Ομάδες ατόμων με αναπηρία στον Καναδά εναντιώνονται στην απελευθέρωση της ευθανασίας

Ομάδες ατόμων με αναπηρία

εναντιώνονται στην απελευθέρωση της ευθανασίας

Ομάδες λόμπι για καναδούς με αναπηρία εργάζονται σκληρά για να «νικήσουν» ένα νομοσχέδιο που διευρύνει το πεδίο εφαρμογής της νομοθεσίας για την ευθανασία.

Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, παρόλο που ορισμένα άτομα με χρόνια ασθένεια θέλουν «ιατρική βοήθεια σε θάνατο» (MAiD), ενδέχεται να μην είναι επιλέξιμα, επειδή ο θάνατός τους δεν είναι «λογικά προβλέψιμος». Μία νέα πρόταση, το νομοσχέδιο C-7, διατηρεί όλα τα υφιστάμενα κριτήρια επιλεξιμότητας, αλλά καταργεί το κριτήριο της «λογικής προβλεψιμότητας του φυσικού θανάτου». Θα αποκλείει, επίσης, ρητά τα άτομα που πάσχουν αποκλειστικά από ψυχικές ασθένειες.

Οι υποστηρικτές των ατόμων με αναπηρία πιστεύουν ότι το νομοσχέδιο αυτό στέλνει ένα μήνυμα ότι οι ζωές τους δεν είναι άξιες να ζήσουν. «Ο μεγαλύτερος φόβος μας ήταν πάντοτε ότι η αναπηρία θα γίνει αποδεκτός λόγος αυτοκτονίας που παρέχεται από το κράτος», δήλωσε η KristaCarr, του InclusionCanada, στην επιτροπή δικαιοσύνης της Βουλής των Κοινοτήτων. «Το νομοσχέδιο είναι ο χειρότερος εφιάλτης».

Η CatherineFrazee, της Σχολής Σπουδών Ειδικών Αναγκών του Πανεπιστημίου Ryerson, λέει ότι η κυβέρνηση επιτρέπει στα άτομα με αναπηρία να αυτοκτονήσουν κάνοντας ό,τι μπορεί για να αποτρέψει την αυτοκτονία για όλους τους άλλους. «Γιατί μόνο εμάς;», αυτή ρώτησε. «Γιατί μόνο ανθρώπους των οποίων το σώμα είναι διαφορετικό ή είναι επώδυνο ή σε εξασθένηση; Γιατί όχι όλοι όσοι ζουν εκτός περιθωρίου;»

Ο RogerFoley, ένας 45-χρονος με νευροεκφυλιστική νόσο που τον άφησε στο νοσοκομείο, δεν μπορούσε να μετακινηθεί ή να φροντίσει τον εαυτό του, διηγήθηκε πώς του αρνήθηκαν την κατ’ οίκον φροντίδα και

Άνθρωποι με αναπηρία ή κοινωνία με αναπηρία;

Άνθρωποι με αναπηρία ή κοινωνία με αναπηρία;

της Γλυκερίας Αποστολοπούλου

Ζούμε σε μία κοινωνία, η οποία έχει αποκλείσει τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες όχι επειδή οι ίδιοι δεν μπορούν να ενταχθούν σε αυτή αλλά επειδή η κοινωνία είναι έτσι διαμορφωμένη, ώστε είναι αδύνατο να τους εντάξει.

Είναι αδύνατο οι άνθρωποι αυτοί να χρησιμοποιήσουν τα πεζοδρόμια τα οποία δεν είναι χρηστικά ακόμα και για ανθρώπους χωρίς ειδικές ανάγκες, είναι αδύνατο οι άνθρωποι αυτοί να χρησιμοποιήσουν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, να έχουν πρόσβαση σε κοινόχρηστους χώρους όπως οι παραλίες, χωρίς συνοδεία.

Η αυτονομία χάνεται διότι η κοινωνία είναι κατασκευασμένη χωρίς ευαισθησία για το διαφορετικό, ότι και αν ορίζουμε ως διαφορετικό. Για την ακρίβεια, δε βλέπουμε το διαφορετικό γιατί έχουμε την τάση να το κρύβουμε. Πώς να το δούμε όταν όλη μας η χώρα έχει κατασκευαστεί με τέτοιον τρόπο, ώστε το διαφορετικό να μένει στο περιθώριο, να κουκουλώνεται, να μη φαίνεται.  

Οτιδήποτε δεν μπορεί να ενσωματωθεί στα δικά μας βιώματα, οτιδήποτε διαφέρει από μία κατασκευασμένη «κανονικότητα» που εξυπηρετεί τη δική μας καθημερινότητα, δεν είναι άξιο προσοχής και ευαισθησίας.

Οι θέσεις parking για ανθρώπους με αναπηρία- φαντάσματα, τις οποίες κανείς δε βλέπει, οι θέσεις στα μέσα μεταφοράς οι οποίες επίσης είναι αόρατες, οι ράμπες τις οποίες χρειάζεται κανείς πολλή τύχη για να τις βρει, οι τρόποι μας, οι οποίοι κάπου στην πορεία έχασαν την ευγένεια και την ευαισθησία τους.

Ξεχνάμε ότι όλοι είμαστε άνθρωποι και συγκεκριμένα ότι όλοι είμαστε εν δυνάμει ανάπηροι άνθρωποι. Δε μας έχει εγγυηθεί κανείς τη σωματική μας ακεραιότητα ούτε έχουμε γεννηθεί όλοι με την

Βιονικό χέρι: Άνθρωποι με ακρωτηριασμό μπορούν να κουνήσουν με τον νου τα τεχνητά τους δάχτυλα με ακρίβεια (video)

Άνθρωποι με ακρωτηριασμό μπορούν να κουνήσουν

με τον νου τα τεχνητά τους δάχτυλα με ακρίβεια

Ακρωτηριασμένοι ασθενείς έχουν τη δυνατότητα να ελέγχουν με το νου τους και να κουνάνε σε πραγματικό χρόνο τα τεχνητά δάχτυλα τους με μεγάλη ταχύτητα, ακρίβεια και πολυπλοκότητα χάρη σε μια νέα τεχνολογία που αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ και διασυνδέει τα εναπομένοντα νεύρα με ένα προσθετικό ρομποτικό χέρι.

Πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα προόδου στο πεδίο της ελεγχόμενης από το νου νευροπροσθετικής. Η νέα διεπαφή εγκεφάλου-μηχανής αξιοποιεί τα αχνά λανθάνοντα σήματα από τα νεύρα του μπράτσου του ασθενούς και τα ενισχύει, ώστε να μεταδώσει -με τη βοήθεια αλγόριθμων τεχνητής νοημοσύνης (μηχανικής μάθησης)- την κίνηση στο τεχνητό χέρι, με την ονομασία Mobius Bionics Luke, επιτυγχάνοντας έλεγχο ακριβείας στα δάχτυλα.

Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, με επικεφαλής τον καθηγητή πλαστικής χειρουργικής Πολ Σεντέρνα, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό ιατρικό περιοδικό «Science Translational Medicine». H έρευνα χρηματοδοτήθηκε από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ και την Υπηρεσία Προωθημένων Αμυντικών Ερευνητικών Προγραμμάτων (DARPA) του αμερικανικού Πενταγώνου.

«Είναι η μεγαλύτερη πρόοδος εδώ και πολλά χρόνια στον έλεγχο της κίνησης για ανθρώπους με ακρωτηριασμούς. Αναπτύξαμε μια τεχνική που παρέχει εξατομικευμένο έλεγχο των δαχτύλων της προσθετικής συσκευής, χρησιμοποιώντας τα νεύρα στο εναπομένον άκρο του ασθενούς. Επιτύχαμε έτσι τον πιο προωθημένο έλεγχο προσθετικού άκρου που έχει υπάρξει στον κόσμο», δήλωσε ο Σεντέρνα.

«Μπορεί να κάνει κανείς πολλά πράγματα με ένα προσθετικό χέρι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το ελέγχει πραγματικά με το νου του. Αυτό που κάνει τη διαφορά και το προσφέρει η δική μας προσέγγιση, είναι ότι ο ασθενής πετυχαίνει τον έλεγχο με την πρώτη φορά και απλώς με το να σκέφτεται την κίνηση που θέλει να κάνει. Δεν έχουν κάτι να μάθουν οι ασθενείς, όλη τη μάθηση την αναλαμβάνουν οι αλγόριθμοι μας. Αυτό είναι κάτι διαφορετικό από τις άλλες μεθόδους», δήλωσε η αναπληρώτρια καθηγήτρια βιοϊατρικής μηχανικής Σίντι Τσέστεκ του Κολλεγίου Μηχανικών του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν.

Σχετικό βίντεο: 

Πώς λειτουργεί

Η νέα τεχνολογία, που δοκιμάστηκε σε τέσσερις ακρωτηριασμένους ασθενείς, τους επέτρεψε να κάνουν δύσκολα πράγματα με το τεχνητό χέρι τους, όπως να πιάνουν αντικείμενα με πένσα, να σηκώνουν μικρά σφαιρικά αντικείμενα, ακόμη και να παίζουν «πέτρα-ψαλίδι-χαρτί». «Είναι σαν

Πέντε ιστορίες διαφορετικότητας (Ταινία Μικρού Μήκους)

Στο μόλις εννέα λεπτών φιλμ της παρούσας ανάρτησης έχετε τη δυνατότητα να παρακολουθήσετε πέντε διαφορετικές ιστορίες. Πέντε ιστορίες οι οποίες έχουν να κάνουν με την αναπηρία, τα ψυχολογικά προβλήματα που βιώνουν οι σύγχρονοι άνθρωποι και τη φτώχεια. 

Το δώρο - Μια συγκινητική ταινία μικρού μήκους με θέμα την αναπηρία

Άτομα με αναπηρία

Στην παρούσα ανάρτηση μπορείτε να παρακολουθήσετε μια συγκινητική ιστορία  η οποία έχει ως θέμα της τα άτομα με αναπηρία.

 

Πρέπει μια γυναίκα με αναπηρία να αναγκαστεί να χρησιμοποιεί αντισύλληψη;

Ένας δικαστής έχει αποφανθεί στο δικαστήριο προστασίας του Ηνωμένου Βασιλείου πως μια βρετανίδα με μαθησιακές δυσκολίες θα πρέπει να διαθέτει ενδομήτριο σπείραμα (IUD) παρά της θέλησής της.

Το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Oxford University NHS Foundation Trust ζήτησε από το δικαστήριο να υποχρεώσει τη γυναίκα να τοποθετήσει το αντισυλληπτικό μέσο, επειδή η γυναίκα είχε ήδη τέσσερα παιδιά και είναι έγκυος στο πέμπτο. Περισσότερες εγκυμοσύνες θα μπορούσαν να βλάψουν την υγεία της, πιστεύουν οι γιατροί. Όλες οι εγκυμοσύνες της ήταν επικίνδυνες λόγω μιας συγγενούς δυσπλασίας της μήτρας της. Ένα από τα παιδιά της πέθανε λίγο μετά τη γέννηση και τα άλλα τρία απομακρύνθηκαν από τη φροντίδα της. Αλλά η γυναίκα, που δεν μπορεί να κατονομαστεί για νομικούς λόγους, διαφωνεί. «Είναι το σώμα μου και είναι η ζωή μου», είπε στην κ. Gwynneth Knowles. Συμφώνησε να πάρει αντισύλληψη μέσω τριών μηνιαίων ενέσεων depo-provera αλλά δεν ήθελε ένα ενδομήτριο σπείραμα (IUD). «Θα έπρεπε να έχω την επιλογή σε αυτό που θέλω», είπε. Ωστόσο, οι γιατροί λένε ότι δεν θα κρατούσε ραντεβού για ένεση. Παρά τις αντιρρήσεις της γυναίκας, η κ. Knowles έκρινε ότι η τοποθέτηση αντισυλληπτικού μέσου μετά από μια προγραμματισμένη καισαρική τομή θα ήταν προς το συμφέρον της. Η γυναίκα, έγραψε, δεν έχει επαρκή διανοητική ικανότητα να λαμβάνει αποφάσεις σχετικά με την αντισύλληψη.

Αν και πολλοί βιοηθικοί θα συμφωνούσαν με το αποτέλεσμα αυτής της υπόθεσης, ο Michael Wee, του Κέντρου Βιοηθικής Anscombe στην Οξφόρδη, πιστεύει ότι ο δικαστής έκανε λάθος. Είπε στο CNA: «Αυτή η κρίση είναι βαθιά προβληματική, διότι εγείρει θεμελιώδη ερωτήματα σχετικά με το αν η αντισύλληψη

Ο αντίκτυπος του COVID-19 σε οικογένειες με σπάνιες ασθένειες

Ο αντίκτυπος του COVID-19

σε οικογένειες με σπάνιες ασθένειες

Η JillianHastingsWardγράφει στο BioNews για τον αντίκτυπο της κρίσης COVID-19 στην πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη για τον γιο της Sam (έξι ετών), ο οποίος έχει μια εξαιρετικά σπάνια γενετική κατάσταση, αλλά οι ανάγκες του για υγειονομική περίθαλψη είναι τόσο αλληλένδετες με την υπόλοιπη καθημερινή τους ζωή.

Κάθε οικογένεια αντιμετωπίζει προκλήσεις σε αυτές τις παράξενες μέρες. Από τότε που ξεκίνησε το lockdown, κανένας από τους φροντιστές δεν μπορεί να επισκεφθεί τον Σαμ στο σπίτι, οπότε φροντίζουν αυτόν και τη μεγάλη αδερφή του - δύο πολύ διαφορετικά παιδιά - για 24 ώρες την ημέρα, επτά ημέρες την εβδομάδα. Κανονικά είναι και οι δύο στο σχολείο με πλήρη απασχόληση, και οι φροντιστές έρχονται ένα βράδυ κάθε εβδομάδα για να αφήσουν τον σύζυγό της και εκείνη να κάνουν ένα διάλειμμα, ή να περάσουν αδιάκοπο χρόνο με την κόρη τους. Ο σύζυγός της, ενώ εργαζόταν από το σπίτι, εξακολουθεί να κάνει το μεγαλύτερο μέρος της μαγειρικής και να ξοδεύει χρόνο με τα παιδιά μεταξύ των κλήσεων. Η κόρη τους είναι μια τυπική οκτάχρονη και θέλει πολλή διαδραστική προσοχή. Ο Σαμ είναι μη λεκτικός τόσο συχνά χάνει, αλλά παίρνει προτεραιότητα όταν το σώμα του χρειάζεται άμεση προσοχή (αλλαγές πάνας, ώρες γεύματος κ.λπ.). Είναι εύκολο να νιώθει ότι τα απογοητεύει και τα δύο ταυτόχρονα.

Ο Σαμ δεν έχει αναπνευστική αδυναμία, αλλά αν είναι αδιαθεσία για οποιονδήποτε λόγο αυτό μπορεί να προκαλέσει επιληψία και μπορεί να έχει σημαντικές επιληπτικές κρίσεις που στο χειρότερο σενάριο θα

Άτομα με Αναπηρία (ΑμεΑ)

Άτομα με Αναπηρία (ΑμεΑ)

Το φαινόμενο της αναπηρίας χαρακτηρίζεται από τους περισσότερους ειδικούς, ως πολύπλοκο και δυναμικό, καθώς τα άτομα με αναπηρία έχουν περισσότερα από ένα κοινά χαρακτηριστικά.

Όπως είναι φυσικό, η προσπάθεια ορισμού της αναπηρίας και των ΑμεΑ μόνο εύκολη δεν είναι.

Σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (2002):

Αναπηρία είναι το αποτέλεσμα οργανικών ή περιβαλλοντικών αιτίων, που δημιουργούν ένα σύνολο εμποδίων σε σημαντικές περιοχές της ζωής, όπως η αυτοεξυπηρέτηση, η απασχόληση, η εκπαίδευση, η ψυχαγωγία και η γενικότερη κοινωνική συμμετοχή.

Επίσης, σύμφωνα με την απόφαση του Συμβουλίου των Υπουργών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (απ. 93/136/ΕΟΚ), όπως αυτή αναφέρεται στην επίσημη Εφημερίδα Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (9/3/93):

ΑμεΑ είναι τα άτομα που έχουν είτε μόνιμες, είτε προσωρινές βλάβες, ανικανότητες, αδυναμίες, αναπηρίες ή συνδυασμό των παραπάνω, προερχόμενες από φυσική, ψυχική ή νοητική ανεπάρκεια. Πρόκειται για άτομα με σοβαρές ανεπάρκειες ή μειονεξίες, οι οποίες περιορίζουν ή αποκλείουν την εκτέλεση δραστηριότητας ή λειτουργίας, η οποία θεωρείται κανονική για έναν άνθρωπο.

Συνεπώς, δεν είναι όλα τα ΑμεΑ ίδια.

Υπάρχουν άτομα με μόνιμη ανικανότητα και άτομα με προσωρινή/παροδική ανικανότητα.

Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν τα άτομα με κινητικά προβλήματα, οι τυφλοί και οι αμβλύωπες

Ηθική, ευγονική και αναπηρία

Ηθική, ευγονική και αναπηρία

του Ηλία Παυλόπουλου

Στις 16 Φεβρουαρίου, ο Ρίτσαρντ Ντώκινς ξύπνησε ανήσυχος. Είχε βαρεθεί να ακούει ότι η ευγονική δε δουλεύει στους ανθρώπους και τι νόημα έχει να συζητάμε για το αν είναι ηθικό ή όχι, και είπε να ανοίξει μια κουβέντα. Μια κουβέντα που προκάλεσε για άλλη μια φορά θύελλα (twitter-storm) όταν κάποιος κατεβαίνει με αμφιλεγόμενη θέση σε θέματα υψηλής έντασης και επικινδυνότητας όπως οι αμβλώσεις, η ευγονική κλπ. Άσχετα από το προβοκατόρικο της άποψης του Ντώκινς που τελειώνει με το πιασάρικο «τα γεγονότα αγνοούν τις ιδεολογίες», η άποψη του είναι εκ πρώτης όψεως λογική: «αφού λειτουργεί η ευγονική στα ζώα γιατί να μη λειτουργεί στους ανθρώπους». Στην τουιτεροκαταιγίδα, πολλοί ευγενείς επιστήμονες καταθέσαν ότι δε λειτουργεί ακριβώς όπως το λέει στα ζώα μαζί με τους λοιπούς που τον στόλιζαν με διάφορα ωραία κοσμητικά. Αλλά νομίζω ότι το ανωτέρω αντεπιχείρημα είναι λάθος και δεν αποδομεί καθόλου τη θέση του Ντώκινς.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, για να καταλάβουμε λίγο για τι πράγμα μιλάμε. Ευγονική είναι ένας όρος με έντονες ιστορικές αρνητικές καταβολές. Κυριολεκτικά προέρχεται από τη λέξη ευγονία που σημαίνει «υγιείς απόγονοι» αλλά ιστορικά συνδέθηκε με προγράμματα στείρωσης, με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, με ιατρικά πειράματα και με τακτικές μαζικής εξολόθρευσης της ναζιστικής Γερμανίας και όχι μόνο. Η ευγονική σαν έννοια τέθηκε πρώτη φορά από τον Φράνσις Γκάλτον, ξάδελφο του Δαρβίνου, το 1883, ο οποίος ήθελε να «βελτιώσει το ανθρώπινο απόθεμα». Προγράμματα όπως αυτό στη Σουηδία που απαγόρευε το γάμο ανάμεσα σε επιληπτικούς υπήρχαν ήδη από τον περασμένο αιώνα. Οι ευγονιστές γενικά είχαν δύο στόχους έναν θετικό και έναν αρνητικό. Ο θετικός είχε να κάνει με την ενθάρρυνση των ατόμων με καλή υγεία να αναπαράγονται μεταξύ τους για να έχουν υγιείς απογόνους και ο αρνητικός με το να αποθαρρύνονται άτομα με συγκεκριμένες παθήσεις και αναπηρίες από το να αναπαράγονται έτσι ώστε να εκλείψουν αυτές οι παθήσεις. Ρατσιστικές, σεξιστικές και ταξικές θέσεις σιγά σιγά κυριάρχησαν στο διάλογο (γιατί οι λευκοί Αμερικανοί προτεστάντες έχουν χαμηλότερα ποσοστά γεννήσεων σε σχέση με το μεγάλο αριθμό Καθολικών Ιταλών και Ιρλανδών μεταναστών;). Γερμανοί επιστήμονες μελέτησαν τις αμερικάνικες μεθόδους και στη συνέχεια όταν οι Ναζί πήραν την εξουσία οργάνωσαν τη δική τους ευγονική (υποχρεωτική ευθανασία ατόμων σε ψυχιατρικά ιδρύματα, επιλεκτική αναπαραγωγή Άρειων χαρακτηριστικών, υποχρεωτικές στειρώσεις, απαγόρευση γάμων μεταξύ ατόμων από διαφορετικές κοινωνικές ομάδες και στρατόπεδα συγκέντρωσης για άτομα που ανήκουν σε «κατώτερες» ομάδες).

Αναμφίβολα είμαστε υποχρεωμένοι σήμερα να μην επιτρέψουμε την επανάληψη αυτής της φρίκης. Από

Άρθουρ: Το αναπηρικό καροτσάκι (παιδικό)

Ένα  παιδικό κινουμένων σχεδίων το οποίο έχει ως θέμα του τα άτομα με κινητικά προβλήματα.

Πρόσβαση των ατόμων με κινητικά προβλήματα – animation

Πρόσβαση των ατόμων με κινητικά προβλήματα

Στο animation της ανάρτησης μπορείτε να παρακολουθήσετε ένα εξαιρετικό βίντεο σχετικά με τι πρέπει να κάνουμε ώστε να διευκολύνουμε τα άτομα με κινητικά προβλήματα να έχουν ανεμπόδιστη πρόσβαση τόσο σε εκπαιδευτικούς χώρους όσο και σε κάθε άλλο κτήριο.  

Κ.Ε. 

Η Ιαπωνία έδωσε χρηματικές αποζημιώσεις σε άτομα που υπέστησαν υποχρεωτική στείρωση

Η Ιαπωνία έδωσε χρηματικές αποζημιώσεις σε άτομα

που υπέστησαν υποχρεωτική στείρωση

Από το 1948 έως το 1996 τέθηκε σε ισχύ στην Ιαπωνία ένας νόμος περί ευγονικής (Eugenic Protection Law) που οδήγησε στη στείρωση 25.000 κατοίκων της χώρας, 16.500 από τους οποίους στειρώθηκαν χωρίς τη συγκατάθεσή τους.

Ο νόμος αυτός επέβαλε, σε πολλές περιπτώσεις, την υποχρεωτική στείρωση ατόμων με διανοητικές αναπηρίες, ψυχικές ασθένειες ή γενετικές διαταραχές. Κατά το χρόνο ισχύος του νόμου, οι γιατροί μπορούσαν να πραγματοποιούν στειρώσεις, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των ασθενών, όταν το έκριναν αναγκαίο "για το δημόσιο συμφέρον, έτσι ώστε να αποφευχθεί η κληρονομική μετάδοση διαφόρων ασθενειών".

Η σχιζοφρένεια, η επιληψία, η μυϊκή δυστροφία, ο αλβινισμός, ακόμη και οι μη συνηθισμένες σεξουαλικές επιλογές των ατόμων αυτών ήταν κάποιοι από τους λόγους για τους οποίους επιβλήθηκαν οι ασθενείς σε αναγκαστικές στειρώσεις. Πολλές από αυτές τις επεμβάσεις διεξήχθησαν μέσα στα ψυχιατρικά νοσοκομεία ή στα ιδρύματα όπου διέμεναν άτομα με διανοητικές αναπηρίες, με τους ασθενείς να μην έχουν ξεκάθαρη γνώση και αντίληψη του τι ακριβώς υφίστανται.

Η Ιαπωνική κυβέρνηση, μετά την κατάργηση του νόμου, απολογήθηκε και πρόσφερε αποζημιώσεις στα θύματα. Ο πρωθυπουργός της χώρας, Shinzo Abe, ζήτησε δημόσια συγγνώμη για την πρόκληση στειρότητας σε τόσο μεγάλο αριθμό κατοίκων της χώρας του. Σύμφωνα με νομοσχέδιο που ψηφίστηκε από το Κοινοβούλιο της Ιαπωνίας τον περασμένο Απρίλιο, η κυβέρνηση θα προσφέρει 3,2 εκατομμύρια γιεν, ή περίπου 28.600 δολάρια, σε κάθε έναν από τους επιζώντες που υπέστησαν τις συνέπειες του νόμου αυτού ως αποζημίωση.

Ο καινούριος νόμος σε μεγάλο βαθμό ψηφίστηκε διότι ασκήθηκε πίεση από τα ίδια τα θύματα του

Είναι σωστό ασθενείς με διαταραχές προσωπικότητας να υποβάλλονται σε ευθανασία;

Είναι σωστό ασθενείς με διαταραχές προσωπικότητας

 να υποβάλλονται σε ευθανασία;

Η Aurelia Brouwers, στις 26 Ιανουαρίου 2018, στις 14:35, ετών 29, πέθανε έπειτα από πόση θανατηφόρου φαρμάκου. Η νεαρή γυναίκα, ολλανδικής καταγωγής, δεν ήταν βαριά άρρωστη.

Ωστόσο, ζήτησε να υποβληθεί σε ευθανασία, σε μία κλινική για το τέλος της ζωής, καθώς έπασχε από μία οριακή διαταραχή της προσωπικότητας και άλλα θέματα ψυχικής υγείας. Η Aurelia είχε πει: «Υποφέρω αφόρητα και απελπιστικά. Κάθε ανάσα που παίρνω είναι βασανιστική». Μια ομάδα από το ολλανδικό τηλεοπτικό δίκτυο, RTL Nieuws, την ακολούθησε κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων εβδομάδων: η υπόθεσή της ήταν καλά τεκμηριωμένη.

Η γυναίκα αυτή, μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα, για τα άτομα που παρουσιάζουν διαταραχές προσωπικότητας, ότι είναι άμεση μία θεραπεία και όχι η ευθανασία. Σε ένα πρόσφατο άρθρο στο Psychological Medicine, τέσσερα άτομα που ασχολούνται με βιοηθικά ζητήματα και ψυχίατροι μελέτησαν τις συνθήκες γύρω από το θάνατο 74 ατόμων, με διαταραχές προσωπικότητας που υποβλήθηκαν σε ευθανασία στην Ολλανδία μεταξύ 2011-2017. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι, η διαταραχή προσωπικότητας ως λόγος για να υποβληθεί κάποιος σε ευθανασία έχει μια σειρά από ανησυχητικά χαρακτηριστικά.

Η ευθανασία και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία (EAS) για ψυχιατρικούς λόγους, αποτελεί μικρό μέρος του συνόλου των EAS στην Ολλανδία. Εντούτοις, έχει αυξηθεί από 0,6% το 2010 σε 1,2% το 2017. Στο μισό

Ο Ανάπηρος - Σπύρος Ζαγοραίος (Τραγούδι και βιογραφικά στοιχεία)

Ερμηνευτής του τραγουδιού: «ο Ανάπηρος»,[1]  είναι ο σπουδαίος λαϊκός τραγουδιστής Σπύρος Ζαγοραίος. Θέμα του τραγουδιού είναι  ο ρατσισμός που βιώνουν τα άτομα με αναπηρία. Ο ίδιος ο ερμηνευτής του τραγουδιού   ήταν ανάπηρος, επειδή κατά  τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής έχασε το ένα του χέρι καθώς περιεργαζόταν μία χειροβομβίδα. Προς  το τέλος της ζωής του, ο Σπύρος Ζαγοραίος θα εκμυστηρευτεί σε μια συνέντευξή του τις δυσκολίες  και τον ρατσισμό που αντιμετώπισε εξαιτίας αυτού του προβλήματος. Επί λέξη θα πει στον δημοσιογράφο Νίκο Νικόλιζα:

 «Ένιωσα στο πετσί μου τον ρατσισμό από συναδέλφους μου λόγω του κομμένου χεριού μου. Πολλοί έλεγαν "τον κουλό θα πάρουμε;" Εγώ απτόητος έκανα τη δουλειά μου σαν να μην τους άκουγα. Η καρδιά μου όμως πονούσε».[2] 

Στίχοι τραγουδιού:[3]   Δημήτρης Γκούτης
Μουσική - Ερμηνεία:   Σπύρος Ζαγοραίος 

Μεγάλη αμαρτία μεγάλη αδικία
που μ’ απαρνιέσαι και με πετάς

My Brother (Ο αδερφός μου) - Ένα χριστουγεννιάτικο φιλμ με θέμα τα άτομα με αναπηρία.

My Brother

Είναι παραμονή Χριστουγέννων. Σε έναν πολυσύχναστο εμπορικό δρόμο της Αθήνας ένας νεαρός  κρατώντας ένα λοστό προκαλεί συνολικό χάος αναποδογυρίζοντας τα τραπέζια από το πεζοδρόμιο και σπάζοντας τα τζάμια των αυτοκινήτων. Τι ήταν όμως αυτό που τον ώθησε να επιδείξει αυτή, την τόσο ακραία παραβατική συμπεριφορά;

Η μικρή αυτή ταινία έχει ως θέμα της την πρόσβαση των ατόμων με αναπηρία στους δημόσιους  χώρους.  Έχει ως στόχο να ευαισθητοποιήσει το ευρύτερο κοινό για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα άτομα με κινητικά προβλήματα σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Ελλάδας.  Όλοι μας έχουμε δει παντός είδους οχημάτων να εμποδίζουν τις ράμπες των αναπηρικών αμαξιδίων. Τα εστιατόρια και τις καφετέριες να γεμίζουν ασφυκτικά τους χώρους των πεζοδρομίων με τραπέζια, καρέκλες, διαφημιστικά και πινακίδες καθιστώντας τους απροσπέλαστους, όχι μόνο για τα άτομα με αναπηρία, αλλά και για οποιοδήποτε περαστικό.  Χωρίς να θέλουμε να παραθεωρήσουμε το αδιαμφισβήτητο γεγονός του φτωχού μας πολεοδομικού σχεδιασμού, πιστεύουμε ότι πάνω απ' όλα η πραγματικότητα αυτή υποδηλώνει μια κατάφωρη έλλειψη σεβασμού προς τους συνανθρώπους μας, η οποία εντέλει καταλήγει να είναι θέμα ανθρώπινης ευπρέπειας και αξιοπρέπειας.  Οι δημιουργοί της

Pet Shop - Πόσο στηρίζουμε και αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητα; (Ελληνική ταινία μικρού μήκους)

Ανθρώπινα δικαιώματα και άτομα με αναπηρία

Το «Pet Shop» είναι μια από τις καλύτερες ταινίες μικρού μήκους που έχουμε παρακολουθήσει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Στο εκπληκτικό αυτό φιλμ ένα αγόρι δίνει την απάντηση στο ερώτημα πόσο στηρίζουμε και αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητα. Ένα παιδί με κινητικά προβλήματα, αγοράζει ένα σκυλάκι, που όπως του είπε ο ιδιοκτήτης του Pet Shop ήταν «άχρηστο» και «κουτσό»… Θέμα του εξαιρετικού αυτού φιλμ, είναι τα άτομα με κινητικά προβλήματα, ο σεβασμός της διαφορετικότητας και τι σημαίνει πραγματική αγάπη προς τα ζώα.

Η ταινία είναι του Μιχαήλ - Γαβριήλ Ζενέλη και μεταξύ των άλλων έχει λάβει τις παρακάτω διακρίσεις:

Η χρήση του όρου «Άτομα με Ειδικές Ανάγκες»

Η χρήση του όρου «Άτομα με Ειδικές Ανάγκες»

«Κατά την άποψή μας, η κοινωνία είναι αυτή που καθιστά ανάπηρους τους ανθρώπους με σωματικές βλάβες. 

Η αναπηρία επιβάλλεται επιπρόσθετα από τις βλάβες μας με τρόπο τέτοιο που απομονωνόμαστε χωρίς λόγο και αποκλειόμαστε από την πλήρη συμμετοχή μας στην κοινωνία», δημοσιεύτηκε στις Θεμελιώδεις αρχές της αναπηρίας από την Ένωση Αναπήρων κατά του Ρατσισμού (UPIAS) το 1976. 40 χρόνια μετά και πολλά έχουν αλλάξει. Ή όχι;

Σε ένα κόσμο όπου ο όρος «ειδικές ανάγκες» συνεχίζει να χρησιμοποιείται ανεμπόδιστα, φαίνεται να υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να κατανοήσουν δύο βασικούς πυλώνες μίας κοινωνίας με ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις.

Κατά πρώτον, ο όρος ειδικές ανάγκες δηλώνει μία ανεπάρκεια της πολιτείας για δικαιωματική προσέγγιση της αναπηρίας και διευκολύνει τις κοινωνικές παραβιάσεις που λαμβάνουν χώρα καθημερινά τριγύρω μας.

Σε ένα δεύτερο πλάνο, οι ίδιοι οι άνθρωποι με αναπηρία, αντικατέστησαν αυτοβούλως τον παρωχημένο όρο «ειδικές ανάγκες» με τον όρο «άτομα με αναπηρία». Γίνεται, λοιπόν, κατανοητό ότι υπάρχουν άνθρωποι που εντελώς συνειδητά αρνούνται τον αυτοπροσδιορισμό μίας ομάδας ανθρώπων, αγνοώντας

«ΒΙΟΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ»

Changing the Face of Modern Medicine

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Κ. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ

¨Πᾶσα ἐπιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης καί τῆς ἄλλης ἀρετῆς πανουργία, οὐ σοφία φαίνεται¨.

Πλάτωνος, ¨Μενέξενος¨ (246^E – 247^A)

 ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ:

Ως όρος η Βιοηθική επινοήθηκε πριν από τριάντα περίπου χρόνια. Χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως έννοια με ευρεία σημασία. Τα τελευταία όμως χρόνια έως και σήμερα, περιορίστηκε βαθμηδόν στο να σημαίνει τη μετεξέλιξη της Ιατρικής Ηθικής. Γι’ αυτό και πλέον αποτελεί αυτόνομη αλλά και σύνθετη ηθικο-κοινωνική και οικουμενική δραστηριότητα. Η Βιοηθική, παρά τη σημασιολογική της ενότητα, είναι αόριστη και πολυσήμαντη δραστηριότητα. Πρώτος έπλασε τον όρο το 1970 ο καρκινολόγος Van Rensselaer Potter ^-1- σε άρθρο του με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Βιοηθική : η επιστήμη της επιβίωσης» τον οποίο σηματοδότησε τον επόμενο χρόνο πληρέστερα με το βιβλίο του «Βιοηθική: Γέφυρα προς το μέλλον». Τονίζει λοιπόν την ανάγκη Ηθικής που θα ενσωματώνει τις υποχρεώσεις μας, όχι μόνο απέναντι στα άλλα ανθρώπινα όντα, αλλά και στη βιόσφαιρα στο σύνολό της. Καθιερώθηκε ως ο σημαντικότερος κλάδος της εφαρμοσμένης ηθικής και αποκρυσταλλώθηκε ως έρευνα των ηθικών προβλημάτων και διλημμάτων. Συχνά όμως αμφισβητείται η αρμοδιότητα και μεθοδολογία της, γιατί δεν αντιμετωπίζεται πάντα ως εφαρμοσμένη Φιλοσοφία. Ας μη λησμονηθεί το γεγονός ότι διαφορετικά από τον ελληνογενή όρο που συνδέεται με το ¨ἔθος¨ και που συναντάμε για πρώτη φορά στον Αριστοτέλη, ^-2- ο όρος «Βιοηθική» ξεκίνησε και καθιερώθηκε στον αγγλόφωνο κόσμο ως ¨Bioethics¨. Αποδόθηκε ανάλογα λοιπόν σε όλες τις γλώσσες -όπως και στην Νέα Ελληνική- χωρίς διάκριση ανάμεσα στον κανονιστικό/πρακτικό και τον θεωρητικό χαρακτήρα της. Επισημαίνεται ακόμη ότι στις μέρες μας η Ηθική έγινε Βιοηθική υπό την έννοια της ηθικής για το ανθρώπινο σώμα και την προστασία του από την ξέφρενη μεταχείριση της Βιοϊατρικής και της Βιοτεχνολογίας. Η Bιοηθική μαζί με την Περιβαλλοντική, τη Διαφυλική, την επαγγελματική Ηθική και τις εξειδικεύσεις τους, έδωσε νέα πνοή στην Ηθική. Την έφερε λοιπόν κοντά στους ανθρώπους και ξαναθύμισε σε πολλά σημεία τη μεθοδολογία του Σωκράτη ο οποίος συνδιαλεγόταν με τους πολιτικούς, ποιητές, ιερείς, επιστήμονες, τεχνίτες και επαγγελματίες του 5^ου αιώνα π.Χ. και εξέταζε τις συνειδήσεις τους. Για τον Σωκράτη εξάλλου ίσχυε ότι: «ὁ ἀνεξέταστος βίος οὐ βιωτός ἀνθρώπῳ».^-3- Επομένως, η αναγκαιότητα της Βιοηθικής προκύπτει τόσο από τη σύζευξη αλλά και -αντιθέτως- από την αντιπαράθεση των Βιοϊατρικών Τεχνοεπιστημών με τις Επιστήμες του Ανθρώπου (όπως είναι επί παραδείγματι η Ψυχολογία, η Κοινωνιολογία, η Θεολογία, οι Πολιτικές Επιστήμες και η Ηθική).

Λόγω λοιπόν του διεπιστημονικού χαρακτήρα της, δεν γίνεται γενικότερα λόγος για ειδικούς της Βιοηθικής πέρα από τη φιλοσοφική κατάρτιση και την ηθική ευαισθησία κάποιων επιστημόνων στο

Άτομα με ειδικές ανάγκες – video

Το βίντεο είναι μια δημιουργία των μαθητών του 18^ου  Δημοτικού Σχολείου Καβάλας και έχει ως θέμα του τα άτομα με ειδικές ανάγκες.