Βιοτεχνολογία: Φραγμός στα «μωρά κατά παραγγελία»

«Μωρά κατά παραγγελία»

Του Κώστα Δεληγιάννη

Μία απόφαση - ορόσημο για τη γενετική τροποποίηση ελήφθη σε συνέδριο κορυφαίων γενετιστών στην Ουάσιγκτον, καθώς στην ανακοίνωση που εκδόθηκε αναφέρεται ότι, προς το παρόν τουλάχιστον, είναι εξαιρετικά πρόωρη οποιαδήποτε συζήτηση για την παρέμβαση στο DNA ανθρώπινων εμβρύων τα οποία πρόκειται να έρθουν στη ζωή.

Τέτοιες παρεμβάσεις θα δήλωναν ανευθυνότητα ακόμη και στην περίπτωση που ο στόχος είναι η θεραπεία κάποιας ασθένειας. Κι αυτό γιατί, σύμφωνα με την ανακοίνωση, παραμένουν άγνωστοι οι κίνδυνοι που μπορεί να προκληθούν στο έμβρυο.

Το συνέδριο οργανώθηκε από τις εθνικές ακαδημίες των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Κίνας, με σκοπό να διερευνηθούν οι προοπτικές που ανοίγουν νέες και εξαιρετικά ακριβείς τεχνικές για την τροποποίηση του γενετικού υλικού. Μία τέτοια τεχνική, η οποία ονομάζεται Crispr-Cas9, επιτρέπει στους επιστήμονες να παρέμβουν «στοχευμένα» στο γενετικό υλικό, με σκοπό να αφαιρέσουν ή να αντικαταστήσουν ένα ελαττωματικό γονίδιο.

Η Crispr-Cas9 είναι τόσο φθηνή και αποτελεσματική, που τα τελευταία δύο χρόνια έχει χρησιμοποιηθεί σε αναρίθμητα πειράματα, σε εργαστήρια από όλο τον κόσμο. Έτσι, η τόσο μεγάλη διάδοσή της ώθησε τους

Η έννοια της Ηθικής στην παράδοση του Φυσικού Δικαίου

Ηθική και Φυσικό Δίκαιο

Γράφει ο Φωτεινός Μπακρυσιώρης

Η έννοια της ηθικής είναι ένα ζήτημα που έχει εγείρει θύελλα προβληματισμών στον φιλοσοφικό κυρίως χώρο. Τα τελευταία χρόνια του εικοστού αιώνα είναι ραγδαία η ανάπτυξη της αρετολογικής ηθικής, η οποία θεωρείται πλέον μια από τις βασικές τάσεις της σύγχρονης ηθικής φιλοσοφίας (Βιρβιδάκης, 2008). Η ανάπτυξη αυτή ακολούθησε τον έλεγχο των κυριότερων δεοντοκρατικών και συνεπειοκρατικών θεωριών των Νεώτερων Χρόνων που ξεκίνησε από τη δεκαετία του ’50 με το γνωστό άρθρο της ElizabethAnscombe, “ModernMoralPhilosophy”¹ και συνεχίστηκε με το TheSovereigntyofGood της IrisMurdoch,² το AfterVirtue του AlasdairMacintyre³ μέχρι και το EthicsandtheLimitsofPhilosophy του BernardWilliams⁴. Στα συγκεκριμένα έργα αναγνωρίζεται λιγότερο ή περισσότερο άμεσα η ανωτερότητα της αρχαιοελληνικής ηθικής. Σε αυτά τα πλαίσια αναφορά γίνεται στον Αριστοτέλη που κατά το 330 π.Χ είχε προβεί ήδη στην συγγραφή των Ηθικών Νικομαχείων.

Στην παρούσα ανάλυση ωστόσο, το ενδιαφέρον εστιάζεται σε έναν ειδικότερο φιλοσοφικό κλάδο, τη φιλοσοφία του δικαίου και στον τρόπο που η ηθική είναι αντιληπτή σε αυτήν. Θα κάνουμε έτσι λόγο για κυρίως δυο σχολές σκέψης, το Νομικό Θετικισμό και το Φυσικό Δίκαιο. Αλλά τι ακριβώς εννοούμε με τον όρο «ηθική»; 

Η έννοια της ηθικής

Ήθος σημαίνει έθος, έθιμο, θεσμός. Στην ευρύτερη έννοια του όρου η λέξη σημαίνει την πνευματική στάση και συμπεριφορά του ανθρώπου, το χαρακτήρα, το φρόνημά του(LeisegangH., Einfuhrungindiephilosophie, 1951). Από την άλλη, η ηθική είναι κανόνας και μέτρο για τη συμβίωση και τη διαγωγή των ανθρώπων μέσα στην κοινωνία. Για το λόγο αυτό είναι μια από τις μορφές της κοινωνικής συνείδησης. Για τους ιδεαλιστές, η ηθική είναι απόλυτα ανεξάρτητη από τις υλικές συνθήκες της ζωής των ανθρώπων. Ο μαρξισμός- λενινισμός, αντίθετα στηρίζει τις απόψεις για την ηθική και τους ηθικούς κανόνες όχι σε αφηρημένες έννοιες αλλά σε ιστορικές συγκεκριμένες συνθήκες. Δεν υπάρχει ηθική έξω από την ανθρώπινη κοινωνία(: Ρόζενταλ Μ.- Γιούντιν Π., Φιλοσοφικό Λεξικόν, Αναγνωστίδης, λήμμα: ηθική). 

Οι δύο σχολές σκέψης

Σε αυτά τα πλαίσια αναπτύχθηκαν δυο σχολές σκέψης, του Νομικού Θετικισμού και του Φυσικού δικαίου. Ο Νομικός Θετικισμός εξετάζει αν πρέπει να υπάρχει σχέση ηθικής και νόμου. Η θεμελιώδης αρχή που

Το νομικό πλαίσιο της Ελλάδας για τις μεταμοσχεύσεις

Το νομικό πλαίσιο της Ελλάδας

για τις μεταμοσχεύσεις

 Από τη τον διαδικτυακό χώρο της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής της Βιοηθικής πληροφορούμαστε για το ισχύον νομικό πλαίσιο των μεταμοσχεύσεων στην Ελλάδα. Ο ισχύον νόμος για τις μεταμοσχεύσεις ιστών και οργάνων είναι o νόμος 3984/2011. (Λίγο παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο τον νόμο). Επιπλέον η Ελλάδα έχει υπογράψει και το Πρόσθετο Πρωτόκολλο για τις Μεταμοσχεύσεις της Σύμβασης του Οβιέδο, χωρίς όμως να τον έχει ενσωματώσει ακόμη στην εσωτερική της νομοθεσία. Τέλος, η Κοινοτική Οδηγία 2004/23 ρυθμίζει τα πρότυπα ποιότητας και ασφάλειας σχετικά με τη δωρεά, την προμήθεια, τον έλεγχο, την επεξεργασία, τη συντήρηση, την αποθήκευση και τη διανομή ανθρώπινων ιστών και κυττάρων (όχι όμως και οργάνων προς μεταμόσχευση). Η οδηγία αυτή ενσωματώθηκε στην Ελληνική νομοθεσία με το Προεδρικό Διάταγμα υπ' αριθμ. 26/24.3.2008.[1]

ΝΟΜΟΣ ΥΠ΄ ΑΡΙΘΜ. 3984 ΦΕΚ Α΄150/27.6.2011[2]

Δωρεά και μεταμόσχευση οργάνων και άλλες διατάξεις. Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Εκδίδομε τον ακόλουθο νόμο που ψήφισε η Βουλή: ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ, ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΚΑΙ ΟΡΙΣΜΟΙ

Άρθρο 1

(άρθρο 1 Οδηγίας 2010/53/ΕΕ) Αντικείμενο

Με τις διατάξεις των κεφαλαίων Α` έως ΣΤ` του παρόντος νόμου ρυθμίζονται οι γενικές αρχές και οι προϋποθέσεις αφαίρεσης οργάνων από ζώντες και θανόντες ανθρώπους με σκοπό τη μεταμόσχευση στο ανθρώπινο σώμα. Ενσωματώνεται στην ελληνική νομοθεσία η Οδηγία 2010/53/ΕΕ (αρχικά 2010/45/ΕΕ) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 7ης Ιουλίου 2010 (επίσημη εφημερίδα αριθμ. L. 207 της 06.08.2010 σ. 0014-0029) σχετικά με τα πρότυπα ποιότητας και ασφάλειας των οργάνων αυτών και θεσπίζονται μέτρα υλοποίησης της. Ενισχύεται το πλαίσιο ποινικών διατάξεων για την καταπολέμηση του εμπορίου οργάνων

Άρθρο 2

(άρθρο 2 Οδηγίας 2010/53/ΕΕ) Πεδίο εφαρμογής

Οι διατάξεις των Κεφαλαίων Α΄ έως Ζ΄ του παρόντος εφαρμόζονται στη δωρεά, τον έλεγχο, το χαρακτηρισμό, την αφαίρεση, τη συντήρηση, τη μεταφορά και τη μεταμόσχευση ανθρώπινων οργάνων (εφεξής «οργάνων») που προορίζονται για μεταμόσχευση.

Το παρόν δεν εφαρµόζεται:

1. στις αυτοµεταµοσχεύσεις,πλην των αυτόλογων μεταμοσχεύσεων αιμοποιητικών κυττάρων (μυελού των οστών) και αυστηρά για θεραπευτικούς λόγους.

2.στη δωρεά, στην προµήθεια, στον έλεγχο, στην κω­δικοποίηση, στην επεξεργασία, στη συντήρηση, στην α­ποθήκευση και στη διανοµή ανθρώπινων ιστών και κυτ­τάρων που προορίζονται για εφαρµογές στον άνθρωπο, καθώς και επεξεργασµένων προϊόντων που προέρχονται από ανθρώπινους ιστούς και κύτταρα, που προορίζονται για εφαρµογές στον άνθρωπο, που διέπονται από τις διατάξεις του π.δ.

Η εξωσωματική γονιμοποίηση υπό το πρίσμα της Ορθόδοξης Θεολογίας

Η εξωσωματική γονιμοποίηση υπό το πρίσμα της Ορθόδοξης  Θεολογίας

Ειδική Συνοδική Επιτροπή
επί Ειδικών Ποιμαντικών Θεμάτων και Καταστάσεων

Του Γεωργίου Κατσιμίγκα Νοσηλευτού ΠΕ κ΄ ΤΕ, Θεολόγος,

Υποψήφιου Διδάκτορος Ιατρικής,
Συνεργάτου της Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής Ειδικών Ποιμαντικών Θεμάτων και Καταστάσεων της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος

ΕΞΩΣΩΜΑΤΙΚΗ ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ

Α. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Χρησιμοποιώντας τον όρο εξωσωματική γονιμοποίηση, στην ουσία αναφερόμαστε σε μια μόνο από τις μεθόδους που μπορούν να βοηθήσουν ένα ζευγάρι με προβλήματα υπογονιμότητας. Ο σωστός όρος είναι Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή, και καλύπτει ένα μεγάλο φάσμα “θεραπειών”, όπως η σπερματέγχυση, η πρόκληση ωοθυλακιορρηξίας και ασφαλώς η εξωσωματική γονιμοποίηση. Έτσι, ως εξωσωματική γονιμοποίηση εννοείται η τεχνική της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής όπου το γενετικό υλικό των δύο συζύγων, το σπέρμα του άνδρα και τα ωάρια της γυναίκας , έρχεται σε επαφή και γίνεται η γονιμοποίηση εκτός του σώματος, σε εργαστηριακές συνθήκες (ομόλογη εξωσωματική γονιμοποίηση) (Τεστάρ 1987).Η εξωσωματική γονιμοποίηση έχει ως σκοπό να αυξήσει τις πιθανότητες σύλληψης ενός υπογόνιμου ζευγαριού. Υπογόνιμο χαρακτηρίζεται το ζευγάρι που το διακρίνει αδυναμία αναπαραγωγής μετά την πάροδο ενός έτους φυσιολογικής σεξουαλικής δραστηριότητας (Φανάρα Β, 2000). Σύμφωνα με στοιχεία που παρέθεσε ο Πρόεδρος της Ανδρολογικής Εταιρίας Καθηγητής κ. Παπαδήμας, το 17% περίπου των ζευγαριών (200.000 περίπου ζευγάρια) στην Ελλάδα αντιμετωπίζει πρόβλημα υπογονιμότητας (6ο Πανελλήνιο Ανδρολογικό Συνέδριο, 2004) και (Νικολαρόπουλος 2002).

Η εξωσωματική γονιμοποίηση αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα στον τομέα της ανθρώπινης αναπαραγωγής. Πολλά χρόνια προσπάθειας ανταμείφθηκαν με την αναγγελία το 1978 της γέννησης της Louise Brown, του πρώτου παιδιού που γεννήθηκε έπειτα από θεραπεία γονιμοποίησης in vitro (IVF) (Steptoe and Edwards 1978). Η γέννηση αυτού του παιδιού, αντιμετωπίστηκε από το κοινό ως ένα εντυπωσιακό επιστημονικό εγχείρημα, ενώ παράλληλα έδωσε χαρά και ελπίδα σε πολλά υπογόνιμα ζευγάρια. Η τεχνολογική όμως ανάπτυξη, παρά τα αναμφίβολα θετικά στοιχεία της, είναι συνυφασμένη και με αρνητικές επιπτώσεις για τη ζωή του ανθρώπου. Έτσι δεν άφησε ανεπηρέαστη ούτε την αναπαραγωγή του. Τον αρχικό ενθουσιασμό της πρώτης πετυχημένης εξωσωματικής γονιμοποίησης διαδέχτηκε η ύπαρξη πολλών ηθικών, νομικών και κοινωνικών ζητημάτων. Η ανάδυση των προβλημάτων αυτών έγινε αντικείμενο συζητήσεων, ανταλλαγής απόψεων αλλά και διαφωνιών, μεταξύ γιατρών, νομικών, θεολόγων, του κοινού, αλλά και του ίδιου του κράτους (Evans and Evans 1996).

Τα κυριότερα προβλήματα που προκάλεσαν ηθικά διλήμματα από την εφαρμογή της εξωσωματικής γονιμοποίησης είναι: η ανάμειξη του τρίτου προσώπου στην αναπαραγωγική διαδικασία με τη δωρεά γεννητικού υλικού, η παρένθετη μητρότητα, η αναπαραγωγή σε γυναίκες προχωρημένης ηλικίας, η κρυοσυντήρηση των εμβρύων, η πολύδημη κύηση και ο αριθμός των εμβρύων που μεταφέρονται στη μήτρα, η απόκτηση τέκνων από άγαμες γυναίκες και ομοφυλόφιλα ζευγάρια και τέλος η προγεννητική διάγνωση. Αξίζει ωστόσο να σημειωθεί, ότι είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν λύσεις για τα ηθικά προβλήματα των αναπαραγωγικών τεχνολογιών που να είναι πλήρως αποδεκτές από μια πλουραλιστική κοινωνία και ακόμα πιο ανέφικτο να βρεθεί μια κοινή συνισταμένη σε παγκόσμια κλίμακα (Sozos and Fasouliotis 2000). Διάσταση και ποικιλία απόψεων υπάρχει επίσης και σε όσους επιστήμονες ασχολούνται με τη βιοηθική, είτε αυτοί προέρχονται από το περιβάλλον των θεωρητικών και ανθρωπιστικών σπουδών είτε από το περιβάλλον της ιατρικής και της βιολογίας.

Β. ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ

Κατά την Ορθόδοξη παράδοση και ζωή, η απόκτηση τέκνων αποτελεί φυσική συνέπεια του γάμου (Βενέδικτου Ιερομονάχου 2003). Η τεκνογονία αποτελεί καρπό της ενώσεως του άνδρα και της γυναίκας

Ανοικτή επιστολή από 116 προσωπικότητες προς ΟΗΕ για απαγόρευση των φονικών ρομπότ

Ανοικτή επιστολή  για απαγόρευση των φονικών ρομπότ 

Ανοικτή επιστολή (το 2017) προς τον ΟΗΕ, με την οποία του ζητούν να εμποδίσει το «άνοιγμα του κουτιού της Πανδώρας» απαγορεύοντας τα φονικά ρομποτικά οπλικά συστήματα, απέστειλαν 116 σημαίνουσες προσωπικότητες του κόσμου της τεχνολογίας (και, ειδικότερα, εταιρειών των χώρων της ρομποτικής και της τεχνητής νοημοσύνης) από 26 χώρες.

Όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση του University of New South Wales (UNSW) στην Αυστραλία, ένας από τους βασικούς διοργανωτές της πρωτοβουλίας αυτής, ο Τόμπι Γουόλς, Scientia Professor of Artificial Intelligence στο UNSW, δημοσιοποίησε την επιστολή στο άνοιγμα της International Joint Conference on Artificial Intelligence (IJCAI 2017) στη Μελβούρνη- μια συνδιάσκεψη ιδιαίτερης βαρύτητας για τους χώρους της ρομποτικής και της ΑΙ. Όπως υπογραμμίζεται στην εν λόγω ανακοίνωση, είναι η πρώτη φορά που εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης και ρομποτικής λαμβάνουν κοινή θέση στο συγκεκριμένο ζήτημα: Προηγουμένως, μόνο μια εταιρεία, η καναδική Clearpath Robotics, είχε ζητήσει επίσημα απαγόρευση των φονικών αυτόνομων όπλων.

Τον Δεκέμβριο του 2016, 123 χώρες-μέλη του UN Review Conference of the Convention on Conventional Weapons συμφώνησαν ομόφωνα να αρχίσουν επίσημες συνομιλίες σχετικά με τα αυτόνομα όπλα. Εξ αυτών, 19 ζήτησαν ολική απαγόρευση.

«Τα φονικά αυτόνομα όπλα απειλούν να εξελιχθούν στην τρίτη επανάσταση στον πόλεμο» αναφέρεται στην επιστολή. «Όταν αναπτυχθούν, θα επιτρέπουν τη διεξαγωγή ένοπλων συγκρούσεων σε μεγαλύτερη

ΗΠΑ: Εκτρώσεις και ευγονική μια λεπτή γραμμή

 Εκτρώσεις και ευγονική μια λεπτή γραμμή

Τον περασμένο Φεβρουάριο, στην Utah των Η.Π.Α. πέρασε από την Επιτροπή της Γερουσίας ένας καινούργιος νόμος που απαγορεύει την έκτρωση σε περιπτώσεις στις οποίες υπάρχει έγκυρη διάγνωση για σύνδρομο Down.

Αυτή η νομοθεσία είχε ξαναέρθει στο προσκήνιο το 2018, κατά την διάρκεια της συζήτησης μια παράγραφος είχε προστεθεί στην πρόταση νόμου η οποία αναφέρει ότι ήταν αναγκαία μια περαιτέρω διαβούλευση για την συνταγματικότητα του νόμου. Oι αλλαγές πρέπει να υιοθετηθούν από την πολιτεία της Utah και μετέπειτα από την Γερουσία πριν ενεργοποιηθεί ο νόμος. Αυτές οι νέες ρυθμίσεις προτείνονται επειδή υπάρχουν επιχειρήματα τα οποία υποστηρίζουν ότι κάποιος άνθρωπος με σύνδρομο Down παραμένει ικανός και έχει ένα μεγάλο προσδόκιμο ζωής και μια

Τι είναι ο αλκοολισμός;

Τι είναι ο αλκοολισμός;

Ο όρος αναφέρεται για πρώτη φορά από έναν Ολλανδό γιατρό στα τέλη της δεκαετίας του 1840, ενώ αναλύθηκε σε νόσο το 1972 από το γιατρό John Coakley Lettson. Αλκοολισμός σημαίνει δηλητηρίαση από αλκοόλ και παρουσιάζεται σε δύο μορφές, την οξεία και χρόνια μέθη.

Στην οξεία μέθη, ανάλογα με την ποσότητα του οινοπνεύματος που έχει καταναλωθεί και την κατάσταση του ατόμου (βαθμό πληρώσεως στομάχου, ιδιοσυγκρασία, φύλο κ.τ.λ.) υπάρχουν διαταραχές συνειδήσεως, αναστολή φραγμών, μειωμένη αντίληψη έως κώμα και θάνατος.

Στη χρόνια μέθη έχουμε καθημερινή χρήση μεγάλης ποσότητας αιθανόλης.

Τα άτομα αυτά, ανίκανα να αντισταθούν στην αυξημένη επιθυμία τους, οδηγούνται σιγά-σιγά σε αδυναμία να λειτουργήσουν εάν δεν πιουν (συμπτώματα στέρησης), πράγμα καταστροφικό τόσο για τους ίδιους όσο και για τον περίγυρο.

Στον χρόνιο αλκοολισμό, παρουσιάζονται διαταραχές ποικίλου βαθμού του νευρικού συστήματος (τρεμούλιασμα, πολυνευρίτιδα, διανοητική σύγχυση, παραισθήσεις, τρομώδες παραλήρημα) του ήπατος, (αλκοολική κίρρωση, δηλαδή καταστροφή του ιστού του οργάνου) του κυκλοφορικού συστήματος (αρτηριοσκλήρωση).

Επιπλέον τα άτομα που πάσχουν από αλκοολισμό παρουσιάζουν συνήθως διαταραχές της συμπεριφοράς, χαρακτηριζόμενες από αστάθεια της ψυχικής διαθέσεως, περιορισμό της ικανότητας κρίσεως και της βουλήσεως, ηθική κατάπτωση. Με απλά λόγια ο όρος αλκοολισμός σημαίνει την υπερβολική χρήση οινοπνεύματος, την εξάρτηση από το οινόπνευμα αλλά και τις βλάβες που αυτό προκαλεί.

Πως λειτουργεί το αλκοόλ στον οργανισμό;

Το αλκοόλ (αιθυλική αλκοόλη ή αιθανόλη) είναι φάρμακο και μάλιστα ισχυρά εξαρτησιογόνο ιδίως όταν καταναλώνεται για μεγάλη χρονική διάρκεια. Απορροφάται ταχέως από το στομάχι και διανέμεται γρήγορα σ’ όλα τα υγρά του σώματος. Το 90-95% διασπάται από τα ένζυμα του ήπατος, ενώ το υπόλοιπο αποβάλλεται από τους πνεύμονες, τα ούρα και τον ιδρώτα.

Η γεύση, η οσμή και η ικανότητα των αλκοολούχων ποτών να προσφέρουν χαλάρωση και ευφορία τα

Συνέντευξη Νανόπουλου: Έρχεται ο «μετά-άνθρωπος» με τσιπάκια στο μυαλό!

Έρχεται ο «μετά-άνθρωπος» με τσιπάκια στο μυαλό!

Για την ύπαρξη του Θεού, το τέλος του ανθρώπου έτσι όπως τον ξέρουμε και τον «μετα-άνθρωπο» που έρχεται, αλλά και για τους «φθηνούς ηγέτες» του σήμερα, μίλησε ο κορυφαίος Έλληνας καθηγητής Δημήτρης Νανόπουλος.

Σε συνέντευξή του ο κ. Νανόπουλος μίλησε για όλα, από τον Τζεφ Μπέζος, μέχρι τους άγνωστους κόσμους του σύμπαντος, αλλά και τα υπαρξιακά ερωτήματα αιώνων στα οποία δίνει απάντηση η σημερινή επιστήμη, είτε μας αρέσει είτε όχι.

Αφορμή στάθηκε η παρουσίαση του βιβλίου του φίλου του και συνοδοιπόρου του στα επιστημονικά μονοπάτια αστροφυσικού Διονύση Σιμόπουλου, που προκάλεσε ουρές στην Αγορά Αργύρη της Πάτρας.

Σας συναντάμε στην Πάτρα… Ποια είναι η σχέση σας μαζί της;

Έχω έρθει αρκετές φορές στην Πάτρα, συνήθως εξαιτίας εκδηλώσεων που γίνονται στο Πανεπιστήμιο. Είτε επιστημονικά συνέδρια, είτε ανοιχτές εκδηλώσεις για το κοινό. Πάντα έχω μία πολύ καλή εντύπωση για την Πάτρα. Οφείλω να πω όμως ότι όταν ήρθα να μιλήσω στο Πανεπιστήμιο της για τα 40 χρόνια της Ιατρικής Σχολής της Πάτρας- που είναι μία πάρα πολύ καλή Σχολή- έκανα μία βόλτα με τη σύζυγό μου και αισθάνθηκα ότι ήταν κάπως «πεσμένη» σε σχέση με την Πάτρα που γνώριζα. Δεν ξέρω αν ήταν συμπτωματικό αλλά μου φάνηκε εγκαταλειμμένη.

Έχοντας ταξιδέψει, ζήσει και εργαστεί σε άλλες χώρες… Τι είναι αυτό που σας κάνει περήφανο για την Ελλάδα και τι είναι αυτό που σας ανησυχεί;

Η μαγιά που έχει το μυαλό, υπάρχει. Το ξέρουμε εδώ και πολλά χρόνια. Από την άλλη μεριά όμως, το σύστημα ως σύστημα, νομίζω ότι σε γενικές γραμμές δε δουλεύει. Δεν νομίζω ότι έχουμε το σωστό

Βιοηθική Διαμεσολάβηση

Βιοηθική Διαμεσολάβηση

της Εύης Αυλογιάρη, Δικηγόρου παρ’ Αρειω Πάγω- Διαπιστευμένης Διαμεσολαβήτριας (CiArb-London), μεταπτυχ. φοιτήτριας του Δ.Π.Μ.Σ. της Ιατρικής σχολής του Α.Π.Θ. «ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ: ΔΙΚΑΙΪΚΗ ΡΥΘΜΙΣΗ ΚΑΙ ΒΙΟΗΘΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ»

Η Βιοηθική Διαμεσολάβηση είναι μία νέα προσέγγιση διευθέτησης ηθικών διλημμάτων, που ανακύπτουν κατά την λήψη δύσκολων αποφάσεων αναφορικά με την ενδεδειγμένη ιατρική φροντίδα^[1]. Ο θεσμός αυτός είναι παντελώς άγνωστος στην χώρα μας, έχει δε μεγάλη απήχηση τα τελευταία χρόνια τόσο στη Δυτική Ευρώπη, όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Εύλογα, λοιπόν, διερωτάται κανείς, τί ακριβώς είναι η Βιοηθική Διαμεσολάβηση και πού χρησιμοποιείται;

Η Βιοηθική διαμεσολάβηση είναι σύμφωνη προς τις θεμελιώδεις αρχές της Διαμεσολάβησης, αλλά συνάμα παρατηρούνται αρκετές διαφοροποιήσεις, που εναπόκεινται στην ιδιαίτερη φύση και την μοναδικότητα της διαδικασίας.

 Συνηθέστερα, οι διαφορές που υπάγονται στην διαδικασία αυτή, κινούνται γύρω από διλήμματα ζωής ή θανάτου^[2], αλλά και δύσκολες υποθέσεις επιλογής της κατάλληλης ιατρικής περίθαλψης σε παιδιά.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα υποθέσεων, που ενδείκνυται η υπαγωγή τους στη διαδικασία αυτή, αποτελούν οι περιπτώσεις α) διαφωνίας των γονέων ως προς την διακοπή της κύησης ή μη, όταν υπάρχουν ενδείξεις για συγγενείς ανωμαλίες του εμβρύου, β) διαφωνίας των γονέων αναφορικά με την ενδεδειγμένη θεραπεία σε περιπτώσεις νεογνών/ παιδιών με συγγενείς ανωμαλίες ή σοβαρές ασθένειες, γ) διαφωνίας των συγγενικών προσώπων για την ενδεδειγμένη θεραπεία-περίθαλψη σε σοβαρές περιπτώσεις, δ) διαφωνίας των συγγενών για τη δωρεά οργάνων, ε) διαφωνίας του ιατρικού προσωπικού του νοσοκομείου με συναδέλφους ή με τη Διεύθυνση του Νοσοκομείου, στ) διλημμάτων τέλους της ζωής κτλ.

Η Βιοηθική Διαμεσολάβηση στοχεύει στην συναινετική επίλυση διαφορών μεταξύ των επαγγελματιών υγείας, των ασθενών και του οικογενειακού περιβάλλοντος αυτών, και για το λόγο αυτό διεξάγεται, συνήθως, στο χώρο του νοσοκομείου από Διαμεσολαβητή που προτείνει το ίδιο το Νοσοκομείο.

Αυτή είναι και η κυριότερη διαφορά της Βιοηθικής Διαμεσολάβησης από την κοινή Διαμεσολάβηση, που χρησιμοποιείται στις αστικές και εμπορικές διαφορές. Λόγω της φύσης της διαφοράς, ο τόπος διεξαγωγής της βιοηθικής διαμεσολάβησης είναι συνήθως το Νοσοκομείο, ο δε Διαμεσολαβητής επιλέγεται και πληρώνεται από αυτό. Εν αντιθέσει με τις αστικές και εμπορικές διαμεσολαβήσεις, οι οποίες διεξάγονται σε ουδέτερο χώρο, η επιλογή του Διαμεσολαβητή γίνεται από κοινού από τα αντίδικα μέρη, τα οποία επιμερίζονται και την αμοιβή του Διαμεσολαβητή.

Κατά τη διαδικασία αυτή, με τη βοήθεια ενός τρίτου, ουδέτερου προσώπου, του Διαμεσολαβητή, ειδικού σε θέματα βιοηθικής, επιδιώκεται η εξεύρεση λύσης, η οποία είναι προσανατολισμένη στα συμφέροντα και στην επιθυμία του ασθενούς, είναι αποδεκτή από όλα τα εμπλεκόμενα μέρη και ταυτόχρονα συμβαδίζει με τις αξίες και τις ηθικές αρχές άσκησης του ιατρικού λειτουργήματος^[3].

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστεί ότι η διαμεσολάβηση είναι χώρος ιδιωτικής πρωτοβουλίας και

Ιβάν Παβλόφ 1849 – 1936

Ιβάν Παβλόφ 1849 – 1936

Ο ρώσος φυσιολόγος Ιβάν Πέτροβιτς Παβλόφ (Ivan Petrovich Pavlov) γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1849 κι έμεινε στην ιστορία της επιστήμης για την περιγραφή του φαινομένου των εξαρτημένων αντανακλαστικών με τα πειράματα που έκανε σε σκύλους.

Σχημάτισε δύο ομάδες από σκύλους, που λάμβαναν το γεύμα τους καθημερινά την ίδια ώρα. Λίγα λεπτά πριν από τη χορήγηση της τροφής, η μία ομάδα άκουγε τον χτύπο ενός κουδουνιού. Μετά από ένα χρονικό διάστημα, ο Παβλόφ άρχισε να χτυπά το κουδούνι σε άσχετες ώρες χωρίς να προσφέρει τροφή και είδε ότι οι σκύλοι ανταποκρίθηκαν: άρχισαν να τους τρέχουν τα σάλια, όπως ακριβώς όταν του παρέθετε τροφή. Αντιθέτως, στην άλλη ομάδα δεν υπήρχε καμία αντίδραση.

Συνεπώς, αφού δεν ήταν έμφυτη, η αντίδραση αυτή αποτελούσε ένα αντανακλαστικό που δημιουργήθηκε τεχνητά, συσχετίζοντας ένα τεχνητό ερέθισμα (το κουδούνισμα) με μία συγκεκριμένη αντίδραση (την τροφή). Αυτό που ανακάλυψε ο Παβλόφ είναι ένας γενικός νόμος, που ισχύει σε όλο το ζωικό βασίλειο, από το ποντίκι μέχρι τον άνθρωπο. Για την εργασία του αυτή, το 1904 του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής.

Σε αντίθεση με άλλους επιστήμονες, ο Παβλόφ παρέμεινε στη χώρα του μετά την επικράτηση της

Ο Πολιτισμός της Αρχαίας Ινδίας

Ο Πολιτισμός της Αρχαίας Ινδίας

του Γιάννη Φίκα

  Οι γνώσεις μας για τον πολιτισμό της Κοιλάδας του Ινδού βασίζονται κυρίως στα αρχαιολογικά ευρήματα των πόλεων Χαράπα (2300-1700 π.Χ.) και Μοχέντζο Ντάρο που  περιελάμβαναν οικήματα θρησκευτικού, τελετουργικού και διοικητικού χαρακτήρα. Σε ορισμένους οικισμούς διακρίνεται το σχέδιο της πόλης με ίχνη κανονικού δικτύου σταυρωτών δρόμων. Στο Μοχέντζο Ντάρο όλα τα κτίσματα ήταν φτιαγμένα από πλίνθους καθορισμένου σχήματος. Πολλοί δρόμοι είχαν αγωγούς σκεπασμένους με πλίνθους και μικρά ανοίγματα για επιθεώρηση. Κάθε κατοικία διέθετε λουτρό. Η πόλη ήταν μεγάλο εμπορικό και βιοτεχνικό κέντρο με εργαστήρια αγγειοπλαστικής, βαφής, μεταλλοτεχνίας και επεξεργασίας οστράκων. Η ανακάλυψη σφραγίδων της Μεσοποταμίας στο Μοχέντζο Ντάρο φανερώνει την επικοινωνία ανάμεσα στις περιοχές της κοιλάδας του Ινδού,  του Περσικού κόλπου και της Μεσοποταμίας. Ο πολιτισμός της Κοιλάδας του Ινδού κατέρρευσε μεταξύ του 1800 και του 1700 π.Χ. Ως πιθανές αιτίες κατάρρευσης θεωρούνται οι κλιματικές και γεωμορφολογικές αλλαγές, αλλά και οι επιδρομές ξένων λαών.

 Οι αιώνες που μεσολάβησαν από την εισβολή των  Αρίων, ιδρυτών του μεταγενέστερου ινδικού πολιτισμού, έως την εγκαθίδρυση των πρώτων κέντρων πολιτικής εξουσίας στα βορειανατολικά της Ινδίας κατά μήκος του ποταμού Γάγγη (από το 1600 έως το 600 π.Χ.), άφησαν πίσω τους ελάχιστα αρχαιολογικά ευρήματα. Οι μοναδικές διαθέσιμες πηγές εξαντλούνται στα τέσσερα ιερά κείμενα, τις Βέδες, και στα έπη Μαχαμπαράτα και Ραμαγιάνα, που συντάχθηκαν ανάμεσα στον 4ο αιώνα π.Χ. και τον 4ο αιώνα μ.Χ. Μολονότι τα κείμενα αυτά περιέχουν κάποιες αναφορές σχετικές με τις μετακινήσεις, τα ήθη και τα έθιμα των Αρίων, η περιγραφή των γεγονότων περιβάλλεται από τον πέπλο του θρύλου και εμπεριέχει έμμεσες  μόνο αναφορές για τους αυτόχθονες πληθυσμούς που υποτάχθηκαν. Οι Άριοι εγκαταστάθηκαν στη Βόρεια Ινδία, η κοινωνία τους ήταν ιεραρχικά δομημένη σε τέσσερις κάστες. Στην υψηλότερη βαθμίδα βρίσκονταν οι ιερείς, η κάστα των Βραχμάνων, ακολουθούσαν οι Ξατρίγια, οι αριστοκράτες πολεμιστές και στη συνέχεια οι Βαΐσια, οι έμποροι και επαγγελματίες. Τελευταία ήταν η κάστα των Σούντρα, που υπηρετούσε τις άλλες τρεις κάστες.

 Κατά τη διάρκεια του 7ου και του 6ου αιώνα π.Χ. δημιουργήθηκαν τα δεκαέξι μεγάλα βασίλεια και διαμορφώθηκε ένα σύστημα διακυβέρνησης με κεντρική μορφή τον βασιλιά. Το πιο σημαντικό βασίλειο

Σύσταση της Εθνικής Επιτροπής της Βιοηθικής για τις Επιτροπές Ηθικής και Έρευνας

Βιοηθική και επιστημονική έρευνα

Η Εθνική Επιτροπή Βιοηθικής, ύστερα από σχετική πρόσκληση του Αν. Υπουργού Έρευνας και Καινοτομίας, εξέτασε το προσχέδιο νόμου  για την «Ίδρυση Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής και λοιπές διατάξεις»,[1] με το οποίο καθιερώνεται νομοθετικά ο θεσμός των Επιτροπών Ηθικής της Έρευνας,. Η παραπάνω νομοθετική ρύθμισή είναι ιδιαιτέρα σημαντική καθώς με αυτό τον τρόπο εξασφαλίζονται:[2]

- Η κάλυψη κάθε τομέα της έρευνας (στις θετικές και στις κοινωνικές επιστήμες).
- Η λήψη υπ’ όψη των θεμελιωδών ηθικοκοινωνικών αξιών για την αξιολόγηση μιας πρότασης.
- Η κάλυψη κάθε μορφής έρευνας (χρηματοδοτούμενης ή μη).
- Η διεπιστημονικότητα στη σύνθεση των Επιτροπών.
- Η σχετική, κατ’ ανάγκη, ανεξαρτησία των Επιτροπών από την ερευνητική τους μονάδα, με τη συμμετοχή εξωτερικών μελών.
- Η δεσμευτικότητα των αποφάσεων των Επιτροπών.
- Ο υποστηρικτικός στον ερευνητή χαρακτήρας των αποφάσεων (με την πρόβλεψη «συστάσεων» για τη διόρθωση της πρότασης)
- Η δυνατότητα δευτεροβάθμιας κρίσης των αποφάσεων
- Η αντιμετώπιση της σύγκρουσης συμφερόντων των μελών των Επιτροπών.

Αμέσως παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο της σύστασης:

Μέγας Κωνσταντίνος – ιστορικό ντοκιμαντέρ

Μέγας Κωνσταντίνος

Το παρόν ντοκιμαντέρ του History Channel πραγματοποιεί μια ιστορική αναδρομή στα γεγονότα της εποχής του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Περιγράφει τα γεγονότα που οδήγησαν στην παύση των διωγμών και στο αναφαίρετο πλέον δικαίωμα των χριστιανών να μπορούν ελεύθερα να λατρεύουν τον Θεό τους. Επίσης μέσα από αυτό το ντοκιμαντέρ θα αντιληφθούμε τη εύρος της προσωπικότητας του Μεγάλου Κωνσταντίνου καθώς και την αποφασιστική συμβολή του  στην εξάπλωση του Χριστιανισμού. 

Κ.Ε. 

Η ευθανασία αποτελεί το 25% των θανάτων στην Ολλανδία

Η ευθανασία αποτελεί το 25% των θανάτων στην Ολλανδία

Στην Ολλανδία, 15 χρόνια μετά την νομιμοποίηση της ευθανασίας και της ιατρικά υποβοηθούμενης αυτοκτονίας, πάνω από 25% των θανάτων συμβαίνουν με αυτόν τον τρόπο. Αυτός είναι ο αριθμός που προκύπτει από τις στατιστικές του 2017.

Πάνω από 6.500 περιπτώσεις ευθανασίας έχουν καταγραφεί με 1.900 περιπτώσεις αυτοκτονίας και 32.000 ασθενείς να έχουν πεθάνει με την χρήση της «ιατρικά υποβοηθούμενης νάρκωσης».

Ένας από τους λόγους που έχει γίνει πιο διαδεδομένη η ευθανασία από το 2007 είναι ότι δίνεται η δυνατότητα κάποιος να υποβληθεί στην συγκεκριμένη διαδικασία ποιο εύκολα. Αυτό έρχεται μετά από την χαλάρωση του νομικού προσδιορισμού που βρίσκεται στην καρδιά αυτού του νόμου, ο οποίος αναφέρει ως βασική προϋπόθεση ότι ένας ασθενής θα πρέπει να υποφέρει σε αφόρητο βαθμό. Η ευθανασία στην Ολλανδία θεωρείται ως «μια βασική ιατρική υπηρεσία, η οποία καλύπτεται από τα χρήματα που πληρώνει κάθε μήνα ένας πολίτης για την ασφάλεια του».

Ο Wesley J. Smith, πρόεδρος του Centre on Human Exceptionalism στο Ινστιτούτο Discovery, αναφέρει «από την στιγμή της αποποινικοποίηση της ευθανασίας στην Ολλανδία οι ιατροί της χώρας έχουν προχωρήσει σε έναν μακάβριο μονοπάτι στο οποίο η συγκεκριμένη διαδικασία δεν αφορά πια μόνο τους