Αλεξάντερ Σμορέλ, ο Γερμανός Ορθόδοξος Αντι-ναζιστής νεομάρτυρας

Αλεξάντερ Σμορέλ,

ο Γερμανός Ορθόδοξος Αντιναζιστής νεομάρτυρας

Νεομάρτυς Αλέξανδρος εκ Μονάχου: Η μνήμη του τιμάται στις 13 Ιουλίου, επέτειο της θανάτωσής του με αποκεφαλισμό. «Λαιμητόμω τελειούται» θα μπορούσε να είναι η διατύπωση, αφού ο νεομάρτυρας αποκεφαλίσθηκε, καταδικασμένος σε θάνατο για «εσχάτη προδοσία» από το ναζιστικό καθεστώς, σε ηλικία 25 ετών.

Πρόκειται για τον Αλεξάντερ Σμορέλ, συνιδρυτή μαζί με το φίλο του Χανς Σολ, της αντιναζιστικής οργάνωσης «Λευκό Ρόδο», η οποία με προκηρύξεις που απέστελλε ταχυδρομικά προσπαθούσε να εξεγείρει τη συνείδηση των Γερμανών κατά του καθεστώτος.

Την αγιοκατάταξη πληροφορούμαστε από την επίσημη ιστοσελίδα του Πατριαρχείου Μόσχας (6.2.2012 στα ρωσικά). Ο άγιος εικονίζεται με τη λευκή ιατρική μπλούζα και να κρατά ένα σταυρό μαζί μ’ ένα άσπρο τριαντάφυλλο, σύμβολο του Λευκού Ρόδου και ταυτόχρονα πασχάλιο σύμβολο, σύμβολο της νίκης της ζωής πάνω στο θάνατο.

Το «Λευκό Ρόδο»

Η ονομασία προτάθηκε από το νεομάρτυρα, εμπνευσμένη από ένα απόσπασμα των «Αδελφών Καραμαζώφ» του Ντοστογέφσκυ, του αγαπημένου του συγγραφέα: Είναι η στιγμή που περιγράφεται η επιστροφή του Χριστού στη γη, για να αναστήσει εκ νεκρών ένα κοριτσάκι. «Το κοριτσάκι ανασηκώνεται στο φέρετρο και κοιτάζει τριγύρω, χαμογελώντας με ορθάνοιχτα απορημένα μάτια, κρατώντας ένα μάτσο από άσπρα τριαντάφυλλα που είχαν βάλει στα χέρια της…». Τότε, ο Μέγας Ιεροεξεταστής αναγνώρισε και συνέλαβε το Χριστό και ακολούθησε ο περίφημος μονόλογός του…

Ο πυρήνας της κίνησης απαρτιζόταν από φοιτητές της ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου του Μονάχου, οι οποίοι σπούδαζαν, όντας παράλληλα ενταγμένοι στο στράτευμα. Μετά τη μάχη του Στάλινγκραντ κλιμάκωσαν τη δραστηριότητά τους, μοιράζοντας προκηρύξεις χέρι με χέρι και αναγράφοντας αντιχιτλερικά συνθήματα στους τοίχους.

Για το λόγο αυτό, η όργάνωση, που επί μήνες ήταν στο στόχαστρο της Γκεστάπο, μπόρεσε να

Η Θρησκεία και η σχέση της με την επιστήμη της Ψυχολογίας: Μια οπτική μέσα στην εποχή του Κορωνοϊού

Υβόνη Κωνσταντίνου Κλινικός Ψυχολόγος

Αν και τόσο η θρησκεία, όσο και η ψυχολογία προσφέρουν ανακούφιση, η θρησκεία από την μια πλευρά έχει τη δύναμη της μετάνοιας και της συγχώρεσης, ενώ η ψυχολογία έχει τη γνώση της αλλαγής και της εξέλιξης.

Πολλοί πιστεύουν πως η επιστήμη της ψυχολογίας βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τις πεποιθήσεις της θρησκείας και μάλιστα αρνούνται τη βοήθεια από κάποιο ειδικό ψυχικής υγείας ως κάτι το μη συμβατό με τη θρησκεία. Λαμβάνοντας υπόψη μου αυτά, όταν άρχισα να σπουδάζω ψυχολογία, ένιωθα αμαρτωλή.

Εκ των υστέρων, ο πνευματικός μου, μου ξεκαθάρισε πως άλλο είναι η βοήθεια που σου προσφέρει η εκκλησία και άλλο είναι η βοήθεια που σου προσφέρει ο ψυχολόγος, ο οδοντίατρος, ο γιατρός. Δεν είναι αμάρτημα να θέλω να διορθώσω το δόντι μου όταν με πονάει ή να θέλω να διορθώσω μια συμπεριφορά μου για να νιώσω καλύτερα. Αμαρτία είναι το να αρνούμαι να αλλάξω και απλά να επιμένω στο Γιατί; Γιατί να μου τύχει αυτό εμένα;.

Μάλιστα, η επιστήμη δεν είναι αναγκαστικά άκρως αντίθετη με την θρησκεία. Ο Δρ. Inzlicht με την ομάδα του στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, έλεγξαν με πείραμα (εφαρμόζοντας τη μέθοδο Stroop) κατά πόσο η εγκεφαλική δραστηριότητα των θρησκευόμενων ατόμων διαφέρει από αυτή των μη θρησκευόμενων σε καταστάσεις που το άτομο έρχεται αντιμέτωπο με τα λάθη του. Τα συμπεράσματα αυτού του πειράματος, ήταν πως η θρησκευτική πίστη επηρεάζει θετικά τα επίπεδα άγχους. Δηλαδή, όσο πιο πολύ πιστεύει κανείς στη θρησκεία, τόσο λιγότερο ενεργοποιούνται οι “περιοχές άγχους” του εγκεφάλου.

Ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Αυγουστίδης, Ψυχίατρος και λέκτορας Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, υποστηρίζει σε άρθρο του πως η σύγχυση στο έργο των επιστημών ψυχικής υγείας και της θρησκείας προκαλείται σε μεγάλο βαθμό από αρκετές ομάδες ή οργανώσεις παραθρησκευτικές και παραεπιστημονικές, που χρησιμοποιούν τίτλους σχετικούς με τη ψυχολογία ή τη ψυχοθεραπεία ή την αυτογνωσία.

Με λίγα λόγια διαστρεβλώνονται οι έννοιες και το περιεχόμενο τόσο της επιστήμης της ψυχολογίας, όσο και της ίδιας της θρησκείας ή του μυστηρίου της εξομολογήσεως. Ο ίδιος συνεχίζει στο ότι η

Η προσευχή του Ιησού

Η προσευχή του Ιησού

π. Θωμά Χόπκο, Βίβλος και πνευματικότητα,

εκδ. Αποστολική Διακονία, Αθήνα 2014, σελ. 262-269 

Ο πιο φυσιολογικός τύπος αδιάλειπτης προσευχής στην ορθόδοξη παράδοση είναι η προσευχή του Ιησού. Η προσευχή του Ιησού είναι ο τύπος εκείνος της επίκλησης που χρησιμοποιούν όσοι εξασκούν την νοητική προσευχή, αυτή που σήμερα αποκαλείται επίσης και «καρδιακή προσευχή». Τα λόγια της προσευχής αυτής (τα λόγια που λέγονται συνηθέστερα) είναι τα εξής: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό». Η επιλογή αυτού του συγκεκριμένου στίχου έχει θεολογικό και πνευματικό περιεχόμενο.

Πρώτα απ' όλα, η προσευχή αυτή είναι επικεντρωμένη στο όνομα του Ιησού, επειδή αυτό είναι το όνομα Εκείνου, τον Οποίο « ο Θεός υπερύψωσε » (Φιλιπ. 2,9), το όνομα που δόθηκε στον Κύριο από τον ίδιο τον Θεό (βλ. Λουκ. 1,31), το όνομα που είναι « υπέρ παν όνομα » (Φιλιπ. 2,9· βλ. και 'Εφεσ. 1,21).

«...ουδέ γαρ όνομά εστιν έτερον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις εν ω δει σωθήναι ημάς» (Πραξ. 4,12 ).

Για τους χριστιανούς, κάθε προσευχή πρέπει να λέγεται στο όνομα του Ιησού: «Και ο,τι αν αιτήσητε εν τω ονόματί μου, τούτο ποιήσω, ίνα δοξασθή ο πατήρ εν τω υιώ. Εάν τι αιτήσητε εν τω ονόματί μου, εγώ ποιήσω» (Ιωάν. 14,1314).

Ο λόγος που η προσευχή απευθύνεται στον Ιησού ως Κύριο και Χριστό και Υιό του Θεού είναι γιατί Αυτός είναι το κέντρο ολόκληρης της πίστης, όπως αποκαλύφθηκε από τον Θεό εν Πνεύματι Αγίω.

«Λέγει αύτοίς, Υμείς δε τίνα με λέγετε είναι; Αποκριθείς δε Σίμων Πέτρος είπεν, Συ ει ο Χριστός ο υιός του θεού του ζώντος. Αποκριθείς δε ο Ιησούς είπεν αυτώ, μακάριος ει, Σίμων Βαριωνά, ότι σαρξ και αίμα ουκ απεκάλυψέ σοι αλλ' ο πατήρ μου ο εν τοις ουρανοίς. Κάγώ δε σοι λέγω ότι συ ει Πέτρος, και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την έκκλη- σίαν, και πύλαι αδου ου κατισχύσουσιν αύτής» (Ματθ. 16,15-18).

Ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός και ότι ο Χριστός είναι Κύριος, αποτελεί την ουσία της χριστιανικής πίστης και το θεμέλιο της χριστιανικής Εκκλησίας. Το να πιστεύει κανείς και να ομολογεί αυτή την αλήθεια, αποτελεί δώρημα του Αγίου Πνεύματος.

«... ουδείς δύναται ειπείν Κύριον Ιησούν ει μη εν Πνεύματι αγίω» (Α' Κορ. 12,3).

«... πάσα γλώσσα εξομολογήσηται ότι Κύριος Ιησούς Χριστός εις δόξαν Θεού πατρός» (Φιλιπ. 2,11).

Επικαλούμενος κανείς τον Ιησού, τον Υιό του Θεού, αναγνωρίζει και ομολογεί πίστη στον Θεό, τον

Η τέχνη είναι λύτρωση για τον άνθρωπο

Η τέχνη είναι λύτρωση για τον άνθρωπο

Επιμέλεια

ΜΑΡΙΑ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ δημοσιογράφος

Η Τέχνη ως μία ανάγκη του ανθρώπου

 

Ο φιλόσοφος Άρθουρ Σοπενχάουερ θεωρούσε πως η τέχνη σε κάθε της έκφανση, είναι μία λύτρωση της ψυχής για τον πόνο και το άγχος της Ύπαρξης.
Η Τέχνη ως μία ανάγκη του ανθρώπου να δίνει μορφή σε κάτι άμορφο,  ως μία απαίτηση να δίνει υπόσταση στην ανάγκη του εαυτού του να εκφραστεί, αποτελεί βασική ανάγκη του ανθρώπου και όχι πολυτέλεια. Το κάθε παιδί, όπως έλεγε ο Pablo Picasso, κρύβει έναν καλλιτέχνη μέσα του.

Η Τέχνη αναδεικνύει την δημιουργικότητα του ανθρώπου

 ​

Η Τέχνη σε κάθε της έκφανση (μουσική, ζωγραφική, χορός, γλυπτική), αναδεικνύει την ικανότητα του ανθρώπου να δημιουργεί και να βοηθάει στην αισθητική βελτίωση του κόσμου γύρω του. Σπουδαίες δημιουργίες, από πίνακες μέχρι μουσικές συνθέσεις, εξυμνούνται διαχρονικά ως δημιουργήματα που αναβάθμισαν την πνευματική και αισθητική υπόσταση του ανθρώπου. Ο άνθρωπος ανυψώνεται ηθικά και ευεργετείται αισθητικά από τη θέαση ή το άκουσμα ανθρώπινων δημιουργημάτων που αναδεικνύουν τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής να παράγει και να δώσει σχήμα σε άυλες σκέψεις και συναισθήματα. Η ύμνηση της ομορφιάς, η ανάδειξη ανθρώπινων στιγμών και καταστάσεων, είναι ένα φάρμακο για την ψυχή του ανθρώπου. Πίνακες κατήγγειλαν ιστορικά γεγονότα, τραγούδια φώναξαν δυνατά για την ισότητα των ανθρώπων, ποιήματα ύμνησαν τα πανανθρώπινα αισθήματα του έρωτα, της φιλίας, της αγάπης. Η Τέχνη βοηθάει την ίδια την ανθρωπότητα να ξεπεράσει τις άσχημες στιγμές της, είναι ένα όπλο που μάχεται για τη βελτίωση της ανθρώπινης ζωής.

Η τέχνη είναι λύτρωση για τον άνθρωπο

Η Τέχνη είναι έκφραση του ψυχικού μας κόσμου

 

Η Τέχνη είναι έκφραση του ψυχικού μας κόσμου, χωρίς αυτή ο άνθρωπος θα υπέφερε, θα μαράζωνε, θα διαλυόταν ψυχικά. Διότι η Τέχνη δεν υπόκειται μόνο σε λογικούς κανόνες; ωθεί τον άνθρωπο να σπάσει τα δεσμά της λογικής, του δίνει βήμα να εκφράσει αυτό που αισθάνεται με τον τρόπο που εκείνος θέλει, τον απελευθερώνει από τους περιορισμούς. Ο Σαλβαδόρ Νταλί ζωγράφιζε μυρμήγκια να τρέχουν επάνω σε ένα ρολόι, προσπαθώντας με αυτό να παραλληλίσει το χρόνο ο οποίος κυλάει και κατατρώει τα πάντα. Η Τέχνη αυτό είναι; απελευθέρωση, έκφραση, αγάπη, ζωή. Δε σε περιορίζει, σου δίνει το χώρο να εξελίξεις την προσωπικότητά σου δίχως ‘’μη’’ και ‘’πρέπει’’ που κόβουν τα φτερά σου τις περισσότερες φορές.

Η Τέχνη μας βοηθάει να απελευθερώνουμε το άγχος μας 

 

Η Τέχνη βοηθάει τον άνθρωπο με πολλούς τρόπους, τον απελευθερώνει από το άγχος και ωθεί τη δημιουργικότητά του να αναδυθεί στην επιφάνεια. Δεν είναι τυχαίο που μεγάλο μέρος από τη θεραπεία των ψυχικά ασθενών ανθρώπων είναι αφιερωμένο σε χειρωνακτικές δραστηριότητες, όπως τη γλυπτική, τη ζωγραφική, την κατασκευή πήλινων πραγμάτων. Η ανθρώπινη δραστηριότητα απελευθερώνει, η στροφή στη δημιουργία βοηθάει τον εσωτερικό πόνο να εκφραστεί πιο ήπια, πιο δημιουργικά και γαλήνια. Είναι απαραίτητη για τη διατήρηση της καλής ψυχικής υγείας, αποτοξινώνει τον άνθρωπο από αρνητικά συναισθήματα, τον ανακουφίζει από το ψυχικό βάρος που κουβαλάει. Η Τέχνη δεν είναι πολυτέλεια που τη ζητάμε ως χάρη; είναι η καταξίωση της ανθρώπινης φύσης μας, η κατάθεση της δικής μας προσωπικής αλήθειας σε ένα δημιούργημα.

4. Η τέχνη μας βοηθά να συνδεθούμε με τον αληθινό μας εαυτό

 

Τα παιδιά στο σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα, δε μαθαίνουν να χρησιμοποιούν τη φαντασία τους, δεν έχουν περιθώριο να ασχοληθούν ουσιαστικά με την έκφραση των αναγκών τους. Στριμώχνονται και

Η αιώνια αναγκαιότητα της φιλοσοφίας

Η αιώνια αναγκαιότητα της φιλοσοφίας

Λαμπρινή Νικούδη 

Είναι άραγε αιώνια η αναγκαιότητα της φιλοσοφίας; Υπάρχει ακόμη στις ζωές μας; Θα έπρεπε ή αποτελεί μια παρωχημένη επιστήμη; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα τα οποία θα αναπτυχθούν στο παρακάτω άρθρο.

Αρκετά συχνά ακούγεται πως η φιλοσοφία είναι άχρηστη. Δεν μας βοηθά πουθενά πρακτικά,δεν δίνει λεφτά και εργασία και είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν. Είναι έτσι ή μήπως όχι; 

Τι είναι όμως η φιλοσοφία; 

Έχουν δοθεί αρκετοί ορισμοί για τη φιλοσοφία. Η πιο απλή και βαθιά εξήγηση είναι του Πυθαγόρα, ο οποίος υποστήριζε ότι ο ίδιος δεν ήταν ένας σοφός, αλλά μονάχα ένας εραστής της Σοφίας δηλαδή, ένας “φιλόσοφος”.

Πιο συγκεκριμένα, είναι η αγάπη για εκείνη τη Σοφία που νικάει τους ανθρώπους, που ανοίγει τα μάτια στον κόσμο, που τον βγάζει από μία εγωιστική απομόνωση, και είναι αυτή που τον κάνει να είναι με υγιή τρόπο ανήσυχος στην αναζήτηση κάποιων χρήσιμων αληθειών για την ύπαρξή του.

Πειρώ τω μεν σώματι είναι φιλόπονος, τη δε ψυχή φιλόσοφος.

–	Να προσπαθείς να είσαι φιλόπονος όσον αφορά το σώμα και φιλόσοφος όσον αφορά την ψυχή.

Ισοκράτης, 436-338 π.Χ., Αθηναίος ρήτορας

Μας είναι χρήσιμη;

Η φιλοσοφία μας βοηθά και πρακτικά, παρόλο που πολλοί ισχυρίζονται το αντίθετο και προσπαθούν να παρασύρουν και ολόκληρη τη μάζα στο δικό τους σκεπτικό.

Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους έχουν κατά καιρούς απασχολήσει το νου τους με διάφορα

Οικονομισμός και αρετολογική ηθική

Ι. Ν. Μαρκόπουλος,  καθηγητής Φιλοσοφίας της Τεχνοεπιστήμης στο Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών του ΠΤΔΕ του ΑΠΘ

Το σημαντικό δεν είναι μόνο ότι η αρετολογική ηθική, κυρίως υπό τη μορφή μιας σύγχρονης νεοαριστοτελικής ηθικής των αρετών, ανταγωνίζεται πλέον με ιδιαίτερη επιτυχία εδώ και περίπου πενήντα χρόνια τις δεοντοκρατικές και τις συνεπειοκρατικές (ωφελιμιστικές) κανονιστικές ηθικές θεωρίες.

Η πολύ επιτυχημένη εφαρμογή της, ως βασική μεθοδολογική δυνατότητα αντιμετώπισης σύγχρονων σημαντικών προβλημάτων, στην περιβαλλοντική ηθική, τη βιοϊατρική ηθική αλλά και στην πολιτική δεν είναι, άλλωστε, τα μόνο θετικά στοιχεία της ηθικής αυτής θεωρίας.

Ούτε ασφαλώς το γεγονός ότι στους θιασώτες της συμπεριλαμβάνονται –είτε ως αριστοτελιστές είτε ως νεοαριστοτελιστές– μερικοί και μερικές από τους πλέον και τις πλέον διαπρεπείς φιλοσόφους, όπως ο Ανταμ Σμιθ, η Αϊρις Μέρντοχ, η Ελίζαμπεθ Ανσκομπ, ο Αλασντερ Μακιντάιρ, ο Μάικελ Σλοτ, η Ρόζαλιντ Χάρστχαουζ, η Μάρθα Νούσμπαουμ, η Τζούλια Ανας και ο Μάικελ Σάντελ.

Για έναν πανεπιστημιακό δάσκαλο, που εργάζεται πάνω στην ηθική φιλοσοφία, ιδιαίτερα επίσης σημαντικό στοιχείο είναι ότι αυτή η σύγχρονη «αρεταϊκή στροφή» επικεντρώνει πρωτίστως το ενδιαφέρον της στην αξιολόγηση του χαρακτήρα του δρώντος υποκειμένου (agent- centred) και όχι στην αξιολόγηση της πράξης (act-centred), όπως κάνουν πρωτίστως οι άλλες δύο ανταγωνιστικές της θεωρίες.

Υπό την έννοια αυτή, και πέρα ασφαλώς από οποιεσδήποτε κριτικές τοποθετήσεις απέναντί της, η αρετολογική ηθική είναι η μόνη από τις κανονιστικές ηθικές θεωρίες που, λόγω του ότι εστιάζει το ενδιαφέρον της στο δρων υποκείμενο και στις αρετές του χαρακτήρα του, παρουσιάζει και μια στέρεη σχέση με τον χώρο της παιδείας και της εκ-παίδευσης.

Ιδιαίτερα στο πλαίσιο της σχέσης αυτής, η ερευνητική και διδακτική εργασία στην περιοχή της ηθικής της τεχνοεπιστήμης θα πρέπει πρωτίστως να επικεντρώνει το ενδιαφέρον της στην αξιολόγηση της αρετής

Η «πόλις» ως πραγμάτωση του αγαθού κατά τον Αριστοτέλη,

Η «πόλις» ως πραγμάτωση του αγαθού 
κατά τον Αριστοτέλη

της Δρ. Μαρίας Βενετή

14 Ιουλίου, 2016  

Η Αριστοτελική φιλοσοφία δεσπόζει της ευρωπαϊκής σκέψης τουλάχιστον από την εποχή που οι μοναχοί του Μεσαίωνα μετέφραζαν, μετέγραφαν και σχολίαζαν τα έργα του, προσπαθώντας να ανιχνεύσουν σε αυτά τις βασικές αρχές της ανθρώπινης νόησης.

Από τότε μέχρι σήμερα οι αριστοτελικές σπουδές κατέχουν σημαντικό μέρος των σπουδών φιλοσοφίας παγκοσμίως και η επανεξέταση των αριστοτελικών κειμένων αποτελεί κεντρική δραστηριότητα των Φιλοσοφικών Σχολών και των απανταχού φιλοσοφούντων.

Φέτος, τιμητικό έτος διεθνώς για το σπουδαίο και πολυμερέστατο αριστοτελικό έργο, η Ελλάδα συνεορτάζει τα 2400 χρόνια από τη γέννηση του Αριστοτέλη, πραγματοποιώντας το δεύτερο παγκόσμιο συνέδριο φιλοσοφίας, αυτή τη φορά με θέμα τη ζωή και το έργο του μεγάλου φιλοσόφου.

Μικρή συμβολή στη σημαντική προσπάθεια της Διεθνούς Εταιρείας Ελληνικής Φιλοσοφίας (ΔΕΕΦ), της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας και της Φιλοσοφικής Εταιρείας Κύπρου, οι οποίες υπό την αιγίδα της FISP διοργανώνουν το εν λόγω συνέδριο από 9 έως 15 Ιουλίου στην Αθήνα, αποτελούν και οι δικές μας ελάχιστες προσπάθειες να προσεγγίσουμε και να κοινωνήσουμε σκέψεις και ιδέες του, οι οποίες κεντρίζουν ακόμη τη σύγχρονη διανόηση.

Στο πλαίσιο αυτό η παρούσα αναφορά θα ασχοληθεί με τη σκιαγράφηση τριών βασικότατων εννοιών της αριστοτελικής πολιτικής φιλοσοφίας, αυτών του αγαθού, της ευδαιμονίας, καθώς και με τη συνάντηση αμφοτέρων στο πλαίσιο της πόλης, όπου πραγματώνονται σύμφωνα με τον αρχαίο φιλόσοφο όλες οι ανθρώπινες ικανότητες και επιθυμίες. 

Κατά τον Αριστοτέλη, το αγαθό είναι αυτονόητα ο σκοπός τον οποίο επιδιώκουν όλα τα όντα κατά τα ενεργήματά τους.

Αν ο Πλάτων είχε θεωρήσει το αγαθό ως οντολογικά ενιαίο και αξιακά ύψιστο, ο Αριστοτέλης παρατηρεί, ήδη από το πρώτο βιβλίο των Ἠθικών Νικομαχείων, ότι το αγαθό δεν μπορεί να διαθέτει οντολογική

Η ΣΙΝΑΪΤΙΚH ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΣ

Η ΣΙΝΑΪΤΙΚH ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΣ

Η λέξη Σινά θεωρείται συνήθως ότι προέρχεται από τη σημιτική λέξη «Σεν», που σημαίνει δόντι, εξ αιτίας της μορφής των ορεινών κορυφών του Νοτίου Σινά. Κατ΄άλλους συνδέεται με το όνομα «Σιν», τη θεά της Σελήνης των προϊστορικών κατοίκων της περιοχής. Εις το Σινά έχουν λατρευθή πολλοί θεοί, μεταξύ των οποίων και ο Ελιόν (ο Ύψιστος Θεός), του οποίου ιερεύς εις τη Μαδιάμ ήταν ο Ιθώρ. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης προσθέτει την λατρεία του θεού Βαάλ συνδεόμενη με την ονομασία του όρους «Σερμπάλ», στην περιοχή της Φαράν.

Η Σιναϊτική Χερσόνησος είναι μια τριγωνική γρανιτώδης γέφυρα εικοσιτεσσάρων χιλιάδων τετραγωνικών μιλίων ανάμεσα σε δύο Ηπείρους, την Αφρική και την Ασία. Καθώς περιβάλλεται από τρεις θάλασσες, τη Μεσόγειο, την Ερυθρά και τον Κόλπο της Άκαμπα, αποτελεί τη συντομότερη δίοδο από την Ευρώπη προς την Ινδία και την Άπω Ανατολή. Κατέχοντας στρατηγική θέση ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, Βορρά και Νότο, λειτούργησε από την αρχαιότητα ως ένα στρατηγικό σταυροδρόμι πολλών λαών και πολιτισμών, και κυρίως το σημείο όπου ο Θεός διάλεξε για να δώσει στην ανθρωπότητα το Νόμο Του.

Το πλατύ Βόρειο τμήμα της χερσονήσου είναι πεδινό και κυρίως αμμώδες. Στο κεντρικό της τμήμα υπάρχει ένα ευρύ ασβεστολιθικό οροπέδιο, η περιοχή Έλ Τιχ, ενώ ορεινό συγκρότημα από γρανιτώδη όρη καλύπτει τη Νότια τριγωνική της απόληξη. Αυτή η ερημική γη δεν προσφέρεται για καλλιέργειες, καθώς οι βροχοπτώσεις ή οι φυσικές πηγές είναι ελάχιστες. Την ημέρα υπάρχει ζέστη και το βράδυ κρύο, γεγονός το οποίο δεν προσφέρεται για μόνιμη κατοίκηση παρά για τη διαβίωση κυρίως νομάδων’ χαρακτηρίζεται για την ενδιαφέρουσα άγρια πανίδα της, την παρουσία κτηνοτροφίας, τη σπάνια χλωρίδα ιατρικών βοτάνων και την παραγωγή ελαχίστων οπωροκηπευτικών.

Κατά τα τελευταία έτη παρουσιάζεται μία σημαντική βελτίωση και οικιστική ανάπτυξη με την προσέλευση

Οι 8 προκλήσεις της πανδημίας

Οι 8 προκλήσεις της πανδημίας

Ηλίας Μόσιαλος* 

Στα αρχικά στάδια της πανδημίας βρεθήκαμε αντιμέτωποι με εφησυχαστικές απόψεις και ανακοινώσεις σε σχέση με το πραγματικό μέγεθος της πανδημίας, όπως πλέον το γνωρίζουμε. Τον εφησυχασμό όχι του πανικού, αλλά της σοβαρότητας τον είδαμε και στους τρόπους διαχείρισης της κρίσης πολλών κυβερνήσεων.

Η συνειδητοποίηση όμως πως τα αυξανόμενα νούμερα αντιστοιχούν σε ανθρώπους επιβεβαίωσαν την ορθολογική προσέγγιση που βασίζεται στην ερμηνεία της ροής των επιστημονικών δεδομένων.

Πέρα από τα κατεξοχήν άμεσα μέτωπα της διαχείρισης και αντιμετώπισης της απειλής, η πανδημία αναδεικνύει υγειονομικά, πολιτικά, οικονομικά, ηθικά και κοινωνικά διλήμματα. Καλούμαστε όμως να υπερβούμε την αντιπαράθεση και να μετατρέψουμε τα διλήμματα σε προκλήσεις. Πού απαντώνται αυτά τα διλήμματα;

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ: Σωστά υπήρξε συστημική κινητοποίηση και αυστηρά μέτρα για την ανάσχεση της νόσου, η οποία όμως συνέβαλε στην οικονομική ύφεση στον πλανήτη. Ταυτόχρονα ενέκυψαν εύλογα ερωτήματα για το αν η οικονομική ύφεση θα έχει επιπτώσεις στην υγεία. Χρειάζεται λοιπόν να δρομολογηθεί σχολαστικά αλλά και να βρεθεί ισορροπία μεταξύ των μέτρων για τη δημόσια υγεία και την επιστροφή στην πρώην κανονική πραγματικότητα· για αυτό πρέπει να υπάρχει συντονισμένη και ελεγχόμενη αποκλιμάκωση των μέτρων.

ΕΘΝΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ - άμεση διαχείριση με υπερεθνικές προσεγγίσεις: Η έμφαση έχει δοθεί στην εθνική πολιτική, αλλά μη μπορώντας οι εθνικές λύσεις να δώσουν απαντήσεις σε παγκόσμια προβλήματα, διαπιστώνεται και η απουσία μεγάλων πολιτικών διακυβευμάτων. Οι εθνικές πολιτικές επικράτησαν, οι αλληλέγγυες εισαγωγές πολύτιμου ιατρικού υλικού σταμάτησαν και απογυμνώθηκαν σύμβολα καταδεικνύοντας την εικόνα της Ε.Ε. ως ουραγού. Οι κατακριτέα υποτονικές επαφές και σχέσεις των ηγετών σε επίπεδο G7 ή G20 ή και σε ευρωπαϊκό επίπεδο θα ευθύνονται σε μεγάλο ποσοστό για τις οικονομικές επιπτώσεις της κρίσης. Αλλά δυστυχώς με αυτή την πανδημία συνειδητοποιούμε επίσης πως σε ευρωπαϊκό επίπεδο λείπουν ηγέτες τύπου Mitterrand και Kohl.

ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ - άλλα κοινωνικά και υγειονομικά προβλήματα: Η συμπτωματολογία του νέου κορονοϊού απαιτεί ιδιαιτερότητα στη διαχείριση και στοχευμένη προσοχή στις ευπαθείς ομάδες. Έως τη

Τεχνητή Νοημοσύνη: Ηθικά ζητήματα, προβληματισμοί και κίνδυνοι

Τεχνητή Νοημοσύνη

Ηθικά ζητήματα, προβληματισμοί και κίνδυνοι

Στο συνέδριο Kaspersky Next έγινε μια συζήτηση για τα ζητήματα που αφορούν την Τεχνητή Νοημοσύνη, τη Ρομποτική, την Ηθική και την Ισότητα γενικότερα στον χώρο της Τεχνολογίας.

Πέρασαν κάτι παραπάνω από 20 χρόνια από τότε που μπήκε στις ζωές μας η Kasperky και είναι γεγονός πως το brand έχει φτάσει να θεωρείται συνώνυμο της ασφάλειας για τη διαδικτυακή ζωή εκατομμυρίων χρηστών σε όλο τον κόσμο. Οι περισσότεροι, ωστόσο, δεν γνωρίζουν ή δεν έτυχε να ακούσουν ποτέ ότι η εταιρεία δραστηριοποιείται σε πολλούς διαφορετικούς τομείς της τεχνολογίας και χρησιμοποιεί την τεχνογνωσία της για να προλάβει κινδύνους που ενδεχομένως θα προκύψουν στο μέλλον.

Σε μια προσπάθεια να επικοινωνήσει τις ανησυχίες, τους προβληματισμούς και τις έρευνες της για τις σύγχρονες και μελλοντικές τεχνολογίες, η εταιρεία διοργάνωσε πριν από μερικές ημέρες το συνέδριο Kaspersky Next που πραγματοποιήθηκε στη Λισαβόνα, όπου και είχαμε την τιμή να παρακολουθήσουμε από κοντά. Στο πλαίσιο του συνεδρίου είναι αλήθεια ότι αφήσαμε στην άκρη σχεδόν οποιοδήποτε τελικό προϊόν προέρχεται από την Kaspersky και ουσιαστικά έγινε μια μεγάλη και πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, με αντικρουόμενες πολλές φορές απόψεις, για τα ζητήματα που αφορούν την Τεχνητή Νοημοσύνη, τη Ρομποτική, την Ηθική και την Ισότητα γενικότερα στον χώρο της Τεχνολογίας.

Τεχνητή Νοημοσύνη - Ισχυρή και Ασθενής

Η έναρξη του συνεδρίου ήταν μάλλον μη αναμενόμενη για τους περισσότερους από εμάς. Προβλήθηκε ένα video με τον ιδρυτή της εταιρείας, κ. Eugene Kaspersky, ο οποίος φρόντισε με μιας να ξεκαθαρίσει την κατάσταση σε ό,τι αφορά τον όρο “Τεχνητή Νοημοσύνη” που χρησιμοποιείται ασύστολα και με κάθε ευκαιρία σήμερα. Χωρίς πολλά πολλά, ο κ. Kaspersky ήταν κατηγορηματικός:

Όποιος μιλά για πραγματική Τεχνητή Νοημοσύνη σήμερα, λέει μ@λ%κ&Ες

Λιγάκι ωμός, αλλά όπως τεκμηριώσαν στη συνέχεια οι ομιλητές του συνεδρίου, αυτή είναι η πραγματικότητα σήμερα. Δεν υπάρχει Τεχνητή Νοημοσύνη υπό την έννοια που τη φανταζόμαστε ή που βλέπουμε στις ταινίες. Αυτή την εποχή το μόνο που έχουμε είναι αλγόριθμοι που εκπαιδεύονται από τις πληροφορίες που τους δίνουμε εμείς, άρα μιλάμε κυρίως για Μηχανική Μάθηση (Machine Learning). Αυτή ονομάζεται “Ασθενής Τεχνητή Νοημοσύνη”.

Σε ό,τι αφορά την "Ισχυρή Τεχνητή Νοημοσύνη”, οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι χρειάζονται τουλάχιστον 70 χρόνια μέχρι να φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο, ενώ οι Κινέζοι περίπου 35 χρόνια. Αν βγάλουμε το μέσο όρο, βρισκόμαστε καμιά 50αρια χρόνια (το λιγότερο) μακριά από κάτι που θα μπορεί να θεωρηθεί

Πρέπει μια γυναίκα με αναπηρία να αναγκαστεί να χρησιμοποιεί αντισύλληψη;

Ένας δικαστής έχει αποφανθεί στο δικαστήριο προστασίας του Ηνωμένου Βασιλείου πως μια βρετανίδα με μαθησιακές δυσκολίες θα πρέπει να διαθέτει ενδομήτριο σπείραμα (IUD) παρά της θέλησής της.

Το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Oxford University NHS Foundation Trust ζήτησε από το δικαστήριο να υποχρεώσει τη γυναίκα να τοποθετήσει το αντισυλληπτικό μέσο, επειδή η γυναίκα είχε ήδη τέσσερα παιδιά και είναι έγκυος στο πέμπτο. Περισσότερες εγκυμοσύνες θα μπορούσαν να βλάψουν την υγεία της, πιστεύουν οι γιατροί. Όλες οι εγκυμοσύνες της ήταν επικίνδυνες λόγω μιας συγγενούς δυσπλασίας της μήτρας της. Ένα από τα παιδιά της πέθανε λίγο μετά τη γέννηση και τα άλλα τρία απομακρύνθηκαν από τη φροντίδα της. Αλλά η γυναίκα, που δεν μπορεί να κατονομαστεί για νομικούς λόγους, διαφωνεί. «Είναι το σώμα μου και είναι η ζωή μου», είπε στην κ. Gwynneth Knowles. Συμφώνησε να πάρει αντισύλληψη μέσω τριών μηνιαίων ενέσεων depo-provera αλλά δεν ήθελε ένα ενδομήτριο σπείραμα (IUD). «Θα έπρεπε να έχω την επιλογή σε αυτό που θέλω», είπε. Ωστόσο, οι γιατροί λένε ότι δεν θα κρατούσε ραντεβού για ένεση. Παρά τις αντιρρήσεις της γυναίκας, η κ. Knowles έκρινε ότι η τοποθέτηση αντισυλληπτικού μέσου μετά από μια προγραμματισμένη καισαρική τομή θα ήταν προς το συμφέρον της. Η γυναίκα, έγραψε, δεν έχει επαρκή διανοητική ικανότητα να λαμβάνει αποφάσεις σχετικά με την αντισύλληψη.

Αν και πολλοί βιοηθικοί θα συμφωνούσαν με το αποτέλεσμα αυτής της υπόθεσης, ο Michael Wee, του Κέντρου Βιοηθικής Anscombe στην Οξφόρδη, πιστεύει ότι ο δικαστής έκανε λάθος. Είπε στο CNA: «Αυτή η κρίση είναι βαθιά προβληματική, διότι εγείρει θεμελιώδη ερωτήματα σχετικά με το αν η αντισύλληψη

Η επιστήμη και η τέχνη ως πηγές θρησκευτικής εμπειρίας

Η επιστήμη και η τέχνη ως πηγές θρησκευτικής εμπειρίας

Του Θ. Ρηγινιώτη

Μερικοί άνθρωποι υποκαθιστούν την ανάγκη να θρησκεύουν, με υποκατάστατα τέχνης και επιστήμης. Όμως τα πάντα πρέπει να έχουν τη σωστή τους θέση, για να υπηρετήσουν σωστά τον άνθρωπο.

Η τέχνη και η επιστήμη είναι οι δύο άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται ο πολιτισμός μας. Αν και είναι δυνατόν να γίνουν βάρβαρες, κατά κανόνα είναι από τα πιο εκλεπτυσμένα δημιουργήματα του ανθρώπινου πνεύματος. Η τέχνη κάνει τον άνθρωπο δημιουργό κόσμων και πλασμάτων, που –έστω κι αν διανοητικά ξέρει ότι είναι πλαστά– ψυχολογικά και συναισθηματικά γι’ αυτόν είναι αληθινά. Και η επιστήμη τού προσφέρει το αίσθημα της κατάκτησης του παρόντος κόσμου, όλου του σύμπαντος, καθώς ανακαλύπτει και κατανοεί τους νόμους, τη δομή και τη λειτουργία του.

Και στις δύο περιπτώσεις ο άνθρωπος ζει ένα αίσθημα πληρότητας, που θα τη χαρακτήριζα ηδονή. Δημιουργεί κόσμους και πλάσματα – κατακτά τον ήδη δημιουργημένο κόσμο. Ο καλλιτέχνης και ο επιστήμονας, ο καθένας από την πλευρά του, υποσυνείδητα, ακόμη κι αν είναι άθεος, αισθάνεται θεός. Δε χρειάζεται λοιπόν το Θεό –μα υπάρχει άλλος Θεός εκτός από τον εαυτό του;

«Αν υπάρχει Θεός, πώς είναι δυνατόν να μην είμαι εγώ ο Θεός;» και «γιατί ο Ιησούς να είναι ο Υιός του Θεού και όχι εγώ;» ήταν ο πειρασμός του Ρώσου ζωγράφου του Παρισιού Σέργιου Σαχάρωφ (Μόσχα 1896 – Έσσεξ Αγγλίας 1993), που, μετά από περιπλανήσεις ανά τον κόσμο και μακρά θητεία στον υπερβατικό διαλογισμό (ινδικής προέλευσης μυστικιστική μέθοδος που διαδόθηκε στη δύση από τον Μαχαρίσι), ανακάλυψε την ορθοδοξία και έγινε, με αγωνία και δάκρυα, ο μεγάλος σύγχρονος άγιος Πατέρας της Εκκλησίας Σωφρόνιος του Έσσεξ. (Βλ. π. Σεραφείμ Ρόουζ, Η Ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος, Μορφή εκδοθείτω 2006, σελ. 82-88).

Γι’ αυτό καλλιτέχνες και επιστήμονες είναι τόσο εύκολο να γίνουν άθεοι, δεϊστές ή αγνωστικιστές, μερικές φορές μάλιστα να κινηθούν προκλητικά ενάντια στην καθιερωμένη θρησκευτικότητα –γιατί, όσο κι αν νιώθουν θεοί, δε μπορούν να ξεπεράσουν το γεγονός ότι είναι θνητοί.

Αυτό το αίσθημα πληρότητας του επιστήμονα και του καλλιτέχνη ισχυρίζομαι ότι είναι ένα γήινο

Ποιοι ήταν οι 12 Απόστολοι;

Απόστολοι Χριστού

Αγίων Αποστόλων:

Ποιοι ήταν οι Δώδεκα Απόστολοι;

Οι Απόστολοι του Ιησού Χριστού θα ξεχωρίζουν μέσα στην Ιστορία της Εκκλησίας, σαν οι υπέρλαμπροι αστέρες πρώτου μεγέθους της πνευματικής ζωής. 12 Απόστολοι και 12 Μαθητές του Ιησού Χριστού. Τα πρόσωπα είναι τα ίδια εκτός του του Ιούδα Ισκαριώτη που εν τέλει πρόδωσε τον Κύριο.

Κατά την τριετή δημόσια δράση Του ο Κύριος περιστοιχιζόταν από μαθητές. Στα Ευαγγέλια εμφανίζονται τρεις ομάδες μαθητών:

1. Ο κύκλος των εβδομήκοντα. Σε αυτόν ανήκαν πρόσωπα που αγαπούσαν τον Κύριο, συνδέονταν μαζί Του με σχέσεις αγάπης και μαθητείας, αλλά Τον συναναστρέφονταν περιστασιακά.
2. Ο κύκλος των δώδεκα Αποστόλων. Σε αυτόν ανήκαν δώδεκα ιεροί άνδρες που τους διάλεξε ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, για να είναι οι μόνιμοι ακόλουθοι και συνεργάτες Του, και τους ονόμασε «…αποστόλους…» (Λουκά 6,13). Οι δώδεκα αυτοί μαθητές εγκατέλειψαν τα πάντα και ακολούθησαν τον Διδάσκαλό τους. Ζούσαν μαζί Του σαν μία πνευματική οικογένεια μέχρι τη στιγμή της σύλληψής Του. Άκουσαν τη διδασκαλία Του, είδαν τα θαυμαστά έργα και την Ανάστασή Του.
3. Ο κύκλος των τριών. Μεταξύ των δώδεκα ο Κύριος ξεχώριζε τρεiς μαθητές, τους οποίους παραλάμβανε σε σημαντικά γεγονότα της ζωής Του, με κορυφαίο τη Μεταμόρφωσή Του. Στον κύκλο των τριών ανήκε ο Πέτρος και οι γιοί του Ζεβεδαίου, Ιάκωβος και Ιωάννης.

Οι Μαθητές του Ιησού

Στα βιβλία της Καινής Διαθήκης υπάρχουν τέσσερις κατάλογοι με τα ονόματα των δώδεκα μαθητών.

Αν και ορισμένοι μαθητές αναφέρονται στους καταλόγους με διαφορετικά ονόματα, ενώ και η σειρά των ονομάτων τους διαφέρει από κατάλογο σε κατάλογο, η αναγνώρισή τους είναι εύκολη και γενικά αποδεκτή.
Ένας στο Κατά Ματθαίο (10, 2-4), ένας στο Κατά Μάρκο (3, 16-19), ένας στο Κατά Λουκά (6, 14-16) και ένας στις Πράξεις των Αποστόλων (1, 13). Το Κατά Ιωάννη δεν έχει αντίστοιχο κατάλογο, αλλά σποραδικά αναφέρει τα ονόματα εννέα μαθητών από τον κύκλο των δώδεκα.

Τα ονόματα των δώδεκα μαθητών του Χριστού είναι τα εξής:

1. Σίμων ή Πέτρος ή Κηφάς. Είναι αδελφός του Ανδρέα και συγγραφέας δύο Καθολικών Επιστολών της Καινής Διαθήκης.
2. Ανδρέας. Είναι αδελφός του Πέτρου. Χαρακτηρίζεται Πρωτόκλητος, διότι χρονικώς υπήρξε ο πρώτος μαθητής του Κυρίου.
3. Ιάκωβος. Είναι αδελφός του ευαγγελιστή Ιωάννη και γιος του Ζεβεδαίου.
4. Ιωάννης. Είναι αδελφός του Ιακώβου και γιος του Ζεβεδαίου. Έγραψε το Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, τρείς Καθολικές Επιστολές και την Αποκάλυψη. Τού αποδίδονται οι χαρακτηρισμοί Θεολόγος, Ηγαπημένος και Παρθένος.
5. Φίλιππος. Είναι φίλος του Βαρθολομαίου ή Ναθαναήλ.
6. Βαρθολομαίος ή Ναθαναήλ. Είναι φίλος του Φιλίππου. Τα συνοπτικά Ευαγγέλια αναφέρουν το

Απόστολος Πέτρος: Ο κορυφαίος μαθητής του Χριστού

Ο Απόστολος Πέτρος

Του Λάμπρου Σκόντου, Θεολόγου – Καθηγητού

Ο κορυφαίος αυτός Απόστολος του Χριστού ήταν Ιουδαίος και ονομαζόταν Σίμων. Γεννήθηκε στην μικρή και άσημη πόλη τη Βησθαϊδά. Ο Πατέρας του ονομαζόταν Ιωνάς. Έζησε σε αφάνταστη φτώχεια και στερήσεις. Όμως μεγάλωσε σε περιβάλλον ευσέβειας. Οι γονείς του ανήκαν στους λιγοστούς πιστούς ευσεβείς Ιουδαίους της εποχής τους, οι οποίοι περίμεναν εναγώνια τον Μεσσία και την μεσσιανική εποχή κατά την οποία θα τερματίζονταν η κακοδαιμονία της ανθρωπότητας. Αυτή την πίστη και την ευσέβεια μετέδωσαν στα παιδιά τους. Γράμματα έμαθε ελάχιστα, προφανώς γνώριζε μόνο γραφή και ανάγνωση. Αδελφός του υπήρξε ο πρωτόκλητος Ανδρέας.

      Μετά το θάνατο του πατέρα του ο Πέτρος νυμφεύτηκε την κόρη του Αριστοβούλου, ανεψιά του Αποστόλου Βαρνάβα, σε αντίθεση με τον Ανδρέα, ο οποίος δεν νυμφεύτηκε ποτέ. Έκαμε δύο παιδιά, ένα γιο και μια κόρη, των οποίων αγνοούμε τα ονόματα. Αγνοούμε επίσης και το όνομα της συζύγου του. Εγκαταστάθηκε στο σπίτι του πεθερού του στην Καπερναούμ και ασκούσε μαζί με τον αδελφό του Ανδρέα, το επάγγελμα του ψαρά στην παρακείμενη λίμνη της Γενισαρέτ.

     Μετά την σύλληψη του Ιωάννου του Βαπτιστού, ο Κύριος πήγε στα μέρη της Γαλιλαίας, στις περιοχές γύρω από την μαγευτική λίμνη, για να κηρύξει το ευαγγέλιο της σωτηρίας του κόσμου. Εκεί συνάντησε τους περισσότερους από τους μαθητές του, ψαράδες το επάγγελμα, τους οποίους κάλεσε να γίνουν στο εξής «αλιείς ανθρώπων» ( Ματθ.4,20), συνεργοί Του στο έργο της σωτηρίας του κόσμου.

     Ο ενθουσιώδης και ευσεβής Πέτρος πέταξε τα δίχτυα από τους πρώτους και Τον ακολούθησε πιστά. Λόγω του δυναμικού χαρακτήρα του και της ιδιαίτερης αφοσίωσής του στον Κύριο αξιώθηκε να έχει το προβάδισμα έναντι των άλλων αποστόλων και να ομιλεί συχνά εκ μέρους αυτών. Ομολόγησε πρώτος ότι ο Χριστός είναι «ο Υιός του Θεού του ζώντος» (Ματθ.16:17). Ο Κύριος εξετίμησε αυτή την ομολογία, και τον διαβεβαίωσε πως πάνω σε αυτή την ομολογία πίστεως «οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν» (Ματθ.16,18).

      Ακολούθησε το Χριστό πιστά σε όλη την τριετή δράση Του. Την ώρα της σύλληψής Του αντέδρασε