ανθρώπινο δυναμικό και υγειονομικό υλικό απαιτούν οδυνηρές αποφάσεις για το ποιοι ασθενείς θα αφεθούν να πεθάνουν και ποιοι θα έχουν την ευκαιρία να νοσηλευτούν σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας.

Η πανδημία του Covid-19 έθεσε σε δοκιμασία τα συστήματα υγείας των χωρών όλου του πλανήτη και αποκάλυψε αδυναμίες, κενά και ελλείψεις ακόμα και στις πλέον αναπτυγμένες χώρες.

Η υψηλή μολυσματικότητα του ιού σε συνδυασμό με τους περιορισμένους πόρους σε ανθρώπινο δυναμικό και υγειονομικό υλικό, την έλλειψη προσωπικού προστατευτικού εξοπλισμού σε παγκόσμιο επίπεδο, την υποχρηματοδότηση και την υποβάθμιση των δημόσιων νοσοκομείων, τη λεηλασία των εθνικών συστημάτων υγείας δημιούργησαν μια πρωτόγνωρη συνθήκη στις περισσότερο πληγείσες περιοχές, όπου η μαζική προσέλευση βαρέως πασχόντων ασθενών αποδείχτηκε μη διαχειρίσιμη.

Γιατροί και νοσηλευτές ρίχτηκαν σε μια άνιση μάχη που ξύπνησε μνήμες από εμπόλεμες περιοχές, όταν γινόταν ταξινόμηση των τραυματιών ανάλογα με τη βαρύτητα του τραύματος και στη συνέχεια επιλογή για το ποιος θα αφεθεί να πεθάνει, δίνοντας προτεραιότητα σε κάποιον που είχε περισσότερες πιθανότητες να ζήσει.

Έτσι και τώρα το υγειονομικό προσωπικό πρώτης γραμμής κλήθηκε να λάβει οδυνηρές αποφάσεις πριν εφαρμόσει τη διαδικασία «triage» ενός αναδυόμενου επιστημονικού κλάδου: της Ιατρικής των Καταστροφών.

Στο τραπέζι η μέθοδος triage

Η Ιατρική των Καταστροφών ειδικεύεται στην αντιμετώπιση έκτακτων περιστατικών με πολυάριθμα θύματα (πόλεμοι, πλημμύρες, πυρκαγιές, πανδημίες, ακόμα και τρομοκρατικές επιθέσεις) και όσο πιο απροετοίμαστο και αδύναμο είναι ένα εθνικό σύστημα υγείας, τόσο μεγαλύτερες είναι οι συνέπειες μιας καταστροφής που αφορά τον υγειονομικό τομέα καθώς δεν υπάρχει η δυνατότητα παροχής επαρκούς και ποιοτικής περίθαλψης για όλους.

Έτσι η μέθοδος «triage», η οποία προέρχεται από το ιατρικό πρωτόκολλο που ακολουθούνταν σε περιόδους πολέμου και σημαίνει τη «διαλογή» ασθενών με βασικό στόχο την επιβίωση όσων το δυνατόν περισσότερων, αποτελεί μονόδρομο. Συνιστά όμως και μια θλιβερή ομολογία συστημικής απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής.

Στη διεθνή βιβλιογραφία έχει αποτυπωθεί ο έντονος προβληματισμός των επιστημόνων σχετικά με τα κριτήρια επιλογής των ασθενών που χρήζουν άμεσης βοήθειας. Η ηλικία του θύματος αποτελεί ένα από τα πρώτα κριτήρια που φαίνεται ότι λαμβάνει υπόψη η ιατρική κοινότητα, όπως έγινε στην Ιταλία, την πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που

Το Βατικανό αφαιρεί την «Καθολική» ταυτότητα από Βελγική θρησκευτική ομάδα ως απόρροια της αποδοχής της ευθανασίας

Το Βατικανό αφαιρεί την «Καθολική» ταυτότητα
από Βελγική θρησκευτική ομάδα
ως απόρροια της αποδοχής της ευθανασίας

Το Βατικανό δήλωσε προσφάτως ότι το βελγικό θρησκευτικό εκκλησίασμα «Η αδελφότητα της φιλανθρωπίας» δεν θα θεωρούνταν πλέον καθολικό εξαιτίας των σχετικών με την ευθανασία θέσεων και ενεργειών του.

Ειδικότερα, το εν λόγω εκκλησίασμα, ιδρυμένο κατά τον 19^ο αιώνα φαίνεται να έχει υπό τη διεύθυνσή του 15 αξιοπρόσεχτα ψυχιατρεία. Το 2017, τα μέλη της επιτροπής διαχείρισης των εν λόγω κλινικών στα οποία συμπεριλαμβάνονταν και τρεις αδερφοί του  εκκλησιάσματος, αποφάσισαν να επιτρέψουν στους ιατρούς τους να διεξάγουν ευθανασία. Με άλλα λόγια, σε αντιπαραβολή με την αυστηρή απαγόρευση της ευθανασίας από την καθολική εκκλησία, η επιτροπή απέρριψε την απολύτως σύμφωνη με το καθολικό πνεύμα διαχείριση των νοσοκομείων της.

Ως επακόλουθο, το Βατικανό προέβη σε αφαίρεση της καθολικής ταυτότητας των εν λόγω νοσοκομείων επισημαίνοντας τα παρακάτω τέσσερα σημεία διαφωνίας. Πιο συγκεκριμένα, η αδελφότητα δεν φαίνεται να αποδέχεται την θέση ότι η ζωή κατέχει αξιοσέβαστη θέση. Επιπλέον, εκείνη αποδέχεται τη βελγική

Διαχωρισμός ασθενών - ηθικά και νομικά διλήμματα

Διαχωρισμός ασθενών - ηθικά και νομικά διλήμματα

Γράφει Αγγελική Ψαράκη

Προτού ξεκινήσουμε την ανάλυση του παρόντος άρθρου, θα θέλαμε να διευκρινίσουμε ότι στον ιατρικό κόσμο τα ηθικά διλλήματα είναι πολλά, όμως, απαρχή όλων είναι ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή, στην αξιοπρέπεια, στην ισότητα, λειτουργώντας κυρίως με συνείδηση στα πλαίσια των Αρχών που διέπονται από το Σύνταγμα, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και τον Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας. Σκοπός του παρόντος, δεν είναι να επικρίνει τις ιατρικές μεθόδους αλλά να παρουσιάσει τα νομικά ζητήματα που ανακύπτουν από τη διαδικασία διαχωρισμού ασθενών, με τον ειλικρινή σεβασμό μας προς τους ιατρούς, το νοσηλευτικό και παραϊατρικό προσωπικό της χώρας μας, που τούτη την ιστορική συγκυρία καταβάλει τα μέγιστα με αυταπάρνηση και ανιδιοτέλεια.

Σε μια φυσιολογική ροή πραγμάτων υπάρχει η καθιερωμένη διαχείριση. Όμως, σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης, όπως αυτής που βιώνουμε, όλα όσα θεωρούνται δεδομένα, παύουν να ισχύουν και αναθεωρούνται. Έτι περαιτέρω, η διαχείριση μιας πανδημίας, δεν δύναται να βασιστεί στα καθιερωμένα μοντέλα διοίκησης. Η κρίσιμη κατάσταση, χαρακτηρίζεται τοιουτοτρόπως, όταν συζευκτικά επηρεάζεται από την υψηλή τρωτότητα (vulnerability), την υψηλή επικινδυνότητα (Hazards) του φαινομένου που προκαλεί την έξαρση καθώς και τις δυσμενείς επιπτώσεις αυτής.

Σε αυτό το σημείο, η καθιερωμένη διαχείριση, παύει να υφίσταται και τίθεται σε εφαρμογή η διαδικασία διαχωρισμού της προτεραιότητας των θεραπειών των ασθενών με βάση τη σοβαρότητα της κατάστασής τους. Δηλαδή το Triage.

Τούτο συμβαίνει όταν οι ασθενείς είναι πολυάριθμοι και οι πόροι δεν επαρκούν για τη θεραπεία όλων, με αποτέλεσμα να επηρεάζεται η σειρά προτεραιότητας της επείγουσας θεραπείας, της επείγουσας μεταφοράς ή του προορισμού μεταφοράς για τον ασθενή.

Εν προκειμένω, η ιατρική αντιμετώπιση των ασθενών στη χώρα μας και ειδικότερα στις ΜΕΘ θα είναι εξαιρετικά δύσκολη, καθώς οι κλίνες δεν επαρκούν και καθίσταται αδύνατο να νοσηλευθεί τόσος μεγάλος

«Ευθανασία - Ένα κατ' εξοχήν βιοηθικό πρόβλημα»

«Ευθανασία - Ένα κατ' εξοχήν βιοηθικό πρόβλημα»

Διονύσιος Ραζής ιατρός παθολόγος - ογκολόγος 

Το πρόβλημα της ευθανασίας είναι πολύ παλιό. Υπάρχει απ' όταν ο άνθρωπος οργανώθηκε σε κοινωνίες. Σήμερα όμως συζητείται περισσότερο, γιατί σήμερα υπάρχει σε πολύ μεγαλύτερη έκταση. Αντίθετα, η Βιοηθική είναι ένας διεπιστημονικός τομέας που αναπτύχθηκε σχετικά πρόσφατα. Το 1954 το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάσισε ότι ο φυλετικός διαχωρι­σμός, στα σχολεία και οπουδήποτε αλλού, είναι αντισυνταγματικός. Αυτή η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου σημείωσε μια βαθειά αλλαγή στην αμε­ρικανική κοινωνία. Το μήνυμα του δικαστηρίου ήταν σεβασμός για το άτομο. Η αρχή ότι κάθε άτομο δικαιούται σεβασμού ως ανθρώπινο ον, γρήγορα επεξετάθη και σε άλλα ευάλωτα άτομα -μεταξύ αυτών και στους αρρώστους. Η επικράτηση της αρχής του σεβασμού του ατόμου και των δικαιωμάτων του ατόμου και τα ηθικά διλήμματα της σύγχρονης ιατρικής δημιούργησαν τη Βιοηθική.

 Στα μέσα της δεκαετίας του '60 και στις αρχές της δεκαετίας του '70 δημι­ουργήθηκαν σημαντικά ηθικά προβλήματα και ηθικά διλήμματα από την εφαρμογή στην ιατρική πράξη της επιστημονικής και τεχνολογικής προόδου. Η δυνατότητα μεταμόσχευσης οργάνων, με περιορισμένες όμως δυνατότητες ανεύρεσης οργάνων (4.000 άρρωστοι πεθαίνουν κάθε χρόνο στις ΗΠΑ περι­μένοντας στη λίστα μεταμοσχεύσεων), η μακροχρόνια αιμοδιάλυση νεφροπα­θών σε τελικά στάδια, η χρήση αναπνευστήρων σε αρρώστους μόνιμα σε κώμα, η δυνατότητα μακροχρόνιας παράτασης της ζωής ανίατων αρρώστων είναι μερικά από τα προβλήματα που δημιούργησε η τεχνολογική πρόοδος. Γιατροί, φιλόσοφοι, θεολόγοι, νομικοί και πολιτικοί, στα μέσα της δεκαετίας του '60 και στις αρχές της δεκαετίας του '70, άρχισαν να συζητούν και να αρθογραφούν για τα ηθικά διλήμματα της σύγχρονης ιατρικής, όπως αυτά που αναφέραμε πιο πάνω, καθώς και για τη μεθοδολογία λήψης θεραπευτικών αποφάσεων, για ηθικά αμφισβητήσιμες πρακτικές ιατρικής έρευνας και για τα δικαιώματα του αρρώστου.

Αυτά τα προβλήματα και τα ηθικά διλήμματα δεν είναι αποκλειστικά ιατρικής φύσεως. Είναι διλήμματα που αφορούν και τις ατομικές αξίες, τις προσωπικές αντιλήψεις για την έννοια της ζωής και του θανάτου

Δικαστήριο στην Ολλανδία εγκρίνει την ευθανασία σε περιπτώσεις προχωρημένης άνοιας

Δικαστήριο στην Ολλανδία εγκρίνει την ευθανασία

σε περιπτώσεις προχωρημένης άνοιας

Οι γιατροί στις Κάτω Χώρες είναι σε θέση να πραγματοποιήσουν ευθανασία σε ασθενείς με σοβαρή άνοια χωρίς φόβο δίωξης, ακόμη και αν ο ασθενής δεν εκφράζει πλέον ρητή επιθυμία να πεθάνει, έχει αποφανθεί το ανώτατο δικαστήριο της χώρας.

Η απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου ακολούθησε μια υπόθεση ορόσημο πέρυσι, στην οποία ένας γιατρός αθωώθηκε για αδίκημα για ευθανασία μιας γυναίκας το 2016 με σοβαρή ασθένεια Αλτσχάιμερ που είχε ζητήσει τη διαδικασία πριν επιδεινωθεί η κατάστασή της. Η υπόθεση προκάλεσε αντιπαράθεση στις Κάτω Χώρες, επειδή η ανώνυμη γυναίκα έπρεπε να συγκρατηθεί από την οικογένειά της καθώς τέθηκε σε ευθανασία, αφού της είχε δοθεί ηρεμιστικό στον καφέ της εκ των προτέρων. Οι εισαγγελείς κατηγόρησαν τον γιατρό ότι προχώρησε σε ευθανασία χωρίς να συμβουλευτεί σωστά τον πελάτη της, λέγοντας ότι η 74χρονη γυναίκα μπορεί να άλλαξε γνώμη για το θάνατο. Τα Ολλανδικά δικαστήρια αθώωσαν τον γιατρό για αδίκημα και οι εισαγγελείς απέσυραν τις κατηγορίες. 

Η υπόθεση παραπέμφθηκε στο ανώτατο δικαστήριο για νομική διευκρίνιση «προς το συμφέρον του νόμου». Το δικαστήριο της Χάγης αποφάσισε: «Ένας γιατρός μπορεί να υποβάλει γραπτό αίτημα εκ των

Αποτελεί η Ευθανασία μια απαραίτητη υπηρεσία;

Αποτελεί η Ευθανασία μια απαραίτητη υπηρεσία;

Στα πλαίσια της πανδημίας του κορωνοϊού, οι Καναδοί επιστήμονες υγείας παλεύουν να δώσουν μια ικανοποιητική απάντηση στο ερώτημα αν τελικά η ευθανασία αποτελεί μία απαραίτητη υπηρεσία που το κράτος οφείλει να εξασφαλίζει στους πολίτες του.

Στην τρέχουσα κατάσταση, τουλάχιστον δύο κλινικές στο Οντάριο έχουν ήδη διακόψει την παροχή ευθανασίας [ή όπως ονομάζεται στον Καναδά την παροχή ιατρικής βοήθειας στο θάνατο (MAID)] με στόχο να αποτρέψουν τη μετάδοση του κορωνοϊού, αλλά και να απελευθερώσουν πηγές ιατρικής φροντίδας. Ωστόσο, δεν είναι λίγοι εκείνοι που εκτιμούν την παροχή της δυνατότητας διενέργειας ευθανασίας ως απαραίτητη υπηρεσία προωθώντας την χαλάρωση των σχετικών νόμων με στόχο τη πραγματοποίηση «εικονικών αξιολογήσεων καταλληλότητας».

Σύμφωνα με τον AndreaFrolic, του ιδρύματος Επιστημών Υγείας του Hamilton, που έχει διακόψει το αντίστοιχο πρόγραμμά του, βέβαια, η εν λόγω απόφαση δεν πάρθηκε με ευκολία όντας επώδυνη συναισθηματικά τόσο για τους γιατρούς και τους υπεύθυνους του προγράμματος όσο και για τους ασθενείς και τις οικογένειές τους που αναζητούν την εν λόγω θεραπεία.

Παράλληλα, η ChantalPerrot, υπεύθυνη παροχής ιατρικής βοήθειας στο θάνατο στο Τορόντο, είπε χαρακτηριστικά στο GlobeandMailότι μια τέτοια απόφαση είναι λυπηρή, αδυνατώντας να κατανοήσει τη

Ευθανασία – Μουσικό Σχολείο Ηρακλείου (Βίντεο)

Ευθανασία
Μουσικό Σχολείο Ηρακλείου

Το ζήτημα της ευθανασίας δεν είναι ένα νεοφανές ζήτημα, αντίθετα απασχόλησε και απασχολεί τον άνθρωπο σε όλες τις ιστορικές περιόδους της ανθρώπινης  εξέλιξης.  Η ευθανασία κατά την αρχαιότητα ήταν   ορισμένες φορές επιτρεπτή ή και επιθυμητή  και εφαρμόζονταν ευρύτατα στην αρχαία Σπάρτη. Στα μετέπειτα όμως χρόνια, η χριστιανική διδασκαλία εναντιώθηκε στην πρακτική αυτή θεωρώντας ότι αυτή είναι ρητή παραβίαση της έκτης εντολής. 

Όμως από τα χρόνια του Μεσαίωνα πραγματοποιήθηκαν πολλές μεταβολές στη θεωρία περί της ζωής και της έννοιας του θανάτου. Τη σημερινή εποχή, με την ανάπτυξη των νέων ιατρικών τεχνολογιών που μπορούν να παρατείνουν τη ζωή ή ακόμα και να εμποδίσουν  προσωρινά την έλευση του θανάτου το ζήτημα αυτό απασχολεί  και προβληματίζει πιο έντονα τις ανθρώπινες κοινωνίες.  Έτσι η ευθανασία από τις αρχές του

Ευθανασία - animation

Το παρόν βίντεο διαπραγματεύεται το ζήτημα της ευθανασίας  υπό το πρίσμα της ηθικής φιλοσοφίας.  Το animation  δημιούργησαν οι μαθητές του τμήματος Α7 του 2ου ΓΕΛ Συκεών στο πλαίσιο ενός εκπαιδευτικού Πολιτιστικού Προγράμματος

Νέα συσκευή υποβοηθούμενης αυτοκτονίας από τον Philip Nitschke

Νέα συσκευή υποβοηθούμενης αυτοκτονίας

Τα τελευταία χρόνια τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που άπτονται βιοηθικών ζητημάτων και ειδικότερα σχετικών με την ευθανασία και την ιατρικώς υποβοηθούμενη αυτοκτονία έχουν επιδείξει έντονο ενδιαφέρον για τη συσκευή υποβοηθούμενης αυτοκτονίας «Sarco», κατασκευασμένη από  το γιατρό PhilipNitschke.

Η εν λόγω συσκευή αποτελεί ένα δοχείο το οποίο όντας αεροστεγώς κλειστό οδηγεί το άτομο που βρίσκεται στο εσωτερικό του σε θάνατο μέσω του αζώτου που απελευθερώνεται και συσσωρεύεται στον περιορισμένο χώρου του.

Ο PhilipNitschkeπαραμένοντας παραγωγικός επανήλθε προσφάτως στο προσκήνιο με μία νέα σχετική έμπνευση, γνωστή ως «Κορεάτικος δακτύλιος». Η συσκευή, όντας ιδιαιτέρως απλή, εξασφαλίζει την απελευθέρωση και έκφραση της επιλογής του ατόμου. Αξίζει να σημειωθεί ότι η τελευταία δεν έχει τεθεί ακόμα σε χρήση. Αντιθέτως έχουν δημοσιευτεί τα σχέδια της στο εγχειρίδιο «APeacefulPillHandbook», το οποίο βέβαια παραμένει προσβάσιμο αποκλειστικά σε μέλη του οργανισμού ExitInternational.

Έμπνευση για το συγκεκριμένο δημιούργημα αποτέλεσε η δήλωση ενός πρώην νοτιοκορεάτη πράκτορα, στην ταινία του 2018 «TheSpyGoneNorth», σύμφωνα με τον οποίο οι πράκτορες της νότιας Κορέας δεν είχαν πρόσβαση σε χάπια αυτοκτονίας, αλλά αντιθέτως ήταν εκπαιδευμένοι να εφαρμόζουν πίεση σε συγκεκριμένους νευρώνες του λαιμού τους, πρακτική που τους οδηγούσε στο θάνατο. Ουσιαστικά ο δακτύλιος επιτρέπει στους ανθρώπους να κάνουν κάτι παρόμοιο, καθώς σύμφωνα με το δημιουργό του αποτελεί έναν έξυπνο τρόπο να εφαρμόσεις και να αυξήσεις την πίεση που ασκείται στους νευρώνες που ελέγχουν την πίεση του αίματος.

Στα πλαίσια του προαναφερθέντος εγχειριδίου, ο «Κορεάτικος δακτύλιος» ορίζεται ως «μία μέθοδος

Το Κοινοβούλιο στο Βέλγιο ενέκρινε την αλλαγή του νόμου περί ευθανασίας

Το Κοινοβούλιο στο Βέλγιο ενέκρινε

την αλλαγή του νόμου περί ευθανασίας

Το Κοινοβούλιο ενέκρινε στις 5 Μαρτίου, 2020 ένα νέο μέτρο, που προτάθηκε από την Ecolo-Groen, το οποίο διευκολύνει την εκπόνηση μιας πρόωρης δήλωσης, με τη μορφή της συγκατάθεσης για την ευθανασία.

Προς το παρόν, ένα άτομο ή μια έλλογη εν ζωή βούληση, δύναται να υπογράψει εκ των προτέρων και να δηλώσει την επιθυμία του να υποβληθεί σε ευθανασία κάποια χρονική στιγμή στο μέλλον, όταν δεν θα μπορεί πλέον να είναι σε θέση να αιτηθεί ευθανασία - για παράδειγμα, επειδή βρίσκεται σε προχωρημένη κατάσταση άνοιας, ή επειδή δεν φέρει πλέον τις αισθήσεις του, λόγω κάποιας ασθένειας ή εξαιτίας της θεραπείας για μια ασθένεια. Ωστόσο, μια τέτοια οδηγία πρέπει να ανανεώνεται κάθε πέντε έτη, για να παραμένει έγκυρη. Το 2019, 7.156 άτομα αναγκάστηκαν να ανανεώσουν την εκ των προτέρων δήλωσή τους, σύμφωνα με τον παλαιό νόμο.

Με βάση τη νέα πρόταση, όταν υπογραφεί μια τέτοια οδηγία, παραμένει έγκυρη για πάντα, εκτός αν το πρόσωπο που την υπέγραψε θελήσει να την ακυρώσει. Σύμφωνα με τις τροπολογίες που εισήχθησαν

Ανοίγει η πόρτα για την επέκταση του υποβοηθούμενου θανάτου στον Καναδά

Ανοίγει η πόρτα για την επέκταση

του υποβοηθούμενου θανάτου στον Καναδά

Η καναδική κυβέρνηση έχει υποβάλει νομοσχέδιο για τη χορήγηση ιατρικού βοηθού θανάτου σε μη-τελικού σταδίου ασθενείς. Το νομοσχέδιο ανοίγει την πόρτα στους Kαναδούς με εκφυλιστικές ασθένειες όπως η εγκεφαλική παράλυση επιτρέποντάς τους να αναζητήσουν ιατρικά υποβοηθούμενο θάνατο.

Η υπουργός Υγείας Patty Hajdu δήλωσε ότι η πρόταση θα προστατεύσει τους ευάλωτους ανθρώπους, ενώ παράλληλα θα δίνει αυτονομία στους Καναδούς. Εισήχθη στο κοινοβούλιο πριν μερικές εβδομάδες και έχει διακομματική στήριξη.

Η νομοθεσία επισπεύσθηκε από μια απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου του Κεμπέκ το 2019, η οποία αφαίρεσε την προϋπόθεση να αποδεικνύεται ότι ο φυσικός θάνατος θα ήταν "εύλογα προβλέψιμος" προκειμένου να τερματιστεί η ζωή. Η δικαστής Christine Baudouin δήλωσε ότι η απαίτηση του νομοσχεδίου παραβίαζε «τη ζωή, την ελευθερία και την ασφάλεια του ατόμου» και επομένως ήταν αντισυνταγματική.

Οι ενάγοντες Nicole Gladu, 74 ετών, και Jean Truchon, 51 ετών, της υπόθεσης το περασμένο Φθινόπωρο, είχαν εκφυλιστικές ασθένειες που είχαν επιδεινωθεί με αποτέλεσμα να έχουν χάσει όλη την αυτονομία τους. Έζησαν επίπονη και ανεπανόρθωτη ταλαιπωρία, υποστήριξε ο δικηγόρος τους Jean-Pierre Ménard. Ο κ. Truchon είχε εγκεφαλική παράλυση και η κ. Gladu είχε σύνδρομο μετά από πολιομυελίτιδα και οι δύο ήθελαν ιατρική βοήθεια για να τερματίσουν τη ζωή τους.

Ωστόσο, υποστηρικτές για άτομα με αναπηρίες, συμπεριλαμβανομένου του Συμβουλίου Καναδών με Αναπηρίες, δήλωσαν ότι η απόφαση του δικαστηρίου έστειλε το μήνυμα ότι «η αναπηρία είναι μοίρα χειρότερη από το θάνατο». Κάλεσαν την κυβέρνηση να ασκήσει έφεση στην απόφαση του δικαστηρίου

Νομοσχέδιο για την ευθανασία συζητείται στο ισπανικό κοινοβούλιο

Νομοσχέδιο για την ευθανασία συζητείται στο ισπανικό κοινοβούλιο

Ένα νομοσχέδιο που επιτρέπει την ευθανασία και την υποβοηθούμενη αυτοκτονία σε ορισμένες περιπτώσεις πέρασε τα πρώτα στάδια και εισήχθη στο ισπανικό κοινοβούλιο πριν μερικές ημέρες αποτελώντας νίκη της αριστερής πτέρυγας της κυβέρνησης και αναμένεται να πυροδοτήσει μεγάλες συζητήσεις.

Σε ψηφοφορία για την είσοδο του νομοσχεδίου προς συζήτηση στη Βουλή των 350 εδρών, 230 βουλευτές ψήφισαν υπέρ, 140 εναντίον και δύο απείχαν. Το νομοσχέδιο θα συζητηθεί περαιτέρω πριν από την τελική ψήφιση του.

Μετά από δύο προηγούμενες προσπάθειες αλλαγής του νόμου που απέτυχαν εξαιτίας έλλειψης επαρκούς στήριξης και το άωρο τέλος των προηγούμενων νομοθετικών σωμάτων την προηγούμενη χρονιά, η παρούσα κυβέρνηση πέτυχε πλειοψηφία για την εισαγωγή του νομοσχεδίου."Αναφερόμαστε σε βαριές νόσους χωρίς θεραπεία και χωρίς άλλη ιατρική λύση που θα μπορούσε να απαλλάξει από το σημαντικό φορτίο της νόσου" αναφέρει η εκπρόσωπος της κυβέρνησης Maria Jesus Montero, προσθέτοντας ότι οι γιατροί που αντιτίθενται στην πρακτική αυτή θα μπορούν να εξαιρούνται.

Σύμφωνα με τον παρόντα νόμο, η υποβοήθηση του τέλους της ζωής επισύρει φυλάκιση έως 10 χρόνια, όμως το 84% των Ισπανών είναι υπέρ της αποποινικοποίησής της σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθη το 2018.Στην διαδικασία της ευθανασίας εμπλέκεται ένας γιατρός που έχει ενεργό ρόλο στην επέλευση του θανάτου του ασθενούς, ενώ στην υποβοηθούμενη αυτοκτονία ο γιατρός παρέχει την θανατηφόρο ουσία στον ασθενή, οποίος τη χορηγεί μόνος στον εαυτό του.

Η καθολική εκκλησία, ένας καθοριστικός θεσμός στην κοινή γνώμη της Ισπανίας, θεωρεί την

Ποιος αποσυνδέει τα μηχανήματα για ένα παιδί που έχει κακοποιηθεί;

Ποιος αποσυνδέει τα μηχανήματα για ένα παιδί που έχει κακοποιηθεί;

Το ερώτημα του ποιος εξουσιοδοτείται να «τραβήξει το βύσμα» σε σοβαρά ασθενείς με βλάβη στον εγκέφαλο είναι πάντα αμφιλεγόμενο. Μια περίπτωση στην Αριζόνα δείχνει πόσο περίπλοκο και ανησυχητικό μπορεί να είναι.

Τον Ιανουάριο του 2018, η 2 ετών Gabriella Lamorie πέθανε από τραύμα κεφαλής και λαιμού. Επίσης, υπέφερε από σοβαρό υποσιτισμό και ζύγιζε λιγότερο από το ήμισυ του κανονικού σωματικού βάρους για ένα παιδί της ηλικίας της.

Οι γιατροί είπαν στην αστυνομία ότι η Γκαμπριέλα ήταν εγκεφαλικά νεκρή και ήταν απίθανο να επιβιώσει. Ακόμη και αν το έκανε, «δεν θα είχε κανονική ζωή». Ένας υπάλληλος από την Υπηρεσία Προστασίας Παιδιών της Αριζόνα απέσυρε την υπστήριξη της ζωής και διέταξε το σώμα της να αποτεφρωθεί. Οι γονείς της, Andrew Lamorie και Brittany Rodriquez, κατηγορήθηκαν για κακοποίηση παιδιού και για δολοφονία πρώτου βαθμού. Φαίνονται να ήταν τοξικομανείς. Τώρα, ο Lamorie έχει καταθέσει αγωγή από τη φυλακή, ισχυριζόμενος ότι οι αξιωματούχοι της Αριζόνα παραβίασαν τα γονικά του δικαιώματα με την απόσυρση από τα μηχανήματα χωρίς να τον ειδοποιήσουν.

Μόλις η υπόθεση τέθηκε υπό το φως της δημοσιότητας, το ποιος φαίνεται να φέρει την ευθύνη για τη

«Ιατρικώς Υποβοηθούμενος Θάνατος»: Ηθικά ζητήματα για τη δωρεά του σώματος

Ηθικά ζητήματα για τη δωρεά του σώματος

Η νομιμοποίηση της ιατρικής βοήθειας στον θάνατο (Medical Assistance In Dying- MAID) στον Καναδά έχει ως αποτέλεσμα ορισμένοι να επιλέξουν να δώσουν το σώμα τους σε προγράμματα ανατομίας, αλλά έχει προκαλέσει βαθιά ηθικά ζητήματα, αναφέρει ο επικεφαλής της ανατομίας του Πανεπιστημίου McMaster. 

Η χρήση του MAID, που είναι γνωστή και ως «εθελοντική ευθανασία», είναι νόμιμα διαθέσιμη στο Βέλγιο, τον Καναδά, την Κολομβία, τη Γερμανία, το Λουξεμβούργο, την Ελβετία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και ορισμένα μέρη της Αυστραλίας.

Ο Bruce Wainman, διευθυντής του Εκπαιδευτικού Προγράμματος στην Ανατομία στο McMaster, δήλωσε ότι η κοινότητα επιστημόνων στον κλάδο της ανατομίας πρέπει να καθορίσει κατευθυντήριες γραμμές γύρω από αυτές τις δωρεές. Ως αποτέλεσμα, δήλωσε ο Wainman, υπάρχουν ζητήματα σχετικά με την καταλληλότητα της αποδοχής ή της χρήσης δωρεών σώματος MAID, την επικοινωνία με τους δωρητές, συμπεριλαμβανομένων των διαδικασιών που συναινούν, καθώς και τη διαφάνεια γύρω από τη δωρεά του MAID με το προσωπικό, τη σχολή και τους σπουδαστές.

«Σε αυτό το σημείο, δεν είναι σαφές πόσες ανατομικές εφαρμογές ή μεταμοσχεύσεις έχουν λάβει χώρα από άτομα που τελειώνουν τη ζωή τους χρησιμοποιώντας το MAID, καθώς δεν υπάρχουν αξιόπιστες πληροφορίες σχετικά με αυτό το θέμα», δήλωσε ο Wainman, καθηγητής παθολογίας και μοριακής ιατρικής στο McMaster. Στο άρθρο του προσθέτει ότι σκοπός του ήταν να: «Εγείρω δυνητικά ερωτήματα και ηθικά ζητήματα που αντιμετωπίζουν τα προγράμματα δωρεάς σώματος όπου υπάρχει το MAID και να ανοίξει η συζήτηση».

Το πρόγραμμα δωρεάς σώματος του Πανεπιστημίου McMaster έχει αποδεχθεί έξι φορείς MAID από τη

Το ανώτατο δικαστήριο της Ιταλίας υπέρ της ευθανασίας σε ακραίες περιπτώσεις

Το ανώτατο δικαστήριο της Ιταλίας υπέρ της ευθανασίας

σε ακραίες περιπτώσεις

Το ανώτατο δικαστήριο της Ιταλίας απεφάνθη ότι ο υποβοηθούμενος θάνατος δεν είναι έγκλημα, αν το άτομο το οποίο θέλει να τερματίσει τη ζωή του αντιμετωπίζει «αφόρητη ταλαιπωρία».

Η συγκεκριμένη απόφαση σχετίζεται με την περίπτωση του Ιταλού DJ Fabiano Antoniani, ή DJ Fabo, ο οποίος επέλεξε να πεθάνει σε μία «κλινική ευθανασίας», στην Ελβετία, το 2017.

Ο DJ Fabo έμεινε τυφλός και τετραπληγικός μετά από σοβαρό αυτοκινητιστικό δυστύχημα το 2014. Ο θάνατός του αποτέλεσε πεδίο έντονων αντιπαραθέσεων σε μια χώρα όπου η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία αντιτίθεται στην ευθανασία. Η Εκκλησία, η οποία έχει μεγάλη επιρροή στην Ιταλία, θεωρεί την ευθανασία ηθικά απαράδεκτη δολοφονία ενός ατόμου και παραβίαση του νόμου του Θεού.

Τι σημαίνει η νέα αυτή απόφαση;

Το συνταγματικό δικαστήριο της Ιταλίας δήλωσε ότι η ευθανασία πρέπει να επιτρέπεται από τον νόμο υπό ορισμένες συνθήκες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στις οποίες η μη αναστρέψιμη κατάσταση ενός ασθενούς «προκαλεί σωματική και ψυχολογική ταλαιπωρία που θεωρείται απαράδεκτη». Το δικαστήριο επανεξετάζει το ζήτημα του υποβοηθούμενου θανάτου και του «νομικού πλαισίου που αφορά το τέλος της ζωής», μετά από την εν λόγω υπόθεση.

Επιπλέον, έχουν υποβληθεί αιτήματα από δικαστήριο του Μιλάνου για τη διευκρίνιση του νόμου σε σχέση με ενδεχόμενες κατηγορίες εναντίον του υποστηρικτή της ευθανασίας Marco Cappato, ο οποίος συνόδευσε τον Antoniani στο ταξίδι του στην Ελβετία.

Ο Cappato, ο οποίος ήταν παρών κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, δήλωσε ότι η

Ευθανασία και Βιοηθική

Ευθανασία και Βιοηθική

Τι είναι η ευθανασία;

Αρχίζοντας με τον ορισμό «ευθανασία», ο οποίος είναι ένας διεθνής όρος και προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «ευ» και «θάνατος». Ερμηνεύεται ως ο ήρεμος και αξιοπρεπής θάνατος του ανθρώπου.
Στη σημερινή εποχή η ευθανασία έχει την έννοια του ανώδυνου θανάτου, που στοχεύει να μην βασανίζονται οι ασθενείς που βρίσκονται στο τελικό στάδιο της ζωής τους ή σε μια επώδυνη μη αναστρέψιμη κατάσταση της υγείας τους.
Με τον όρο ευθανασία εννοούμε τον ανώδυνο θάνατο. Έχει όμως και την έννοια του ένδοξου, καλού θανάτου. Αναφέρεται στην προσφορά βοήθειας από ευσπλαχνία, και συμπόνια που αποσκοπούν στην πρόκληση ή επίσπευση του θανάτου. Για αυτό το λόγο ονομάζεται και θάνατος από ευσπλαχνία (mercy killing).
Ο όρος ευθανασία δημιουργήθηκε απ' τον Άγγλο φιλόσοφο Φράνσις Μπέικον (Francis Bacon), ο οποίος έγραψε ότι «το έργο της ιατρικής είναι η αποκατάσταση της υγείας και η καταπράυνση των πόνων, όχι μόνο όταν η καταπράυνση αυτή μπορεί να οδηγήσει στη θεραπεία, αλλά και όταν μπορεί να εξασφαλίσει έναν εύκολο και γαλήνιο θάνατο».
Η θέση αυτή έφερε στο προσκήνιο πολλές διαμάχες που έγιναν οξύτερες τα τελευταία χρόνια. Αρχικά η θέση αυτή στάθηκε αντιμέτωπη στη χριστιανική διδασκαλία, σύμφωνα με την οποία μόνον ο Θεός μπορεί να διαθέσει τη ζωή και τον θάνατο, και αφού ο πόνος έχει κάποια αξία για τη σωτηρία της ψυχής, σε κανένα δεν επιτρέπεται να συντομεύσει τους πόνους.
Παρόλα αυτά τα τελευταία χρόνια έγιναν προσπάθειες για τη νομιμοποίηση της ευθανασίας με δικαιολογητικά τον οίκτο προς τον άνθρωπο που υποφέρει, την θυσία για χάρη του κοινωνικού συνόλου

Γυναίκα γέννησε 117 μέρες μετά τον εγκεφαλικό της θάνατο

Γυναίκα γέννησε 117 μέρες μετά τον εγκεφαλικό της θάνατο

Οι γιατροί στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Μπρνο κράτησαν την έγκυο γυναίκα ζωντανή για 17 εβδομάδες, ώστε να μπορέσουν να σώσουν το παιδί της. Ένα υγιές κορίτσι γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου με καισαρική τομή.

Η 27χρονη ανώνυμη γυναίκα βρισκόταν στην 16η εβδομάδα της εγκυμοσύνης της όταν βρέθηκε αναίσθητη, προφανώς μετά από επιληπτική κρίση. Λίγο αργότερα ανακηρύχθηκε ο εγκεφαλικός της θάνατος.

Σύμφωνα με το νοσοκομείο, αυτή η εγκυμοσύνη ήταν η μεγαλύτερης διάρκειας που έχει καταγραφεί για μία νεκρή μητέρα στην Τσεχία. Παγκοσμίως, περίπου 20 παρεμφερείς περιπτώσεις έχουν καταγραφεί.

Μετά την γέννηση, με τον σύζυγό της και με άλλα μέλη της οικογένειας, οι γιατροί αποσύνδεσαν τα συστήματα υποστήριξης της ζωής της μητέρας, οδηγώντας έτσι στον θάνατό της.

"Αυτό ήταν πραγματικά μια εξαιρετική περίπτωση όταν όλη η οικογένεια ήταν μαζί ... χωρίς την

Ευθανασία- «Είναι δικαίωμα ο θάνατος;»

Είναι δικαίωμα ο θάνατος;

Του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεου 

Η ζωή δεν ταυτίζεται απόλυτα με τον βίο. Ο θάνατος δεν είναι το τέρμα της ζωής, αλλά το τέλος του βίου και τελείωση της ζωής 

Η ευθανασιακή προοπτική που κυριαρχεί στη σκέψη μερικών ανθρώπων της εποχής μας θέτει πολλά ερωτήματα, μεταξύ των οποίων και το ερώτημα: «Είναι δικαίωμα ο θάνατος;». Στη φράση αυτή σημαντική θέση έχουν οι λέξεις «δικαίωμα» και «θάνατος». Η απάντηση που θα δώσει κανείς στο ερώτημα αυτό εξαρτάται από τις πεποιθήσεις του και τις φιλοσοφικές, θρησκευτικές και θεολογικές απόψεις που τον διακατέχουν.

Για τον ορθόδοξο Χριστιανό η απάντηση είναι σαφής: ο άνθρωπος είναι δημιούργημα του Θεού και ο Θεός έχει την αποκλειστικότητα (copyright) πάνω στη ζωή του. Εκείνος που δίνει τη ζωή, εκείνος ρυθμίζει και την εξέλιξή της. Δεν δώσαμε εμείς τη ζωή στον εαυτό μας και επομένως δεν μπορούμε να την τερματίσουμε. Κατά τον Αγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό υπάρχουν τα «εφ' ημίν» - όσα εξαρτώνται από μας - και τα «ουκ εφ' ημίν» - όσα δεν εξαρτώνται από μας. Σίγουρα η έναρξη της βιολογικής ζωής και το τέλος της ανήκουν στα «ουκ εφ' ημίν». Επομένως δεν δεχόμαστε την ευθανασία.

Όμως το ερώτημα αν «έχουμε δικαίωμα στον θάνατο», που οδηγεί μερικούς στην ευθανασία, σχετίζεται και με άλλα υπαρξιακά ερωτήματα, όπως: «τι είναι το είναι», «τι είναι η ζωή», «τι είναι ο θάνατος», «ποια είναι η σημασία του πόνου» κτλ.

Το «είναι» του ανθρώπου δεν συνίσταται απλώς στην ευζωία, αλλά στο νόημα που δίνει κανείς στη ζωή του. Η ζωή δεν ταυτίζεται απόλυτα με τον βίο. Ο θάνατος δεν είναι το τέρμα της ζωής, αλλά το τέλος του βίου και τελείωση της ζωής, δηλαδή αρχή μιας άλλης ύπαρξης, μιας πορείας συνάντησης με άλλα πρόσωπα. Ο πόνος έχει βαθύτατο νόημα, αφού κατά τον Victor Frankl «το νόημα μπορεί να βρεθεί στη ζωή όχι μόνον μέσ' από την πράξη η τις εμπειρικές αξίες, αλλ' επίσης και μέσα από τα βάσανα». Γι' αυτό και η ελευθερία δεν συνίσταται στην απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δύσκολα και τραγικά γεγονότα, αλλά στην ελεύθερη στάση απέναντι στις δυσκολίες. Όταν δίνει κανείς νόημα στον πόνο, τότε