 |
| Η αγάπη του Θεού και η ελευθερία του ανθρώπου |
Ιερομ.
Φιλόθεου Γρηγοριάτη
Ο Θεός αγάπη
εστί μας λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης και όντως αυτός είναι ο καλύτερος
χαρακτηρισμός του Θεού. Για να καταλάβουμε εμείς οι άνθρωποι, τι είναι ο Θεός.
Κατά τον
Ιερό Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη βέβαια, και σύμφωνα με την αποφατική θεολογία της
Εκκλησίας, ο Θεός υπερβαίνει κάθε έννοια ανθρώπινη. Δεν είναι ούτε ψυχή, ούτε
λόγος, ούτε δύναμη, ούτε φως, ούτε ζωή, ούτε ουσία, ούτε χρόνος, ούτε επιστήμη,
ούτε αλήθεια, ούτε βασιλεία, ούτε σοφία, ούτε αγαθότης…
Ωστόσο, ας
μου επιτραπεί να πω, θα μπορούσε να γίνει κάποια εξαίρεση για το όνομα “αγάπη”.
Ο Θεός δεν είναι τίποτε άλλο παρά Αγάπη.
Και πράγματι
ο Θεός, ο Θεός των Πατέρων μας, ο μόνος αληθινός Θεός, δεν είναι ένας τιμωρός
Θεός, ή έστω ένας “δίκαιος”, κατά τα ανθρώπινα μέτρα και σταθμά. Όχι, ένας
δίκαιος αστυνόμος που οφείλει να επιβάλλει την τάξη καταγράφοντας με
λεπτομέρεια τις παραβάσεις μας. ΄Η όπως κάποιος δίκαιος δικαστής που έργο του
είναι να κρίνει αμερόληπτα, για να φανερώσει και τιμωρήσει τον ένοχο και
παραδειγματίζοντας τον να επιφέρει δικαιοσύνη και ικανοποίηση στην έννομο τάξη.
Αλλά ο Θεός
μας δεν είναι έτσι “δίκαιος”. Αλλοίμονο μας αν ήταν! Ο Θεός μας είναι ο Πατέρας
μας. Ο Θεός μας “αγάπη εστί”.
Υποβάλλεται
όμως από πολλούς η ερώτηση – απορία της ανθρώπινης αδυναμίας:
Γιατί τότε
να υπάρχουν τόσες θλίψεις, τόσες αδικίες και δυστυχίες στον κόσμο, αφού ο Θεός
είναι αγάπη;
Σε απάντηση
θα μπορούσαμε να παραθέσουμε τα λόγια του μακαριστού π.Επιφανείου
Θεοδωροπούλου:
“… Χωρίς
Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να
εξηγήσεις τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί
οι ασθένειες, γιατί; γιατί; γιατί; Χιλιάδες πελώρια “γιατί”. κατάλαβε το. Δεν
μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει, με την πεπερασμένη λογική του, την απάντηση
όλων αυτών των “γιατί”.
Μόνο με τον
Χριστό όλα εξηγούνται. Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας
αξιώσει να πάρουμε απάντηση σε μερικά “γιατί”…
Αγάπη λοιπόν
ο Θεός και αγαπά τον άνθρωπο, το δημιούργημα Του. Έτσι επιθυμεί και την
κοινωνία μαζί Του: Κοινωνία αγαπητική αγαπωμένων προσώπων. Και ο άνθρωπος,
μπορεί να αγαπήσει τον