Η ηθική και πολιτική φιλοσοφία του Τόμας Χομπς (Thomas Hobbes) – Βίντεο

Τόμας Χομπς (Thomas Hobbes)

Ο  Άγγλος φιλόσοφος Τόμας Χομπς γιος προτεστάντη κληρικού, ήταν ένας από τους πρώτους διανοητές - θεμελιωτές του σύγχρονου κράτους και ιδρυτής της πολιτικής φιλοσοφίας.  Σπούδασε στην Οξφόρδη (1603-1608) και ταξίδεψε στη Γαλλία και στην Ιταλία  όπου το 1619 γνώρισε τον φιλόσοφο Φραγκίσκο Βάκωνα. Μετέφρασε το έργο του Θουκυδίδη για την Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου καθώς και την Ιλιάδα και την Οδύσσεια του Ομήρου. Το 1635 έρχεται σε επαφή με τους Mersene, Gassendi και άλλους Γάλλους φιλόσοφους στο Παρίσι και το 1639 συνάντησε προσωπικά τον Γαλιλαίο στη Φλωρεντία. Το 1640, λόγω του εμφυλίου πολέμου που διεξάγονταν στην Αγγλία, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου συναντούσε συχνά τον μεγάλο Καρτέσιο. Τα σημαντικότερά του βιβλία είναι ο Λεβιάθαν (Leviathan), και το Περί του Πολίτη (DeCive). Πέθανε το 1679 στο Hardwick.[1] Τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό του, το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης καταδίκασε τα έργα του "de cive" και "Leviathan" και έκαψε στην πυρά.

O Χομπς είναι ένας εκ των πλέον σημαντικών φιλοσόφων του φυσικού δικαίου. Άσκησε δε τεράστια επιρροή στις αγγλοσαξονικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές θεωρίες.[2] Αν και σήμερα ο Χομπς αναφέρεται περισσότερο για το έργο του στην πολιτική φιλοσοφία, συνέβαλε και σε άλλους τομείς, όπου συμπεριλαμβάνονται η ιστορία, η γεωμετρία, η ηθική, η γενική φιλοσοφία και η αποκαλούμενη σήμερα πολιτική επιστήμη.

Ο Τόμας Χομπς έζησε σε μια από τις πιο ταραγμένες περιόδους της ευρωπαϊκής ιστορίας. Δεν πρέπει, λοιπόν, να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι οι θεωρίες του μιλούν απαισιόδοξα για την ανθρώπινη φύση. Οι θρησκευτικοί πόλεμοι στη Γαλλία και οι εμφύλιοι πόλεμοι στην Αγγλία τον παρώθησαν να αναπτύξει μια φιλοσοφία κατά την οποία μόνον η απολυταρχία του κράτους είναι σε θέση να συντηρήσει το δίκαιο και την ειρήνη. Έτσι αρνήθηκε τη δύναμη του θείου δικαίου. Όσον αφορά την ηθική του, θεώρησε ότι το άτομο πρέπει να ενεργεί κατά έναν "χρησιμοθηρικό εγωισμό" αυξανόμενο από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης (conatus) και της θέλησής του για κυριαρχία.[3] Στο παραπάνω  βίντεο μπορείτε να παρακολουθήσετε ένα  σύντομο βίντεο το  οποίο αναλύει την πολιτική φιλοσοφία του Τόμας Χομπς.[4] (Το βίντεο διαθέτει υπότιτλους και στα ελληνικά) 

Λεβιάθαν: το σπουδαιότερο έργο του Τόμας Χομπς

Λεβιάθαν

Το 1651 ο Τόμας Χομπς έγραψε το σπουδαιότερο έργο του, τον Λεβιάθαν.  Στο έργο αυτό υποστηρίζεται ότι ο άνθρωπος δεν έχει αγαθή φύση, αλλά είναι εκ φύσεως εγωιστής και ηδονιστής. Το ότι τα ανθρώπινα κίνητρα σχηματίζονται εκ φύσεως από το προσωπικό συμφέρον, θα μπορούσε να έχει καταστροφικές συνέπειες. Ανεξέλεγκτοι οι άνθρωποι, καθοδηγούμενοι από την εσωτερική δυναμική, το πιθανότατο είναι πως θα αλληλοκαταστραφούν. Για να διατηρηθεί η κοινωνική ειρήνη, ο Χομπς δημιουργεί κάποιο τέχνασμα, τον Λεβιάθαν, το Κράτος, είτε με τη μορφή της απόλυτης μοναρχίας είτε της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Το σημαντικό στοιχείο είναι ότι αυτό το Κράτος έχει το μονοπώλιο της βίας και της απόλυτης εξουσίας. Ως ανταπόδοση προς τον άνθρωπο το Κράτος ασκεί αυτήν την απόλυτη εξουσία μόνον υπέρ της διατήρησης της κοινωνικής ειρήνης.[5]

 

Η ηθική φιλοσοφία του Τόμας Χομπς[6]

Η ηθική φιλοσοφία του Χομπς χαρακτηρίζεται από τον ηθικό νατουραλισμό, ο οποίος ξεκινά εκ της κεντρικής παραδοχής ότι η ανθρώπινη φύση καθορίζεται ουσιαστικά από εγωιστικά κίνητρα. O Άγγλος φιλόσοφος υποστηρίζει ότι το κύριο καθοριστικό γνώρισμα της ανθρώπινης φύσης είναι ο εγωισμός ή η ορμή της αυτοσυντήρησης, η οποία αποτελεί μία απλή και αυτόνομη αρχή για την εξήγηση όλων των βουλητικών εκδηλώσεων. «Η υλιστική μεταφυσική και η

Τι είναι σχολικός ο εκφοβισμός; - animation

Τι είναι σχολικός ο εκφοβισμός;

Το παρόν βίντεο  δημιουργήθηκε στo πλαίσιο του πρότζεκτ της Γ' Δημοτικού για τον σχολικό εκφοβισμό των εκπαιδευτηρίων Γεωργίου Ζώη. Σκοπός του βίντεο είναι οι μαθητές να κατανοήσουν τι σημαίνει σχολικός εκφοβισμός, ποιες είναι οι μορφές του αλλά και τους τρόπους αντιμετώπισης των προβληματικών αυτών καταστάσεων.  Το βίντεο  ενδείκνυται ιδιαίτερα για  τους μαθητές του δημοτικού. 

Βιοηθική: Αναδρομή στο μέλλον

Βιοηθική: Αναδρομή στο μέλλον

Χρ. Ι. Στεφανάδης

....Πίσω στο μέλλον....

 

....Τα παγκόσμια δεδομένα υγείας φυλάσσονται σε Παγκόσμια Τράπεζα και η Ιατρική είναι πλέον προσωποποιημένη. Τα μυστικά της ζωής αλώθηκαν από την Τεχνολογία. Ο κάθε ασθενής λαμβάνει τα φάρμακα που του ταιριάζουν ανάλογα με τα γενετικά χαρακτηριστικά του. Η πλήρης ανάλυση του γονιδιώματος και του πρωτώματος έχει αποδείξει πέρα από κάθε αμφιβολία ότι ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Αυτά τα δεδομένα θα μπορούν να κατατάξουν τους ανθρώπους σε διάφορες κατηγορίες όσον αφορά τις εγκεφαλικές λειτουργίες (ευφυία κτλ) και τις σωματικές δυνατότητες...
Τι επιφυλάσσουν όμως αυτές οι αλλαγές και ποιες είναι οι προκλήσεις που θα πρέπει να αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα;

Πως θα διαχειριστεί η κοινωνία μία τέτοια αλλαγή και ποια είναι εκείνα τα ερωτήματα Δικαίου και Ηθικής που θα κλιθούμε να απαντήσουμε;
Η Ιστορία έχει δείξει, γράφοντας μαύρες σελίδες, ότι η τεχνολογία με τα άλματα που επιφέρει στο ιατρικό πεδίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί λανθασμένα ακολουθώντας κακές πρακτικές. Ειδεχθή πειράματα από επιστήμονες των Ναζί έγιναν κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Στην διατύπωση της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το 1948 ορίστηκαν οι πρώτοι ηθικοί κανόνες, ενώ με αφορμή την κλωνοποίηση τέθηκαν όρια στις εφαρμογές της Γενετικής Μηχανικής.
Παρότι η πρόοδος της Επιστήμης έφερε σημαντικές αλλαγές στην ποιότητα ζωής και στην παγκόσμια υγεία, δημιουργήθηκαν μεγάλα ηθικά ερωτήματα, τα οποία καλείται να απαντήσει η Βιοηθική. Ο όρος Βιοηθική πρωτοεμφανίστηκε το 1971 στο σύγγραμα “Bioethics. Bridge to the Future” του βιοχημικού dr. Potter van Rensselaer.
Σήμερα, η Βιοηθική, έχει ένα διεπιστημονικό πεδίο αρμοδιοτήτων, αφού προσπαθεί να συμβιβάσει τις

Τεχνητή νοημοσύνη: Μύθος ή πραγματικότητα;

του Adam Lashinsky

 

Τεχνητή νοημοσύνη: Μύθος ή πραγματικότητα;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι τεχνολογικές τάσεις προκαλούν ενθουσιασμό. Τις πρώτες μέρες του διαδικτύου αρκούσε να βάλεις τη λέξη “dotcom” πλάι στο όνομα μιας εταιρείας για να ανέβει η τιμή της μετοχής της. Η υπολογιστική cloud, τα μεγάλα δεδομένα, και τα κρυπτονομίσματα είχαν την τιμητική τους τα τελευταία χρόνια. Κάθε τάση φέρνει την υπόσχεση τεχνολογικών εξελίξεων, ενθουσιασμένους επενδυτές, και συμβούλους που προσφέρονται να σας διαφωτίσουν – με το αζημίωτο, βεβαίως…

Σήμερα, ο όρος που φαίνεται να ηγείται των τεχνολογικών τάσεων είναι η τεχνητή νοημοσύνη. Και ακριβώς επειδή οι υποσχέσεις για τα μελλοντικά επιτεύγματα είναι τόσο μεγάλες, οι εταιρείες κινδυνεύουν, τρέφοντας υπέρμετρες ελπίδες και χάνοντας χρήμα προσπαθώντας να εφαρμόσουν την τεχνολογία σε προβλήματα που αυτή δεν μπορεί να επιλύσει.

Οι ανησυχητικές ενδείξεις πληθαίνουν. Οι venture capitalists είναι κάτι παραπάνω από πρόθυμοι να χρηματοδοτήσουν την τεχνητή νοημοσύνη. Πέρυσι, ενίσχυσαν 1.028 νεοφυείς επιχειρήσεις που σχετίζονταν με την τεχνητή νοημοσύνη, ενώ το 2013 το αντίστοιχο νούμερο ήταν μόλις 291, σύμφωνα με τη PitchBook. 26 από τις εταιρείες αυτές είχαν τον όρο «τεχνητή νοημοσύνη» στην επωνυμία τους, σε σύγκριση με τη μόλις μία εταιρεία πέντε χρόνια πριν.

Παράλληλα, πληθαίνουν τα συνέδρια που υπόσχονται να εξηγήσουν την τεχνητή νοημοσύνη στον αστοιχείωτο μάνατζερ. Στην ετήσια σύνοδο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας, η ατζέντα φέτος περιλαμβάνει 11 πάνελ με τίτλο που αναφέρεται στην τεχνητή νοημοσύνη. Και το Φόρουμ Global Tech που διοργάνωσε το Fortune στην Κίνα πέρυσι κυριαρχείτο από συζητήσεις σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη.

«Αν οι υποστηρικτές δεν είναι προσεκτικοί, θα μετατρέψουν την τεχνητή νοημοσύνη σε μια περίπτωση σαν το Bitcoin» λέει ο Michael Schrage, ερευνητής στην Πρωτοβουλία για την Ψηφιακή Οικονομία του MIT.

Αναμφίβολα, η τεχνητή νοημοσύνη είναι κάτι περισσότερο και ουσιαστικότερο από μια μόδα.

8. Ένας ινδικός μύθος - Συγκριτική επισκόπηση των θεωριών για την ηθική ανάπτυξη του ανθρώπου

Ένας ινδικός μύθος - Συγκριτική επισκόπηση των θεωριών για την ηθική ανάπτυξη

του Εμμανουήλ Καραμαλάκη – Εκπαιδευτικού

MSc στην Παιδαγωγική – MSc στη Βιοηθική

Ένας ινδικός μύθος

Συγκριτική επισκόπηση των θεωριών για την ηθική ανάπτυξη

Σε παλαιότερα άρθρα μας προσπαθήσαμε να παρουσιάσουμε συνοπτικά κάποιες από τις σημαντικότερες υπάρχουσες θεωρίες που εξετάζουν τον τρόπο με τον οποίον αναπτύσσεται η ηθική σκέψη του ανθρώπου. Ως κατακλείδα αυτών των άρθρων θα προσπαθήσουμε να πραγματοποιήσουμε μια σύντομη συγκριτική επισκόπηση όλων αυτών των θεωριών χρησιμοποιώντας ένα ινδικό μύθο.

Ο μύθος αυτός αναφέρει ότι έξι τυφλοί σοφοί από την Ινδία συνάντησαν έναν ελέφαντα και προσπάθησαν να αναγνωρίσουν τη μορφή του ψηλαφώντας τον. Ο πρώτος ψηλάφισε το ελεφαντόδοντο και απεφάνθει: «Ο ελέφαντας μοιάζει πολύ με το ακόντιο». Ο δεύτερος ψηλάφισε τα πλευρά του ζώου και διαπίστωσε ότι ήταν ψηλά και έτσι κατέληξε στο συμπέρασμα «ότι ο ελέφαντας ήταν όπως ένας τοίχος». Ο κάθε τυφλός σοφός ανάλογα με ποιο μέρος του σώματος ψηλαφούσε υποστήριζε ότι έμοιαζε με φίδι, βεντάλια, δέντρο ή και σχοινί και ο μύθος καταλήγει ότι οι τυφλοί σοφοί άρχισαν μια έντονη και ατελείωτη διαμάχη για τη μορφή του ελέφαντα. «Ο καθένας εξετάζοντας μόνο ένα μέρος από το σύνολο είχε δίκιο, ωστόσο σε όλους διέφυγε η συνολική εικόνα του ζώου» (Lawrence A. Pervin & Oliver P. John, 2001 σσ. 30-31). Μήπως οι ερευνητές των θεωριών για την ηθική ανάπτυξη επαναλαμβάνουν τη συμπεριφορά των έξι τυφλών; Μήπως επικεντρώνονται στο μερικό και χάνουν το όλο; Μήπως ο ένας γοητεύεται από τη σκέψη, ο άλλος από το συναίσθημα, ο άλλος από τη συμπεριφορά και με αυτό τον τρόπο διαφεύγει από όλους η συνολική εικόνα της ηθικής σκέψης και συμπεριφοράς;

Εξετάζοντας όλες τις παραπάνω θεωρίες μπορούμε να εξάγουμε στα παρακάτω συμπεράσματα:

• Α. Καθεμία από τις ανωτέρω θεωρίες εξετάζει μια μόνο πτυχή για την ηθική ανάπτυξη του ανθρώπου και καμία από αυτές δεν μπορεί να μας δώσει από μόνη της μια σφαιρική εικόνα του φαινομένου.
• Β. Το φαινόμενο της ηθικής ανάπτυξης είναι πολυπαραγοντικό.
• Γ. Κατά την προσωπική μας άποψη, μόνο η κοινή συνισταμένη όλων των θεωριών είναι ικανή να μας δώσει μια πιο καθαρή εικόνα για την ηθική ανάπτυξη και εξέλιξη του ανθρώπου.
• Δ. Ο σημερινός γονέας και παιδαγωγός, που σε σημαντικό βαθμό έχει επιφορτιστεί με το δύσκολο έργο της ηθικής ανάπτυξης των παιδιών και των εφήβων, πρέπει να γνωρίζει ει δυνατόν

Οι προστάτες των θαλασσινών (από τον Ποσειδώνα στον Άγιο Φωκά και τον Άγιο Νικόλαο)

O  Άγιος Φωκάς

O  Άγιος Φωκάς και  όχι ο Άγιος Νικόλαος είναι ο πρώτος Χριστιανός προστάτης των θαλασσινών

γράφει ο Γιώργος Δαμιανός (περιοδικό Σκάφος)

Θάλασσα τους θαλασσινούς μη τους θαλασσοδέρνεις
Θαλασσάκι μου και φέρε το παιδάκι μου…

5000 χρόνια (ίσως και περισσότερα) το ίδιο νόημα, με άλλες λέξεις, άλλο μέτρο, άλλη σύνταξη.Η μάνα του ναυτικού, πάντα, προσπαθούσε να δαμάσει το φόβο της, είτε το έλεγε στον Ποσειδώνα είτε στον Δελφίνιο Απόλλωνα, είτε στον Τρίτωνα, είτε στον Πρωτέα, είτε στους Διόσκουρους, είτε στον Άγιο Φωκά, είτε στον Άγιο Νικόλαο. Τα πρόσωπα άλλαζαν, ο φόβος πάντα ίδιος. Λύτρωναν οι θεοί των Αρχαίων ή οι Άγιοι των Χριστιανών, λύτρωναν και απάλλαζαν τους ανθρώπους από τους φόβους του, τους χάριζαν, δηλαδή, την ελευθερία τους, έστω και προσωρινά.

ΠΟΣΕΙΔΩΝΑΣ

Ο Θεός Ποσειδώνας

Γιος του Κρόνου και της Ρέας, αδελφός του Δία και του Άδη. Εθεωρείτο κύριος της θάλασσας και όλων των φαινομένων της. Πίστευαν ότι προστάτευε τους ναυτικούς και τους ψαράδες. Με την τρίαινα του προκαλούσε αλλά και ημέρευε τις θύελλες. Κατοικούσε σε ολόχρυσο ανάκτορο στο βυθό της θάλασσας (στις Αιγές). Σύμβολα του ήταν η τρίαινα, το δελφίνι, το άλογο, το πεύκο (απ΄αυτό, συνήθως, κατασκεύαζαν τα πλοία).

ΤΡΙΤΩΝ

Γιος του Κρόνου και της Αμφιτρίτης. Είχε σώμα ανθρώπινο, το οποίο κατέληγε σε ουρά ιχθύος. Τον φαντάζονταν, επίσης, με δόντια θηρίου, με βράγχια κάτω από τα αυτιά και με ανθρωπινη μύτη. Άλλες φορές τον φαντάζονταν με δύο ουρές ιχθύος ( Ιχθυοκένταυρος) ή με δύο πόδια αλόγου (Κενταυροτρίτων).

ΠΡΩΤΕΥΣ

Ο αγαθός Θαλάσσιος θεός. Γιός του Ωκεανού και της Θέτιδας. Επέβλεπε τις φώκιες και τα άλλα θαλάσσια ζώα του Ποσειδώνα , αναφέρεται στην Οδύσσεια (δ,349).

ΑΠΟΛΛΩΝ

Γιος του Δία και της Λητούς. Δίδυμος αδελφός της Άρτεμης. Οι Αρχαίοι αποκαλούσαν (ανάμεσα στα πολλά επίθετα) τον Απόλλωνα ως Δελφίνιο ή Δελφίδιο και τον λάτρευαν ως προστάτη της θαλασσοπλοίας. Ιερό του Δελφίνιου Απόλλωνα υπήρχε στην Κρήτη, στη Χαλκίδα, στην Αθήνα, στη Μίλητο, στη…Μασσαλία.

ΔΙΟΣΚΟΥΡΟΙ (Διος + κούροι = γιοι του Δία.)

Ο Kάστορας και ο Πολυδεύκης ήταν δίδυμοι γιοι του Δία και της Λήδας, αδελφοί της Ελένης και της Κλυταιμήστρας. Τους λάτρευαν ως προστάτες όλων των αγωνισμάτων, ιδίως των ιππικών και της πυγμαχίας. Τους θεωρούσαν, επίσης, ως προστάτες της ναυσιπολοϊα

ΑΓΙΟΣ ΦΩΚΑΣ

Καταγόταν από τη Σινώπη του Πόντου. Η μνήμη του τιμάται 22 Σεπτεμβρίου. Λατρεύτηκε ως προστάτης

Κλωνοποίηση αστυνομικού σκύλου για να μειωθεί ο χρόνος εκπαίδευσης στην Κίνα

Κλωνοποίηση αστυνομικού σκύλου

Επιστήμονες στην επαρχία Γιουνάν της νοτιοδυτικής Κίνας κλωνοποίησαν τη «Σέρλοκ Χολμς των αστυνομικών σκύλων», στο πλαίσιο ενός προγράμματος που ελπίζουν ότι θα μειώσει δραστικά τον χρόνο και τα κόστη της εκπαίδευσης των λαγωνικών των κινεζικών υπηρεσιών επιβολής του νόμου, ανέφεραν κρατικά ΜΜΕ.

Το κουτάβι, που βαπτίστηκε Kunxun, είναι αντίγραφο ενός θηλυκού λυκόσκυλου και κλωνοποιήθηκε από την εταιρεία Sinogene Biotechnology και το Γεωργικό Πανεπιστήμιο της Γιουνάν, με τη συνδρομή του υπουργείου Δημόσιας Ασφάλειας, διευκρίνισε η κρατική εφημερίδα Global Times.

Η Sinogene ελπίζει ότι θα μπορέσει να επιτύχει «μαζική παραγωγή» κλωνοποιημένων αστυνομικών σκύλων, ώστε να συμβάλλει στη μείωση του χρόνου και του κόστους εκπαίδευσης, ανέφερε ο Τζάο Τζιανπίνγκ, κορυφαίο στέλεχος της εταιρείας, σε δηλώσεις του στην εφημερίδα. Επισήμανε πάντως ότι το κόστος της κλωνοποίησης αποτελεί ένα μείζον εμπόδιο.

Η Kunxun, που είναι πλέον τριών μηνών, θα εκπαιδευτεί εκτενώς για τον εντοπισμό ναρκωτικών, θα μάθει τεχνικές ελέγχου πλήθους και έρευνας για τον εντοπισμό στοιχείων. Αναμένεται να είναι πιστοποιημένο αστυνομικό σκυλί και να έχει αρχίσει υπηρεσία όταν θα είναι περίπου δέκα μηνών, σημειώνει η China Daily.

Αυτού του είδους η εκπαίδευση συνήθως διαρκεί πέντε χρόνια και κοστίζει έως και 500.000 γιούαν

Το Στίγμα της Εξάρτησης – Βίντεο

Το Στίγμα της Εξάρτησης

 Το βίντεο της ανάρτησης δημιουργήθηκε από την Αρχή  για την Αντιμετώπιση των Εξαρτήσεων της Κύπρου. Οι δημιουργοί του φιλμ  επιθυμούν να αναδείξουν το πρόβλημα του κοινωνικού στίγματος αλλά και του αποκλεισμού, που συχνά συνοδεύει τα άτομα που αντιμετωπίζουν ή και έχουν αντιμετωπίσει πρόβλημα με τη χρήση των ουσιών. Τα ουσιοεξαρτημένα άτομα αντιμετωπίζονται συχνά με προκαταλήψεις και στερεότυπα και γίνονται θύματα διακρίσεων ή κοινωνικού αποκλεισμού. Tο γεγονός αυτό, εκτός του ότι μπορεί να αποτρέψει τα άτομα αυτά  από το να αναγνωρίσουν το πρόβλημά τους και να ζητήσουν βοήθεια, αφού κάτι τέτοιο θα τους έδινε την «ταμπέλα» του ναρκομανή, επιπρόσθετα  αποτελεί και ένα βασικό εμπόδιο τόσο κατά τη

Αντριάνα Ιλιέσκου: η γηραιότερη μητέρα του κόσμου

Αντριάνα Ιλιέσκου: η γηραιότερη μητέρα του κόσμου

Πρώτη φορά μαμά στα 66! Θα το επαναλάβει στα 72;

 

Το 2005, η Αντριάνα Ιλιέσκου σε ηλικία 66 ετών έγινε η γηραιότερη μητέρα του κόσμου, καθώς κυοφόρησε και γέννησε ένα παιδί κάνοντας χρήση των τεχνικών της εξωσωματικής γονιμοποίησης. Έξι χρόνια αργότερα, θα δηλώσει ότι θα ήθελε να γίνει και πάλι μητέρα: «Ιατρικώς μπορεί να γίνει. Είμαι καλά και υγιής και πιστεύω ότι θα μπορέσω να κάνω άλλο ένα παιδί στο μέλλον. Προς το παρόν δε βιάζομαι» δήλωσε στην εφημερίδα «Daily Mail» η Ιλιέσκου.

Συγγραφέας και καθηγήτρια της Ρουμανικής Λογοτεχνίας, η Ιλιέσκου υποβλήθηκε σε διαδικασία εξωσωματικής γονιμοποίησης µε αποτέλεσα να μείνει έγκυος σε τρίδυµα. Το ένα από τα τρία έμβρυα πέθανε τη δέκατη εβδομάδα της κύησης και το δεύτερο την 33η. Τελικά το τρίτο έμβρυο, ένα κοριτσάκι, γεννήθηκε πρόωρα έξι εβδομάδες πριν από την ολοκλήρωση της εγκυμοσύνης της, με καισαρική τομή, όταν διαπιστώθηκε ότι το δεύτερο έμβρυο που κυοφορούσε είχε αποβιώσει μέσα στη μήτρα της.

 Η Αντριάνα Ιλιέσκου γεννήθηκε σε μια πλούσια οικογένεια από μορφωμένους γονείς, παντρεύτηκε  σε νεαρή ηλικία και στα 20 έμεινε έγκυος. Οι γιατροί τότε της συνέστησαν να προχωρήσει σε διακοπή της κύησης καθώς είχε μόλις ανακάμψει από φυματίωση και φοβούνταν για την υγεία του μωρού. Εκείνη συμφώνησε απρόθυμα.

Ο σύζυγος της την άφησε όταν ήταν 24 χρόνων. Δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ καθώς αφοσιώθηκε στην ακαδημαϊκή της καριέρα. «Δε θα μπορούσα ακόμη και να σκεφτώ ένα παιδί, με τους ρυθμούς που δούλευα «λέει. «Αλλά, από την ηλικία των 37, αφού ολοκλήρωσα το διδακτορικό μου, ήμουν έτοιμη να αποκτήσω ένα. Δεν υπήρχε όμως η μέθοδος της εξωσωματικής γονιμοποίησης τότε» .

Όταν ο δικτάτορας Νικολάε Τσαουσέσκου καθαιρέθηκε το 1989, η Adriana ήταν πολύ μεγάλη για να αποκτήσει ένα παιδί με φυσικό τρόπο. Στα 57 της η εξωσωματική άρχισε να εφαρμόζεται και στη Ρουμανία. Η πρώτη της εγκυμοσύνη το 2000 απέτυχε και στη συνέχεια με τη βοήθεια του Δρ Bodgan Marinescu κατάφερε τον Ιανουάριο του 2005 να γεννήσει την Ελίζα.

Η απόφαση της να γίνει μητέρα στα 66, δίχασε την κοινή γνώμη. Η γέννηση από την υπερήλικα μητέρα δημιούργησε έντονο προβληματισμό και ανησυχία στη διεθνή επιστημονική κοινότητα. Αρκετοί

Θεωρίες για την ηθική αποτίμηση των πράξεων.

Θεωρίες για την ηθική αποτίμηση των πράξεων.

του Ευστράτιου Χουρδάκη

Υπάρχουν δύο κύριες θεωρίες για την ηθική αποτίμηση των πράξεων:

1. ΤΕΛΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ, δίνουν βάση στη ποικιλία των κριτηρίων για την αξιολόγηση των πράξεων.
2. ΣΥΝΕΠΕΙΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ, δίνουν βάση στην ποσοτικοποίηση του αποτελέσματος.
Αμφότερες οι θεωρίες αυτές αναζητούν το μέτρο της ηθικότητας στον ΣΚΟΠΟ των πράξεων.

ΔΕΟΝΤΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ.

Οι Δεοντοκρατικές θεωρίες ΔΕΝ αναζητούν τα κριτήρια ηθικότητας στο «τέλος» (στις συνέπειες των πράξεων) αλλά στα εγγενή χαρακτηριστικά των ίδιων των πράξεων.
Δύο βασικές διακρίσεις των Δεοντοκρατικών θεωριών:
1. Δεοντοκρατία Πράξεων: à ad hoc αξιολόγηση.
2. Δεοντοκρατία Κανόνων: καθολικότητα στην αξιολόγηση, διατύπωση θεμελιωδών κανόνων (π.χ. Η Θεωρία της Θείας Επιταγής και Καντιανή Θεωρία του ηθικού νόμου).

ΔΕΟΝΤΟΚΡΑΤΙΑ ΠΡΑΞΕΩΝ (Πραξιακή Δεοντοκρατία).

Σύμφωνα με την θεωρία αυτή, είναι αδύνατος ο προσδιορισμός της ηθικότητας μέσω γενικών αρχών ή κανόνων. Γι΄ αυτό, αναζητούν τα κριτήρια για την ηθική αποτίμηση των πράξεων στα εγγενή χαρακτηριστικά κάθε πράξης και στις συγκεκριμένες περιστάσεις που την προσδιορίζουν (δηλ. ad hoc αξιολόγηση των πράξεων).

ΔΕΟΝΤΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΝΟΝΩΝ (Κανονολογικές Δεοντοκρατικές Θεωρίες).

i.Η θεωρία της Θείας Επιταγής.
Μοναδικό κριτήριο της ηθικότητας είναι η συμμόρφωση με οτιδήποτε επιτάσσει η βούληση του θεού (Θεολογικός Βολονταρισμός). Σωκράτης à Είναι όσιο επειδή αρέσει στους θεούς ή αρέσει στους θεούς επειδή είναι όσιο;
ii.Κανονολογική Δεοντοκρατική θεωρία του Kant.
Θεμελίωση της ηθικής στην ανθρώπινη ορθολογικότητα που έχει άμεση σχέση με τη δυνατότητα ελεύθερης συμπεριφοράς.

Ο Kant υιοθέτησε την Κατηγορική Προστακτική (γενικοί κατευθυντήριοι κανόνες με καθολική ισχύ, οι οποίοι προσδιορίζουν την ηθική συμπεριφορά). Η Κατηγορική Προστακτική προσδιορίζεται από τρεις κανόνες:

1. ΑΡΧΗ ΚΑΘΟΛΙΚΕΥΣΙΜΟΤΗΤΑΣ. Το δρών υποκείμενο, σκεπτόμενο ορθολογικά, θα πρέπει να θέλει το

Στη δημοσιότητα ήρθε αδημοσίευτη ερευνητική εργασία σχετικά με τα βρέφη που είχαν υποστεί γονιδιακή επεξεργασία στην Κίνα.

Αδημοσίευτη ερευνητική εργασία σχετικά με τα βρέφη

που είχαν υποστεί γονιδιακή επεξεργασία

 

Το MIT Technology Review δημοσίευσε αποσπάσματα της αδημοσίευτης έρευνας από το χειρόγραφο του Dr. He Jiankui κατά τη διεξαγωγή της οποίας αγνοήθηκαν τα πρότυπα της δεοντολογίας και της επιστημονικής κοινότητας, προκειμένου να δημιουργηθούν τα πρώτα δίδυμα μωρά στον κόσμο μετά από γονιδιακή επεξεργασία.

Η εργασία με τίτλο «Γέννηση Διδύμων μετά από Γονιδιακή Επεξεργασία για Ανθεκτικότητα ενάντια στον HIV» περιέχει μια πληθώρα ελαττωμάτων, παραλείψεων, εξαπατήσεων και εγωκεντρικών ισχυρισμών, σύμφωνα με το MIT. Αναφέρεται, επίσης, ότι τα επιστημονικά περιοδικά Nature και JAMA απέρριψαν τη δημοσίευση της ερευνητικής εργασίας, για ηθικούς λόγους σε μεγάλο βαθμό.

Η ερευνητική εργασία έκανε εκτεταμένους ισχυρισμούς για μια «ιατρική επανάσταση» που μπορεί να ελέγξει την επιδημία του HIV. Ειδικοί σε διάφορους τομείς αμφισβήτησαν αυτόν τον ισχυρισμό.

Η τεχνική CRISPR/Cas9 μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την επεξεργασία συγκεκριμένων τμημάτων του γενετικού κώδικα. Έχει το δυναμικό να διορθώσει μεταλλάξεις σε ακριβείς θέσεις εντός του ανθρώπινου γονιδιώματος, με στόχο τη θεραπεία των γενετικών αιτιών της εκάστοτε νόσου. Η ομάδα του Dr. He Jiankui προσπάθησε να αναπαράξει μια γνωστή μετάλλαξη σε ένα γονίδιο που ονομάζεται CCR5, με στόχο τη δημιουργία ανθρώπων ανθεκτικών ενάντια στον ιό HIV.

Οι επιστήμονες δήλωσαν πως οι γονιδιακές επεξεργασίες που συντελέστηκαν κατά τη διάρκεια της έρευνας δεν ήταν οι ίδιες με τις μεταλλάξεις που προσδίδουν φυσική ανθεκτικότητα ενάντια στον HIV και θα μπορούσαν να έχουν δημιουργήσει μεταλλάξεις σε έκτοπες θέσεις που ίσως οδηγήσουν σε προβλήματα υγείας.

Οι ερευνητές υπό τον He Jiankui επίσης αγνόησαν τις ενδείξεις σχετικά με το ότι οι γονιδιακές επεξεργασίες δεν ήταν ομοιόμορφες. Τα δεδομένα δείχνουν ξεκάθαρα, σε ένα απόσπασμα που περιέχει χρωματογραφήματα αλληλουχιών DNA, ότι τα έμβρυα ήταν μωσαϊκά. Αυτό σημαίνει ότι διαφορετικά κύτταρα των εμβρύων φάνηκε πως διέθεταν διαφορετικές τροποποιήσεις. Ορισμένα εξ αυτών θα μπορούσαν να έχουν υποστεί πλήρη επεξεργασία, άλλα μερική επεξεργασία και κάποια άλλα καμία επεξεργασία. Επομένως, ορισμένα τμήματα των σωμάτων των δίδυμων μπορεί να είναι ακόμη πλήρως ευάλωτα στον ιό HIV.

Ένα άλλο ελάττωμα είναι ότι οι ερευνητές δεν εξέτασαν το αν η ανοσία στον ιό HIV ήταν λειτουργική, πριν

Ησυχασμός και Σουφισμός

Ησυχασμός και Σουφισμός

του Λαμπρού Καμπερίδη 

Ησυχασμός και παλαμισμός είναι παράγωγοι όροι που επινοήθηκαν από λογίους της Δύσης ως αντίστοιχοι του quietisme, το κίνημα του 17ου αιώνα. Στην Ορθοδοξία δεν χρησιμοποιούνται αυτά τα παράγωγα, αφού δεν πρόκειται περί ησυχαστικού κινήματος, άλλα περί ιερώς ησυχαζόντων. Παρόμοια διαπίστωση ισχύει και για το σουφισμό, αφού και εδώ δεν παρατηρείται οργανωμένο κίνημα σουφίδων στη Μικρά Ασία, άλλα επικράτηση δύο μυστικών ταγμάτων, των Μεβλεβίδων και Μπεκτασίδων, με εντελώς διαφορετική συγκρότηση μεν, άλλα με κοινό σκοπό τον προσηλυτισμό και την διάδοση του Ισλάμ μεταξύ των αυτοχθόνων πληθυσμών της Μικράς Ασίας.

Ο ιδρυτής των Μπεκτασί Χατζη-Μπεκτάς έρχεται στη Μικρά Ασία γύρω στα μέσα του 13ου αιώνα από το Χορασάν ακολουθώντας τις μετακινήσεις τουρκομανικών νομαδικών φύλων, που εισβάλλουν στη Μικρά Ασία. Πριν όμως την οργάνωση των Μπεκτασίδων σε τάγμα, που δεν μαρτυρείται μέχρι τον 15ο αιώνα, με την τελική μορφή συγκρότησής του σε οργανωμένη αδελφότητα να ολοκληρώνεται τον 16ο αιώνα από τον Μπαλίμ Σουλτάν, γεννημένο από Χριστιανή μητέρα και Μπεκτασί πατέρα στο Διδυμότειχο, η Μικρά Ασία γίνεται ο χώρος όπου φανερώνεται καθαρά ο τρόπος λειτουργίας των ταγμάτων και ο ρόλος που διαδραματίζουν στην κατάκτηση των ανατολικών επαρχιών του Βυζαντίου.

Σουφισμός

Σε αντίθεση με την αστραπιαία διάδοση του Ισλάμ στη Μέση Ανατολή, στη μικρή ανατολή η κατάκτηση ολοκληρώνεται σε πέντε αιώνες. Πρόκειται για μία αργή διείσδυση τουρκομάνικων φύλων στην Μικρά Ασία, που έχει αρχίσει πριν από τη μάχη του Μαντζικέρτ το 1071, στις αρχές του 11ου αιώνα αν όχι νωρίτερα, και που θα ολοκληρωθεί με την άλωση της Τραπεζούντας το 1461. Στη μακρά διάρκεια αυτής της επίμονης διείσδυσης και σταδιαίας κατάκτησης κύριο ρόλο στην εξάπλωσή της παίζουν οι θρησκευτικοί ηγέτες, με πρώτους τους γκαζήδες, ένα είδος πνευματικών πολεμαρχών, που δίνουν σταδιακά τη θέση τους στους μπαμπάδες, στους πνευματικούς ηγέτες σουφίδικων ταγμάτων.

Οι μπαμπάδες ανήκουν κυρίως στα ντερβίσικα τάγματα των Καλεντερί, των Χαινταρί και των Ριφαΐ, με πρωταρχικό στοιχείο τους Καλεντερί, όπου άνηκε και ο δάσκαλος τού Χατζη-Μπεκτάς. Όταν κάνομε λόγο για κινήματα μέσα στην παράδοση του σουφισμού, αναφερόμαστε, σε τάγματα ντερβίσηδων που έχουν δώσει πολιτική χροιά στη συγκρότησή τους και εξυπηρετούν δευτερεύοντες σκοπούς από αυτούς που είχαν εμπνεύσει τη δημιουργία της μυστικής παράδοσης του σουφισμού.

Μία ενδιαφέρουσα παρατήρηση επικεντρώνεται σε ορισμένες ομοιότητες που εκδηλώνονται με την

Ο κίνδυνος του θρησκευτικού αναλφαβητισμού

Ο κίνδυνος του θρησκευτικού αναλφαβητισμού

Κιτρομηλίδης Πασχάλης  - Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (18/10/2015)

Η συζήτηση που ανέκυψε σε σχέση με το μάθημα των Θρησκευτικών και τη θέση του στο αναλυτικό πρόγραμμα των ελληνικών σχολείων δεν μπορεί να αφήσει αδιάφορους όσους κήδονται πραγματικά της Παιδείας της χώρας. Όπως είναι σε όλους γνωστό, τα φλέγοντα και τα επείγοντα προβλήματα στον χώρο της Παιδείας είναι άλλα και όχι το μάθημα των Θρησκευτικών και η διδασκαλία του. Η σκέψη πάντως που έχει ακουστεί για μεταβολή του μαθήματος σε προαιρετικό, διά της εισαγωγής της δυνατότητας αναιτιολόγητης επιλογής για απαλλαγή από αυτό, συνεπάγεται την κατάργησή του. Ποιος μαθητής ή μαθήτρια της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δεν θα θελήσει να απαλλαγεί από τον φόρτο ενός ακόμη μαθήματος που απαιτεί μελέτη και εκμάθηση πληροφοριών; Έτσι με την άσκηση της ελεύθερης επιλογής μαθητών και γονέων για την «ελάφρυνση του φόρτου εργασίας των παιδιών» - αυτό είναι το ακαταμάχητο παιδαγωγικό επιχείρημα - θα μπορέσει να επέλθει, επιτέλους, η απαλλαγή του αναλυτικού προγράμματος από το «φοβερό» μάθημα των Θρησκευτικών.

Και όμως πρόκειται για ένα μάθημα εντελώς παρεξηγημένο, με ευθύνη βέβαια των βιβλίων, πλείστων από τους διδάσκοντες αλλά και λόγω της γενικότερης προκατάληψης που έχει καλλιεργηθεί στην κοινωνία μας εναντίον κάθε εκδοχής της πνευματικής ζωής που θα μπορούσε να εκληφθεί ως συντηρητική. Μαζί με το εξίσου πολύπαθο μάθημα της Ιστορίας, η διδασκαλία των Θρησκευτικών, αν δεν μεταβάλλεται σε ιδεολογικό πειθαναγκασμό, μπορεί να συμβάλει με ουσιώδη τρόπο στη γενικότερη παιδεία των παιδιών, παρέχοντας πληροφορίες και ενημέρωση για μία από τις θεμελιώδεις εκδηλώσεις του πνευματικού βίου της ανθρωπότητας, συντελώντας συγχρόνως και στην καλλιέργεια της ανεκτικότητας και του σεβασμού της ετερότητας. Ας υπενθυμίσουμε και το αυτονόητο ότι παιδεία σημαίνει κυρίως την καλλιέργεια της γλωσσικής ικανότητας, δηλαδή την επαρκή γνώση της ελληνικής γλώσσας, και την εγκυκλοπαιδική μόρφωση των παιδιών, όχι την απόκτηση τεχνικών δεξιοτήτων τις οποίες τα παιδιά διαθέτουν ούτως ή άλλως από μικρά, ζώντας σε κοινωνίες που συνθλίβονται πλέον από τις ψηφιακές τεχνολογίες. Αυτό βέβαια είναι μια άλλη, μάλλον σοβαρότερη συζήτηση, αλλά το πρόβλημα αντιμετωπίζεται δυστυχώς με έναν πραγματικά απίστευτο στρουθοκαμηλισμό.

Τους λόγους για τους οποίους δεν πρέπει να καταργηθεί το μάθημα των Θρησκευτικών τούς έχουν

Ο Αριστοτέλης και η φιλοσοφία του - (Ντοκιμαντερ)

Ο Αριστοτέλης και η φιλοσοφία του

Το ντοκιμαντέρ της παρούσας ανάρτησης αναφέρεται στη ζωή, στη δράση και στη διδασκαλία του Αριστοτέλη.[1]  Το όνομα του Αριστοτέλη[2] για σχεδόν 2.500 χρόνια έχει συνδεθεί με την επιστήμη και τη φιλοσοφία, αποτελώντας διαχρονικά μια από της πιο αναγνωρίσιμες πνευματικές φυσιογνωμίες σε παγκόσμιο επίπεδο. Αναρίθμητα βιβλία, μελέτες, έργα τέχνης, πνευματικά ιδρύματα, πλατείες, δρόμοι, μεταφορικά μέσα, ακόμη και φυσικά πρόσωπα, φέρουν το όνομά του. Η φιλοσοφία του Αριστοτέλη αγκαλιάζει κάθε πτυχή του ανθρώπινου βίου από τα απλά και τα καθημερινά έως τα πολύπλοκα και τα υπερβατικά, μίλησε για τα πνευματικά χωρίς να λησμονήσει τα υλικά.

Αμφισβήτησε τις καθιερωμένες θεολογικές αντιλήψεις της εποχής του.  Σύμφωνα με τη διδασκαλία του Αριστοτέλη ο Θεός δεν μπορεί να ταυτιστεί με το ανθρωπομορφικό Δωδεκάθεο  ή το πάνθεον της ελληνικής μυθολογίας. Ο Αριστοτέλης υποθέτει ότι υπάρχει μια οντότητα την οποία ονομάζει το πρώτο «κινούν ακίνητο» η οποία πυροδοτεί και θεμελιώνει λογικά αυτή την αλυσίδα των αλλαγών που διέπει τον κόσμο μας. Με αυτή την αιώνια ακίνητη αιτία του σύμπαντος ο άνθρωπος μοιράζεται την κατοχή του νου που τον διαφοροποιεί ριζικά από τις άλλες μορφές ζωής.

Η ελπίδα είναι το όνειρο του ξύπνιου…

Κατά τη διδασκαλία του Αριστοτέλη η αυτοπραγμάτωση του ατόμου δε νοείται εκτός του κοινωνικού και πολιτικού περιβάλλοντος της πόλεως. Όποιος επιλέγει να περιθωριοποιηθεί και να ζήσει μοναχικά, εκτός της κοινωνίας, είναι θηρίο  ή θεός, όχι άνθρωπος. Όσον αφορά την ηθική υποστήριξε, ότι η ατομική ηθική είναι στενά συνδεδεμένη με το δίκαιο, τον νόμο και την παιδεία. Σκοπός του ανθρώπου είναι η αναζήτηση και η επίτευξη του αγαθού, το οποίο δεν είναι κάτι το αφηρημένο, αλλά συνίσταται στην επιτέλεση των κοινωνικών και πολιτικών καθηκόντων με φρόνηση, με εύστοχη εκτίμηση των περιστάσεων και με ικανότητα διάκρισης του καλού από το κακό. Η αρετή σχετίζεται με το μέτρο και τη μεσότητα, δηλαδή η αρετή σημαίνει να αποφεύγουμε τα άκρα. Τα πάθη, οι επιθυμίες και οι ηδονές πρέπει να υπόκεινται σε λογικό έλεγχό.

Ο Αριστοτέλης, επίσης, τόνισε ιδιαίτερα τη σπουδαιότητα της παιδείας. Ισχυρίστηκε ότι η μόρφωση είναι στολίδι στην ευτυχία και καταφύγιο στη δυστυχία. Μόνο μέσω  της παιδείας ο άνθρωπος καθίστανται  ικανός να διακρίνει και να επιλέγει το αγαθό. Μάλιστα για πρώτη φορά υποστηρίζει ότι πρέπει να υπάρχει μια νομοθετημένη κοινή δημόσια παιδεία.  Η παιδεία κατά τον Αριστοτέλη  συντελεί ώστε ο άνθρωπος - πολίτης να καταστεί αγαθός, σπουδαίος και φρόνιμος κατακτώντας έτσι την ευδαιμονία.

Βιογραφικά στοιχεία[3]

Ο Αριστοτέλης γεννήθηκε μεταξύ Ιουλίου και Δεκεμβρίου του έτους 384 π.Χ. στα Αρχαία Στάγειρα της