![]() |
| Περιβαλλοντική ηθική και περιβαλλοντικό ήθος |
Από Σπυρίδων
Κ. Κούτρας
Ηθική και
ήθος
Για την
κατανόηση των όρων περιβαλλοντική ηθική και περιβαλλοντικό ήθος, είναι
απαραίτητος ο ορισμός των εννοιών ηθική και ήθος και η διασαφήνιση της
εννοιολογικής τους συγγένειας. Με τον όρο ηθική εννοούμε το
σύστημα ηθικών αρχών και αξιών που διέπουν την κοινωνική ζωή. Οι ηθικές αξίες
λειτουργούν ως θεμελιώδεις κανόνες που υπαγορεύουν τη στάση, τη συμπεριφορά και
τη δράση των μελών μιας κοινωνίας. Είναι οι αξίες του σεβασμού της ζωής, της
ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της αγάπης. Μια συγκεκριμένη, λοιπόν, στάση ή
ενέργεια του ανθρώπου είναι δεοντολογικά ορθή, ενδεδειγμένη και τελικά θεμιτή
και επιτρεπτή, εφόσον συνάδει με το πνεύμα των αξιών αυτών. Γι’ αυτό και οι
ηθικές αξίες είναι τα κριτήρια με τα οποία αποτιμάται η ηθική ποιότητα της
συμπεριφοράς του ανθρώπου. Με τον όρο ήθος εννοούμε, τον τρόπο
με τον σκέπτεται, ενεργεί, συμπεριφέρεται και γενικότερα διάγει, ζει, ένα άτομο
ή μια ομάδα ανθρώπων. Με το κατά πόσο δηλαδή στον τρόπο αυτόν το άτομο
εμφορείται από τις ηθικές αξίες και συμπεριφέρεται σύμφωνα με αυτές. Εφόσον
αυτός ο τρόπος είναι εναρμονισμένος με τις ηθικές αξίες, μιλάμε για ηθική
διαγωγή, διαφορετικά μιλάμε για αήθη ή κακοήθη διαγωγή.
Περιβαλοντική
ηθική και περιβαλλοντικό ήθος
Μέχρι
σχετικά πρόσφατα (δεκαετία του 1970) εννοούσαμε την ηθική διαγωγή του ανθρώπου
στις σχέσεις του με τους άλλους ανθρώπους. Σήμερα, όμως, η σημασία της ηθικής
διαγωγής του έχει διευρυνθεί και εννοείται και στις σχέσεις του με το φυσικό
περιβάλλον. Ο λόγος είναι, κυρίως, τα προβλήματα που ανέκυψαν εξαιτίας της
μέχρι τώρα αντίληψης, νοοτροπίας και στάσης του ανθρώπου απέναντι στη φύση·
μιας στάσης μικρόνοης, ιδιοτελούς και καταστροφικής. Έτσι, προέκυψαν οι
όροι περιβαλλοντική ηθική και περιβαλλοντικό ήθος, για να τονιστεί η ανάγκη και
να αποδοθεί η σημασία μιας νέας ηθικής αντίληψης και στάσης του ανθρώπου
απέναντι στη φύση. Μιας ηθικής σεβασμού προς τη φύση και υπευθυνότητας απέναντι
σε αυτή.
Στον πυρήνα
της περιβαλλοντικής ηθικής και του περιβαλλοντικού ήθους βρίσκεται η νοοτροπία
του ανθρώπου για τη σχέση του με τη φύση και με τα άλλα -εκτός από αυτόν- όντα
που υπάρχουν σε αυτή. Η νοοτροπία αυτή καθορίζεται από την απάντηση στο
καταρχήν ερώτημα που απασχόλησε φιλοσόφους και διανοητές: μπορούμε να
αποδώσουμε ηθική αξία και σε φυσικά, μη ανθρώπινα, όντα ή μόνο ο άνθρωπος από
όλα τα είδη έχει ηθική αξία; Οι απαντήσεις που δόθηκαν στο ερώτημα αυτό
αποτέλεσαν και τη βάση των θεωριών που αναπτύχθηκαν και της επιχειρηματολογίας
που προβάλλει καθεμιά.
Ανθρωποκεντρική
περιβαλλοντική ηθική
Η νοοτροπία
που μέχρι σήμερα επικρατεί στη σχέση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον είναι
η ανθρωποκεντρική. Σύμφωνα με την ανθρωποκεντρική θεωρία ο άνθρωπος
είναι το σημαντικότερο ον


















