Πάσχα των Ελλήνων - Χριστός Ανέστη !

Χριστός Ανέστη !

 Στίχοι: Γιώργος Θέμελης 

 Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής 

Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας

Πάσχα των Ελλήνων 

Πάσχα Πάσχα της αγάπης

Τη μέρα της Πεντηκοστής (Ξυλούρης Νίκος  1972)

Στίχοι: Κ.Χ Μύρης
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης

Τη μέρα της Πεντηκοστής,
τη νύχτα της γονατιστής
πάν’ οι ψυχές και κάθονται
βουβές στα περιβόλια.

Τρυπώνουν στις κρυφές γωνιές
μαζί με τις αράχνες
και μας κοιτούν αμίλητες
αθώρητες και μόνες.

Αγαπάω τη ζωή: Ένα αντικαπνιστικό τραγούδι

Αγαπάω τη ζωή: Ένα αντικαπνιστικό τραγούδι

Το τραγούδι «Αγαπάω τη ζωή» είναι ένα εκπαιδευτικό τραγούδι κατά του καπνίσματος που απευθύνεται κυρίως σε μαθητές δημοτικού και γυμνασίου.

Στίχοι & ερμηνεία: Αλέξανδρος Φωτεινός / Ειρήνη Ζέρβα
Μουσική: Αλέξανδρος Φωτεινός
Παραγωγή: NoSmoke.gr M.K.O.
Ενορχήστρωση: Δημήτρης Βαϊνανίδης

Στίχοι:

Θέλω να ζήσω μια ζωή
γεμάτη ενέργεια και χαρά
σχολείο, παιγνίδι
παρέα μ’ όλα τ’ άλλα τα παιδιά

Σα μεγαλώσω θα ’χω εγώ
σώμα και πνεύμα δυνατό
μ’ ανθρώπους που αγαπάω
ευχάριστα το χρόνο θα περνώ

Στη δικιά μου ζωή
το τσιγάρο δε χωρεί

Το κάπνισμα ανήκε

Καλήν ημέραν άρχοντες – Νανά Μούσχουρη (Τα Κάλαντα των Χριστουγέννων)

Καλήν ημέραν άρχοντες

Καλήν ημέραν άρχοντες,
αν είναι ορισμός σας,
Χριστού τη Θεία γέννηση,
να πω στ' αρχοντικό σας.

Χριστός γεννάται σήμερον,
εν Βηθλεέμ τη πόλει,
οι ουρανοί αγάλλονται,
χαίρει η φύσις όλη.

Εν τω σπηλαίω τίκτεται,
εν φάτνη των αλόγων,
ο βασιλεύς των ουρανών,
και ποιητής των όλων.

Πλήθος αγγέλων ψάλλουσι,
το Δόξα εν υψίστοις,

Ας κρατήσουν οι χοροί - Διονύσης Σαββόπουλος

Ας κρατήσουν οι χοροί: ένας σύγχρονος ελληνικός εθνικός ύμνος από τον Διονύση Σαββόπουλο

Ανδρέας Καπανδρέου

«Ας κρατήσουν οι χοροί» είναι ο τίτλος ενός τραγουδιού που έγραψε και τραγούδησε για πρώτη φορά το 1983 ο μεγάλος τραγουδοποιός Διονύσης Σαββόπουλος.

Ας κρατήσουν οι χοροί

Οι στίχοι του τραγουδιού θα μπορούσαν να αποτελούν τον σύγχρονο ελληνικό εθνικό ύμνο αφού μέσα από τον ξεσηκωτικό ρυθμό του μας μιλά για μια παρέα σύγχρονων Ελλήνων συνδέοντάς την με την ελληνική ιστορία «Kι είτε με τις αρχαιότητες, είτε με ορθοδοξία, των Ελλήνων οι κοινότητες, φτιάχνουν άλλο γαλαξία».

Οι στίχοι αγγίζουν φιλοσοφίες και τα αιώνια ερωτήματα που απασχολούν τον άνθρωπο «είμαστε δεν είμαστε τίποτα δεν είμαστε βρε…», «άμα είναι όλα άγραφα κάτι θα βγει…». Αγγίζουν ακόμα και το διαχρονικό πρόβλημα επικοινωνίας του λαού με την εξουσία «Τι να φταίει η Bουλή, τι να φταιν οι εκπρόσωποι, έρημοι και απρόσωποι βρε, αν πονάει η κεφαλή, φταίει η απρόσωπη αγάπη που `χε βρει».

Η ελληνική περηφάνια πάντως γιγαντώνεται όταν ο Διονύσης αναφέρεται στον «παππού σε μέρη αυτόνομα, μέσα στην τουρκοκρατία» και κορυφώνεται, φέρνοντας μέχρι και δάκρια στα μάτια εκεί που «η Έλενα η χορεύτρια, σκύβει στη μεριά του Τάσου και με μάτια κλειστά τραγουδούν αγκαλιά Εθνική Ελλάδος γεια σου!»

Το τραγούδι, σε στίχους, μουσική και εκτέλεση από τον Διονύση Σαββόπουλο, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά με τον δίσκο «Τραπεζάκια έξω» (1983). 

Για την ιστορία, ο δίσκος «Τραπεζάκια έξω» περιλάμβανε τα ακόλουθα τραγούδια: Νέο Κύμα -- Μας Βαράνε Ντέφια – Χουλιγκάνοι -- Μυστικό Τοπίο -- Δεν Είναι Ρυθμός -- Πρωτομαγιά – Φλόγες -- Ας Κρατήσουν Οι Χοροί – Canto -- Το Χειμώνα Ετούτο – Τσάμικο.

Το τραγούδι «Ας κρατήσουν οι χοροί» συμπεριλήφθηκε αργότερα και σε άλλους δίσκους του Σαββόπουλου αλλά και συλλογικούς: («Είκοσι χρόνια δρόμος» (1983), «Ζήτω το ελληνικό τραγούδι» (1987), «Ο κ. Σαββόπουλος ευχαριστεί τον κ. Χατζιδάκι και θα ρθεί οπωσδήποτε» (1988) και «Στου τραγουδιού την όχθη 8» (2004). 

ΑΣ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΧΟΡΟΙ

Στίχοι

 

Ας κρατήσουν οι χοροί

και θα βρούμε αλλιώτικα

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ

Ερμηνεία: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Συνθέτης: Θεοδωράκης Μίκης
Στιχουργός: Λειβαδίτης Τάσος
Έτος πρώτης Κυκλοφορίας: 1978

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ,
τη λάμπα κρατώ ψηλά,
να δούνε της γης οι θλιμμένοι,
να ’ρθούνε, να βρουν συντροφιά.

Να βρούνε στρωμένο τραπέζι,
σταμνί για να πιει ο καημός
κι ανάμεσά μας θα στέκει
ο πόνος, του κόσμου αδερφός.

Το κάπνισμα: Ένα αντικαπνιστικό τραγούδι

Το κάπνισμα:  Ένα αντικαπνιστικό τραγούδι

Μουσική : Αλέξανδρος Ιακώβου - Γιώργος Α. Μιχαήλ
Στίχοι : Αλέξανδρος Ιακώβου - Γιώργος Α. Μιχαήλ
Από τον δίσκο ''Κάτι καινούριο απ' τα παλιά...'' Οκτώβριος 2011

Στίχοι

Tο κάπνισμα το άρχισα μικρός
πίστευα πως μάγκα θα με έκανε ο καπνός
μα τώρα που μεγάλωσα
είδα πως ήταν σφάλμα
να το ελαττώσω προσπαθώ

μα δύσκολο είναι πράγμα

Δεν μπορώ πλέον να τρέξω
ούτε ποδόσφαιρο με τα παιδιά
όπως παλιά να παίξω
στον πάγκο μόνος κάθομαι
παίρνω από τον ήλιο χρώμα
και το τσιγάρο μου πριν σβήσει
ανάβω ένα ακόμα

Το τσιγάρο στη ζωή μου μού 'κανε κακό
μα όσο και να θέλω
να το κόψω δεν μπορώ
κι αν εσύ που με ακούς
σκέφτεσαι να τ' αρχίσεις
να ξέρεις σαν κι εμένα
κάποτε θα καταντήσεις

Η μάσκα που κρύβεις - Τρύπες

Η μάσκα που κρύβεις - Τρύπες

Τραγουδιστής: Τρύπες
Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας
Μουσική: Γιώργος Καρράς

Πριν λυτρωθείς απ’ τα δάκρυα που πνίγεις
Πριν σε προδώσει η μυρωδιά της φωτιάς

Πριν τυλιχτείς στις αλυσίδες της θλίψης
Πριν αρνηθείς τις μαχαιριές της χαράς

Ο νέγρος ο ζωγράφος

Ο νέγρος ο ζωγράφο

Ερμηνεία: Φαραντούρη Μαρία
Συνθέτης: Λοΐζος Μάνος
Στιχουργός: Νεγρεπόντης Γιάννης
Έτος Κυκλοφορίας: 1975

Στίχοι

Νέγρο Χριστό, ζωγράφισε ο Τζακ
ο Νέγρος ο ζωγράφος με τη χρυσή καρδιά
ο Τζακ που είναι γνωστός σε όλο το Καρτιέ Λατέν.

Τι ξέρουν οι λευκοί απ’ το Χριστό
τι ξέρουν απ’ τα πάθη του, τι ξέρουν;

«Προσκυνητής»: Η άγνωστη ιστορία του τραγουδιού του Αλκίνοου Ιωαννίδη

«Προσκυνητής»: Η άγνωστη ιστορία του τραγουδιού

«Προσκυνητής»

Η άγνωστη ιστορία του τραγουδιού του Αλκίνοου Ιωαννίδη - Το ημερολόγιο ενός Ρώσου που περπάτησε ως το Άγιον Όρος

Η προσευχή της καρδιάς 

Το 2003, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ με τίτλο «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή». Ανάμεσα στα τραγούδια του, ξεχώρισε το τραγούδι «Προσκυνητής» με τους ιδιαίτερα εσωτερικούς και σχεδόν ευλαβικούς στίχους.

Όπως φαίνεται, η έμπνευση για το υπέροχο αυτό τραγούδι, πριν από 17 ολόκληρα χρόνια θα πρέπει να αναζητηθεί πολύ πιο πίσω, στα μέσα του 19ου αιώνα. Και μάλιστα, η έμπνευση για τους στίχους του «Προσκυνητή» του Αλκίνοου Ιωαννίδη, ανήκει σε έναν άγνωστο άνδρα από τη Ρωσία που διέσχισε τεράστιες αποστάσεις για να… προσευχηθεί για την αγάπη του.

Το βιβλίο «Οι Περιπέτειες ενός προσκυνητού», του οποίου ο συγγραφέας είναι άγνωστος, γράφτηκε πρωτότυπα στη ρωσική γλώσσα, το 1853. Το πρωτότυπο βρέθηκε στο Άγιο Όρος, το 1884, και τότε τυπώθηκε για πρώτη φορά.

Όπως διαβάζουμε στον πρόλογο του βιβλίου, το αριστούργημα αυτό, όπως το χαρακτήρισαν στην Ευρώπη θεολόγοι που εντρύφησαν πνευματικά σ’ αυτό, μιλάει για έναν ορθόδοξο χριστιανό προσκυνητή ο οποίος αποφασίζει να ταξιδέψει για ένα προσκύνημα μετά τον θάνατο της γυναίκας του. Μετά το πρώτο προσκύνημα, ο Ρώσος πιστός δε θέλησε να επιστρέψει στην πατρίδα του και αποφάσισε να διασχίσει ολόκληρη τη Ρωσία, φτάνοντας στην Ελλάδα και στο Άγιο Όρος για ένα νέο προσκύνημα.

Ο Ρώσος πιστός ταξιδεύει με τη δίψα να εμβαθύνει στη γνώση και στην εφαρμογή του ρητού του

Χαρά στα μάτια που δακρύζουν – τραγούδι

Το τραγούδι της παρούσας ανάρτησης: «Χαρά στα μάτια που δακρύζουν», είναι ένα εξαιρετικό ψαλτοτράγουδο με θαυμάσιους και συγκινητικούς στίχους. Το τραγούδι είναι από το  CD: «Τραγουδώντας για την αγάπη» και το ερμηνεύει με μοναδικό τρόπο  πρεσβύτερα  Καλυψώ Δημητριάδη. 

Στίχοι:  

Χαρά στα μάτια που δακρύζουν
για κάποιον άλλον πού πονά,
γιατί τα μάτια αυτά θα δούνε
του Παραδείσου τα αγαθά. (δις)

Χαρά στο στόμα όπου λέγει
λόγια παρήγορα γλυκά,

Στέλιος Κερομύτης: Πώς από ένα «Κύριε ελέησον» δημιούργησε ένα ζεϊμπέκικο....

Στέλιος Κερομύτης
Πώς από ένα «Κύριε ελέησον» 
δημιούργησε ένα ζεϊμπέκικο… 

Τα ρεμπέτικα τραγούδια είναι εκκλησιαστικά – βυζαντινά 

Σήμερα παρουσιάζουμε ένα απόσπασμα - ντοκουμέντο από τη συνέντευξη του γνωστού ρεμπέτη Στέλιου Κερομύτη που έδωσε στη Σοφία Μιχαλίτση το 1975(;). Εκτός των άλλων, ο Στέλιος Κερομύτης, τονίζει ότι τα ρεμπέτικα τραγούδια είναι εκκλησιαστικά τραγούδια. Στη συνέντευξη περιγράφει με ιδιαίτερα παραστατικό τρόπο, με πιο τρόπο εμπνεύστηκε από τις ιερατικές εκφωνήσεις για να δημιουργήσει ρεμπέτικες μελωδίες. Επιπρόσθετα ο Κερομύτης υποστηρίζει ότι όσοι κατηγορούν τα ρεμπέτικα τραγούδια το κάνουν από άγνοια, αφού παραβλέπουν ότι αυτά πηγάζουν από την Εκκλησία. 

Στη συνέχεια παραθέτουμε δύο απομαγνητοφωνημένα αποσπάσματα από τη συνομιλία του Στέλιου Κερομύτη με τη δημοσιογράφο Σοφία Μιχαλίτση, στα οποία περιγράφονται οι θέσεις του Στέλιου Κερομύτη για τη σχέση της βυζαντινής – εκκλησιαστικής μουσικής με τα ρεμπέτικα τραγούδια: 

Στέλιος Κερομύτης: Ενώ οι δικές μας οι μελωδίες και ιδίως τα τραγούδια επηρεάζονται δηλαδή από εκκλησιαστικά τραγούδια, από ψαλμωδίες. 
Δημοσιογράφος: Θυμάμαι κάποτε μου είχατε πει ότι ακούγατε κάποιον παπά; 
Στέλιος Κερομύτης: Ναι και από έναν παπά που έψελνε, από την ψαλμωδία που έκανε ξεσήκωσα και έφτιαξα ένα τραγούδι. 
Δημοσιογράφος: Ναι; 
Στέλιος Κερομύτης: Ναι όπως έλεγε ο παπάς Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον, του Αγίου Ευαγγελίου το ανάγνωσμα…… εγώ έκανα ένα ζεϊμπέκικο. Εν περίληψη τα λέμε τώρα αυτά. Από αυτή τη μελωδία του

Τι άλλο φοβάσαι… Active Member

Τι άλλο φοβάσαι… 

Active Member

Κάποτε σ’ είδα στο πέρασμα του αιώνιου κόμβου,
στον καιρό του τρόμου και τ’ αλλόκοτου φόβου,
να διπλώνεσαι, ν’ ανησυχείς και να τρομάζεις
και πριν καλάρουν οι μέρες το σκασμό να βγάζεις.

Nα μι’ άπ’ τα ίδια, ίδιοι δρόμοι ίδιοι κύκλοι
γαβγίζουν οι άνθρωποι σκιάζονται οι σκύλοι
θρηνούν μανάδες και που να ξαποστάσεις
όταν στη μνήμη σου μακραίνουν οι αποστάσεις.
Έτσι σκηνοθετούν το σήμερα άκριτοι κοσμοκράτορες
βαρέθηκα τα έγκυρα είναι όλοι προβοκάτορες
που πιάνονται απ’ τον φόβο σου και φτιάχνουν ιστορίες
κι ενάντια στους άπιστους στήνουν σταυροφορίες
από χορτασμένους με το ίδιο ήθος και παράστημα
που θα εξοντώνουν, όσα τους μοιάζουν άσχημα
έτσι κι εγώ αφού σκιάζεσαι ξανά σε φτύνω
ψάχνω, λοιπόν, ότι φοβάσαι για να γίνω.

Γίνομαι τάφος αντάρτη στο Ιράκ
και μοιρολόι στην Παλαιστίνη
τυφλός στη Βοσνία Ερζεγοβίνη

Μάρκος Βαμβακάρης: όλα μου τα τραγούδια είναι Βυζαντινά – Ηχητικό ντοκουμέντο

Μάρκος Βαμβακάρης
όλα μου τα τραγούδια είναι Βυζαντινά

Στο βίντεο παρουσιάζουμε ένα μικρό απόσπασμα - ντοκουμέντο από μια συνέντευξη του πατριάρχη των ρεμπετών Μάρκου Βαμβακάρη.  Από τα λεγόμενα του Βαμβακάρη διαπιστώνουμε την άρρηκτη σχέση της βυζαντινής μουσικής με τα ρεμπέτικα τραγούδια. Στο ηχητικό ντοκουμέντο ακούμε τον ίδιο τον Βαμβακάρη να υποστηρίζει ότι οι δρόμοι και οι μουσικές των ρεμπέτικων τραγουδιών προέρχονται από το Βυζάντιο και εξ αυτού του λόγου δεν πρέπει να χαθούνε ποτέ.  

Η ακριβής απομαγνητοφωνημένη συνομιλία είναι:  

Μάρκος Βαμβακάρης: Αυτά τα τραγούδια δεν πρέπει να χάνονται ποτές, πρέπει να υπάρχουνε, να λέγονται, να θυμούνται πολλοί, γιατί είναι βυζαντινά, οι δρόμοι τους οι μουσικές τους, όλα είναι βυζαντινά τα δικά μου τραγούδια. 
Δημοσιογράφος: Τι σημαίνει αυτό; 

Η πρώτη ανάσταση και το Πάσχα των Ελλήνων

Δυο κομμάτια από τον δίσκο "Ηλιοσκόπιο" (1973) του Σταύρου Κουγιουμτζή.

Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής

Ποίηση: Γιώργος Θέμελης

Προσαρμογή στίχων: Σταύρος Κουγιουμτζής

Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας

Στίχοι: 

Η πρώτη ανάσταση

Η άνοιξη

το πέλαγος

ο Επιτάφιος

το πρώτο χελιδόνι

ο ήλιος και η θάλασσα

Η άνοιξη

το πέλαγος

η πρώτη

Το  Πάσχα των Ελλήνων

Πάσχα των Ελλήνων Πάσχα

Πάσχα της αγάπης Πάσχα

Το ρεμπέτικο συναντά τα Πάθη της Μεγάλης Εβδομάδας

Latinitas Nostra | «...αφού σε λίγο θα πλαγιάζω μες στο χώμα...»

Latinitas Nostra | «...αφού σε λίγο θα πλαγιάζω μες στο χώμα...», στη Στέγη from Onassis Stegi on Vimeo.

(Η παράστασή δόθηκε τον Απρίλιο του 2015  στη Μουσική στη Στέγη)

Της Χρύσας Στρογγύλη

Ποιος θα το φανταζόταν ότι το χάσμα ανάμεσα στην αυλική μουσική της εποχής του Λουδοβίκου του 14ου και σε ένα ρεμπέτικο τραγούδι θα μπορούσε να γεφυρωθεί με έναν τόσο αριστοτεχνικό τρόπο; Πόσο πιθανό είναι να δει κανείς στο πρόγραμμα μιας και μόνο συναυλίας, μπαρόκ όργανα (μπαρόκ βιολοντσέλο, βιολόνε, μπαρόκ βιόλα, θεόρβη, τσέμπαλο, εκκλησιαστικό όργανο) να συνυπάρχουν με παραδοσιακά όργανα (κανονάκι, μπουζούκι, παραδοσιακό βιολί και γυαϊλί ταμπούρ); Ένα χρόνο μετά την παράσταση Ένας Άγγλος ταξιδευτής στο Λεβάντε, οι Latinitas Nostra, πιστοί στην αγάπη τους για τη μπαρόκ μουσική, διεισδύουν στα άδυτά της προσπαθώντας να εντοπίσουν κοινούς ήχους ή κοινά στοιχεία με άλλες μουσικές παραδόσεις. Από ό,τι φαίνεται το καταφέρνουν περίφημα, μιας και το κοινό ανταποκρίνεται στα καλέσματά τους και πιστεύει στο έργο τους.

Latinitas Nostra | «...αφού σε λίγο θα πλαγιάζω μες στο χώμα...», στη Στέγη from Onassis Stegi on Vimeo.

Ακούγοντας τη συναυλία που φέρει ως υπότιτλο ένα στίχο από τα απομνημονεύματα του Ιώβ («αφού σε λίγο θα πλαγιάζω μες στο χώμα…») αντιλαμβάνεται κανείς ότι στη μουσική των λαών και των εποχών δεν υπάρχουν στεγανά. Πρόκειται για ανθρώπινα δημιουργήματα που έτυχε να προκύψουν σε διαφορετικές εποχές. Ποια εποχή δεν έχει πόνο, απώλεια, θρήνο; Η διαφορά ίσως είναι ότι στη γαλλική μπαρόκ μουσική η έκφραση των παθών γίνεται μέσα από έναν αριστοκρατικό αλαζονικό τρόπο, ενώ στο ρεμπέτικο μέσα από έναν λαϊκό και λιγότερο αυστηρό.

Από τις Βερσαλλίες στην Πόλη

Οι Latinitas Nostra κατάφεραν να δώσουν μια ιδιαίτερα πειστική εξήγηση στο πώς συνδυάζεται η μπαρόκ μουσική με τους ανατολίτικους αμανέδες και το ρεμπέτικο, ως διαδοχή κομματιών που γράφτηκαν σε χρονική απόσταση δύο αιώνων αλλά συνδέονταν μεταξύ τους αβίαστα.

Οι Latinitas Nostra κατάφεραν να δώσουν μια ιδιαίτερα πειστική εξήγηση στο πώς συνδυάζεται η μπαρόκ μουσική με τους ανατολίτικους αμανέδες και το ρεμπέτικο, ως διαδοχή κομματιών που γράφτηκαν σε χρονική απόσταση δύο αιώνων περίπου αλλά συνδέονταν μεταξύ τους εντελώς αβίαστα. Μάλιστα, στο πρόγραμμα της ίδιας συναυλίας… δεν  υπήρχε πρόγραμμα, παρά μόνο τα ονόματα των συνθετών. Παρά την εύλογη έκπληξη της αρχής, η εξήγηση προέκυψε στην πορεία της συναυλίας η οποία κύλησε από την αρχή έως το τέλος χωρίς διάλειμμα, χωρίς ενδιάμεσα χειροκροτήματα και χωρίς κενά.

Η «ψυχή» του μουσικού συνόλου, ο τσεμπαλίστας Μάρκελλος Χρυσικόπουλος, έδωσε πνοή στο εγχείρημά του διευθύνοντας και παίζοντας ταυτόχρονα, είτε το τσέμπαλο είτε το εκκλησιαστικό όργανο. Το μαύρο φόντο της σκηνής και οι υποτονικοί προβολείς που αχνοφώτιζαν τα πρόσωπα των εκτελεστών δημιουργούσαν ατμόσφαιρα κατάνυξης, ενώ ιδιαίτερα ταιριαστό ήταν και το στήσιμο των οργάνων πάνω στη σκηνή: σε σχήμα Π πάνω σε βάθρο ήταν τοποθετημένα από τα αριστερά τα παραδοσιακά όργανα, από τη δεξιά τα μπαρόκ, στην πάνω μεριά οι τρεις τραγουδίστριες και στο κέντρο, κάτω από το βάθρο, το τσέμπαλο και το εκκλησιαστικό όργανο.

Η συναυλία ξεκίνησε με ένα απόσπασμα από τα Απομνημονεύματα του Σκότους όπου περιγράφεται η οδύνη της Παναγίας για τον θάνατο του Θεανθρώπου. Η εκφραστική φωνή της Θεοδώρας Μπάκα αποτύπωσε εντυπωσιακά το θρήνο και συνοδεύτηκε από το μπαρόκ βιολοντσέλο του Ιάσωνα Ιωάννου, τη μπάσο βιόλα του Ανδρέα Λινού, το βιολόνε του Δημήτρη Τίγκα και τη θεόρβη του Θοδωρή Κίτσου. Μέχρι αυτό το σημείο της συναυλίας, όλα έμοιαζαν προβλεπόμενα, μέχρι που η σοπράνο άρχισε να τραγουδάει το «Αμήν». Σε αυτό το σημείο, μπήκε ο Ευγένιος Βούλγαρης με το γυαϊλί ταμπούρ, ένα πολίτικο όργανο που δεν συναντάμε συχνά και το οποίο ο εξαιρετικός καλλιτέχνης κατάφερε να μετατρέψει σταδιακά το θρησκευτικό «Αμήν» σε «Αμάν» (αμανέ). Η Θεοδώρα Μπάκα έδωσε τη σκυτάλη στην Αυγερινή Γάτση, που ερμήνευσε τα περισσότερα παραδοσιακά τραγούδια της συναυλίας με την κρυστάλλινη, δωρική, ρεμπέτικη φωνή της. Τη συνόδευσαν το παραδοσιακό βιολί του Μιχάλη Κουλουμή, το κανονάκι του Βασίλη Ζιγκερίδη, το ούτι του Θύμιου Ατζακά και φυσικά το γυαϊλί ταμπούρ του Ευγένιου Βούλγαρη. Μάλιστα, εκτός από τις ηχοχρωματικές ομοιότητες, υπήρχαν ομοιότητες και στα κείμενα τόσο των μπαρόκ έργων όσο και των ρεμπέτικων, τα οποία μιλούσαν για δυστυχία, πόνο, απώλεια, απογοήτευση. Εκτός από τη Θεοδώρα Μπάκα και την Αυγερινή Γάτση, εντυπωσίασε με τη γλυκιά λυρική φωνή της και η Έλενα Κρασάκη, ενώ το ντουέτο των δύο σοπράνο που ακούστηκε λίγο αργότερα ήταν από πιο όμορφες στιγμές της συναυλίας.

Με μια μουσική μονομαχία ανάμεσα σε δυο εποχές, οι Latinitas Nostra αιφνιδίασαν με τη σύμπραξη μπουζουκιού και μπαρόκ οργάνων. Όσο αδιανόητο κι αν ακούγεται αυτό, έδεσε απόλυτα αρμονικά το ταξίμι του μπουζουκιού με το μπάσο κοντίνουο του βιολόνε, της βιόλας ντα γκάμπα και της θεόρβης. Σε πολλά σημεία συνέπραξαν τα δυο σύνολα, το μπαρόκ και το παραδοσιακό, με αποκορύφωμα έναν έντονο μουσικό διάλογο που παρέπεμπε πράγματι σε μουσική μονομαχία κι έδινε την ψευδαίσθηση της ταυτοχρονίας. Τα μπαρόκ όργανα δεν ήταν τίποτε άλλο από τα παραδοσιακά και ιδιαίτερα δημοφιλή και φιλολαϊκά όργανα της εποχής του 17ου αιώναμ ενώ το κανονάκι, το ούτι, το βιολί και το γυαϊλί ταμπούρ είναι τα παραδοσιακά όργανα της ρεμπέτικης και λαϊκής μουσικής του 19ο αιώνα στην Ελλάδα και τη Μικρά Ασία. Άρα, ταξικά τουλάχιστον, τα δύο σύνολα δεν διαφέρουν και πολύ και συμπράττουν με έναν τρόπο ιδιαίτερα ταιριαστό, ασυνήθιστο ίσως, αλλά καθόλου εξεζητημένο.

Σπάνια μουσική γέφυρα

Αναζητώντας το βαθύτερο νόημα της προσπάθειας ν’ αναδειχθούν οι «υπόγειες» διασυνδέσεις της μπαρόκ μουσικής και του ρεμπέτικου, αναλογίζεται κανείς την οικουμενικότητα της μουσικής, τον πανανθρώπινο χαρακτήρα της, τις άμεσες ή έμμεσες επιρροές στη διαμόρφωση της μουσικής δημιουργίας των λαών και την αδιαμφισβήτητη δύναμή της στο να ενώνει παραδόσεις, συνήθειες, ήθη. Στη συζήτηση που ακολούθησε έπειτα από τη συναυλία οι καλλιτέχνες μίλησαν για το «φλερτ» που αναπτύχθηκε ανάμεσα στο γυαϊλί ταμπούρ και τη βιόλα ντα γκάμπα κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μουσικών συναντήσεων στον Άγιο Λαυρέντιο του Πηλίου. Οι μουσικοί της παραδοσιακής και της κλασικής μουσικής, πάνω στους αυθόρμητους πειραματισμούς τους, ανακάλυψαν ότι μπορεί μεν τα όργανα να διαφέρουν ή να ανήκουν σε διαφορετικές εποχές, όμως τα χαρακτηρίζει μια αισθητική συνάφεια που δεν περνά απαρατήρητη. Η περιέργειά τους να δοκιμάσουν συνδυασμούς ηχοχρωμάτων, οι πειραματισμοί τους μέσα από την

Παλαιά Κάλαντα Πρωτοχρονιάς - Καλή και ευλογημένη χρονιά!

Χρόνια πολλά !

Και νέον έτος αριθμεί
την του Χριστού περιτομή
και η μνήμη του Αγίου Ιεράρχου Βασιλείου.

Του χρόνου μας αρχή καλή
και ο Χριστός μας προσκαλεί
 την κακία ν’ αρνηθούμε
μ’ αρετές να στολιστούμε.

Να ζούμε βίον τέλειον
κατά το ευαγγέλιον
με αγάπη με ειρήνη
και με τη δικαιοσύνη.

Χρόνια πολλά και ευτυχή

Τα κάλαντα των Χριστουγέννων της Κρήτης - Χρόνια πολλά !

Καλήν εσπέραν άρχοντες, κι αν είναι ορισμός 

σας Χριστού τη θεία γέννησιν,να πω στ' αρχοντικό σας

 Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ τη πόλει, 

οι ουρανοί αγάλλονται χαίρει η φύσις όλη. (παύση)

 Εν τω σπηλαίω τίκτεται εν φάτνη των αλόγων,

ο Βασιλεύς των ουρανών και ποιητής των όλων.

Πλήθος αγγέλων ψάλλουσι το «Δόξα εν υψίστοις»

και τούτο άξιον εστίν η των ποιμένων πίστις. (παύση)

Τα κάλαντα των Χριστουγέννων  της Κρήτης

Κερά καμαροτράχηλη και φεγγαρομαγούλα

ν' απού τον έχεις τον υγιό τον μοσχοκανακάρη.

Λούεις τον και χτενίζεις τον και στο σχολείο τον πέμπεις

κι ο δάσκαλος τον έδειρε μένα χρυσό βεργάλι

Το όνειρο του Μπενίτο – ρεμπέτικο της κατοχής

Το όνειρο του Μπενίτο – ρεμπέτικο της κατοχής

Το ρεμπέτικο τραγούδι της κατοχής:  «το όνειρο του Μπενίτο» (1941) είναι η παρωδία που γράφτηκε από τον Μίνωα Μάτσα και τον Σπύρο Περιστέρη, πάνω στο τραγούδι τους «ο Αντώνης, ο βαρκάρης». στοχεύοντας να διακωμωδήσει τον Μπενίτο Μουσολίνι…   

Στιχουργός: Μίνωας Μάτσας 
Ερμηνευτές: Χατζηχρήστος Απόστολος, Βαμβακάρης Μάρκος   
Συνθέτης: Σπύρος Περιστέρης 
Έτος: 1941 

Στίχοι:

Ο Μπενίτο κάποια νύχτα ζαλισμένος
Είδε όνειρο ο καημένος
Πως βρισκόταν στην Αθήνα
Σε μια φίνα λιμουζίνα
Μα σαν ξύπνησε και ρίχνει ένα βλέμμα
Είπε κρίμα να ‘ναι ψέμα
Ένα τέτοιο μεγαλείο
Βρε παιδιά δεν είναι αστείο
Φέρτε πένα, διατάζει, και μελάνι
Τηλεσίγραφο μάς κάνει
Μα του λέμε εν τω άμα

Μουσολίνι άλλαξε γνώμη - Ρεμπέτικο της κατοχής

Μουσολίνι άλλαξε γνώμη -  Ρεμπέτικο της κατοχής

Το ρεμπέτικο τραγούδι «Μουσολίνι άλλαξε γνώμη» (1940), με το ερμηνευτικό δίδυμο  του Μάρκου Βαμβακάρη   και  του Απόστολου Χατζηχρήστου σε στίχους του Γιώργου Φωτίδα, περιπαίζει  τον ισχυρό Μουσολίνι. Στο τραγούδι αυτό διακρίνουμε εύστοχες ιστορικές αλήθειες. Γίνεται σαφέστατος ο διαχωρισμός της φασιστικής ηγεσίας της Ιταλίας από τον λαό της, ο οποίος υπέφερε τα πάνδεινα από το εν λόγω καθεστώς. Συγκεκριμένα ακούμε στο τραγούδι να αναφέρεται: «…Την ετάραξες (την Ιταλία) στην πείνα κι είναι πια ξελιγωμένη /μοναχά η δική σου τσέπη είναι παραφουσκωμένη.  /  Τα καημένα τα παιδιά της δεν τολμούν να πουν κουβέντα, / τους εράψατε το στόμα συ, ο Τζιάνο και η Ελντα». 

Στίχοι:   Γιώργος Φωτίδας 
Μουσική:   Μάρκος Βαμβακάρης 
Ερμηνεία: Μάρκος Βαμβακάρης     
Φωνητικά: Απόστολος Χατζηχρήστος 

Στίχοι:

Βρε γρουσούζη Μουσουλίνι
πού `ν’ τα τόσα μεγαλεία
Πού `ταζες κάθε λιγάκι
στην καημένη Ιταλία
Την ετάραξες στην πείνα
κι είναι πια ξελιγωμένη
Μονάχ’ η δική σου τσέπη