Ποιες Είναι οι 10 Εντολές του Κυρίου;

Οι Δέκα εντολές, επονομαζόμενες και ως "Δεκάλογος", είναι ένας κατάλογος δέκα ηθικών εντολών, οι οποίες, σύμφωνα με τη Βίβλο, υπαγορεύτηκαν στον Μωυσή από τον Θεό στο όρος Σινά και του δόθηκαν, (δύο φορές), χαραγμένες σε δύο πέτρινες πλάκες, όπου αφήνεται να εννοηθεί ότι ο ίδιος ο Θεός (και τις δύο φορές) λατόμησε και εγχάραξε.

Οι εντολές αυτές αποτέλεσαν τη βάση ενός ολόκληρου κώδικα ηθικής και θρησκείας, πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης, που αποτελούν ως πρώτη Διαθήκη τις βασικές ηθικές αρχές του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού. Οι πρώτες τέσσερις εντολές έχουν να κάνουν με τη σχέση μας με το Θεό. Οι επόμενες έξι εντολές έχουν να κάνουν με τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Οι Δέκα Εντολές αναφέρονται στην Αγία Γραφή στην Έξοδο 20:1-17 και στο Δευτερονόμιο 5:6-21.

Οι 10 εντολές

Οι 10 εντολές πρωτότυπο

1. Εγώ ειμι Κύριος ο Θεός σου. Ουκ έσονταί σοι θεοί έτεροι πλήν εμού.
2. Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα. Ου προσκυνήσεις αυτοίς, ουδέ μη λατρεύσεις αυτοίς.
3. Ου λήψει το όνομα Κυρίου τού Θεού σου επί ματαίω ου γάρ μη καθαρίση Κύριος ο Θεός σου τον λαμβάνοντα το όνομα αυτού επί ματαίω.
4. Μνήσθητι την ημέρα των σαββάτων αγιάζειν αυτήν. Εξ ημέρας εργά και ποιήσεις πάντα τα έργα σου. Τη δε ημέρα τή εβδόμη σάββατα Κυρίω τώ Θεώ σου, ου ποιήσεις εν αυτή πάν έργον.
5. Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου, ίνα εύ σοι γένηται, και ίνα μακροχρόνιος γένη επί της γής της αγαθής, ής Κύριος ο Θεός σου δίδωσί σοι.
6. Ου μοιχεύσεις.
7. Ου κλέψεις.
8. Ου φονεύσεις.
9. Ου ψευδομαρτυρήσεις κατά τού πλησίον σου μαρτυρίαν ψευδή.
10. Ουκ επιθυμήσεις…όσα τώ πλησίον σου εστί.

Οι 10 εντολές νεοελληνική απόδοση

1. Εγώ είμαι ο Κύριος ο θεός σου. Δεν θα υπάρχουν για σένα άλλοι θεοί εκτός από μένα.
2. Δεν θα κατασκευάσεις για σένα είδωλα και κανενός είδους ομοίωμα. Δεν θα τα προσκυνάς ούτε θα τα λατρεύεις.
3. Δεν θα προφέρεις καταχρηστικά το όνομα του Κυρίου, του θεού σου. Εγώ ο Κύριος δεν θ’ αθωώσω

Η τήρηση των εντολών του Θεού να γίνεται από αγάπη και όχι από καθήκον

Η τήρηση των εντολών του Θεού γίνεται από αγάπη

«Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωήν αἰώνιον κληρονομήσω;»

 
Μία ἐρώτηση ὑποβάλ­λεται σήμερα στόν Χρι­στό. Τό θέμα της εἶναι σο­βα­ρό καί ὁ ἄνθρωπος πού τήν ὑπο­βάλ­λει δέν εἶ­ναι τυχαῖος. Ἕνας ἄρ­χο­ντας εἶναι, ἕνας ἄν­θρωπος μέ πνευματικές ἀνησυχίες, πού πλησιά­ζει τόν Χριστό γιά νά τόν ρωτήσει πῶς θά κλη­ρονομήσει τήν αἰώ­νια ζωή.

Δέν τόν ἐνδιέφερε ἡ παροῦσα, γιατί εἶχε ἐξα­σφαλισμένα τά ἀγα­θά του. Δέν εἶχε ἀνά­γκες οὔτε προβλήματα. Ἔτσι πίστευε τουλά­χι­στον. Αὐτό πού τόν ἐν­διέφερε ἦταν τό μέλλον του. Αὐτό πού τόν ἀπα­σχολοῦσε ἦταν πῶς θά κληρονομήσει τήν αἰω­νι­ό­τητα. Ἡ συζήτηση ὅμως μέ τόν Χριστό ἀπο­δεικνύει σύντομα ποιά ἦταν τά πραγματικά προβλή­μα­τα αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώ­­που.
Μόλις ὁ Χριστός, ἀπα­ντώντας στήν ἐρώτησή του, προσδιορίζει ὡς προ­­ϋ­πόθεση ὑπό τήν ὁποία εἶναι δυνατόν νά κληρονο­μή­σει τήν αἰώ­νια ζωή τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεού, ἐκεῖνος δη­λώνει ὑπερο­πτι­κά ὅτι τίς τηρεῖ ἤδη ἀπό μικρό παιδί καί ζη­τᾶ κάτι πιό ὑψηλό καί κάτι πιό δύσκολο προ­κει­μένου νά τήν κερδί­σει ἐπάξια.

Καί ὅταν ὁ Χριστός, ἀν­ταποκρινόμενος στήν ἐπιθυμία του, τοῦ προ­τείνει κάτι πιό ὑ­ψη­λό καί πιό δύσκολο, νά πω­λή­σει δηλαδή τά ὑπάρ­χοντά του καί νά τόν ἀκολουθήσει, τότε ἀποκαλύπτεται ὁ ἀλη­θι­νός ἄνθρωπος πού ὑπέβαλε τήν ἐρώτηση. Ἡ ὑπε­ρο­ψία του καταρ­ρέει καί ἡ αὐτοπε­ποί­θη­σή του κρημνίζεται. Ὁ πεπεισμένος γιά τήν εὐσέβειά του καί ἱκανο­ποι­η­μένος ἀπό τήν πνευ­ματική του κατά­στα­ση ἀποδει­κνύ­εται ὅτι δέν μπορεῖ νά φθά­σει τό ὑψηλότερο μέτρο πού ὁ ἴδιος ἔθεσε.
«Περίλυπος ἐγένετο» καί ἀπε­χώ­ρησε, διότι «ἦν πλούσιος σφόδρα».
Στεναχωρήθηκε, ὅταν τοῦ ζήτησε ὁ Θεός νά θυσιάσει τά πλούτη του καί νά τόν ἀκολου­θή­σει, καί ἀπο­μα­κρύν­θη­κε, θυσιάζοντας τήν αἰ­ώ­­­νια ζωή γιά τά ἐφήμερα ἀγαθά του.
Δέν τοῦ ζήτησε ὁ Χρι­στός ἀρχικά νά πουλή­σει τά ἀγαθά του. Γιά τόν Χρι­στό ἀρκοῦσε ἡ τήρηση τῶν ἐν­το­λῶν. Ὁ ἴδιος ἐξεβίασε τόν Χρι­στό, γιά νά ἀποδεί­ξει τήν ἀρετή του καί τήν ὑπεροχή του. Καί ὁ Χριστός ἀκολού­θησε τήν πρόκλησή του, γιά νά τοῦ δείξει ὅτι ἡ ἔμ­μεσα διαφημι­ζό­μενη εὐ­­σέ­­βεια καί ἀρετή του δέν εἶχαν ὑγιῆ θεμέλια, δέν εἶχαν ὑγιεῖς βάσεις, ἀλλά ἦταν ἐπιφα­νεια­κές καί συγκυριακές.
Ἡ ἐφαρμογή τῶν ἐν­τολῶν τοῦ Θεοῦ ἦταν μία κατ᾽ ἐπίφαση ἀφο­σί­ωση στόν Χριστό πού κλονίστηκε στήν

Ο ηθικός προβληματισμός και η χριστιανική θεώρηση της ηθικής

Του Μάριου Μπέγζου 

Ηθικός προβληματισμός ονομάζεται ο προβληματισμός που σχετίζεται με το κατα πόσον είναι σωστές ή λανθασμένες οι απόψεις και οι ενέργειες που εξαρτώνται από την πρόθεση, την θέληση και την απόφαση του ανθρώπου.
Η ηθική εξετάζει τον τρόπο ζωής του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου

Ανθρωπολογία είναι η άποψη που έχει κάποιος για το ον που λέγεται άνθρωπος, γι' αυτό κάθε ηθική στηρίζεται σε κάποια ανθρωπολογία.

Για παράδειγμα: η χριστιανική ανθρωπολογία διαμορφώνει και χριστιανική ηθική: Αν για παράδειγμα κάποιος αποδέχεται τη χριστιανική ανθρωπολογία , αυτό σημαίνει πως δεν μπορεί να δεχτεί καταστάσεις όπως: φανατισμό, ανελευθερία, ανισότητα κ.α. , γιατί όλα αυτά είναι ενάντια στη χριστιανική ηθική

Από την άλλη, η ισλαμική ανθρωπολογία διαμορφώνει και ισλαμική ηθική.Παράδειγμα: η γυναίκα δεν απολαμβάνει ίσα κοινωνικά δικαιώματα με τον άνδρα αφού , σύμφωνα με το κοράνι, " οι άνδρες εξουσιάζουν τις γυναίκες επειδή ο Αλλάχ τους έκανε ανώτερους"

Έτσι, θα μπορούσαμε να πούμε πως και η ρατσιστική ανθρωπολογία διαμορφώνει αντίστοιχη ρατσιστική ηθική.

Η χριστιανική λοιπόν ηθική βασίζεται στην ανθρωπολογία του χριστιανισμού, με βάση την οποία η σχέση Θεού και ανθρώπου είναι σχέση ζωής.
Η χριστιανική ηθική έχει ως πρότυπο το θεανθρώπινο πρόσωπο του Χριστού.

Χρειάζεται όμως ιδαίτερη προσοχή στον διαχωρισμό της ηθικής από τον ηθικισμό και την ηθικολογία!!!
Διαβάστε παρακάτω ένα σχετικό κείμενο του Μάριου Μπέγζου:

"Το μυστικό της ανθρώπινης ύπαρξης είναι τούτο: «δε θέλει μονάχα να ζει, μα και να ξέρει γιατί ζει», μας εξομολογείται κάποιος ήρωας του Ντοστογιέφσκι. Δεν αρκεί μόνο ότι ζούμε, αλλά χρειάζεται να έχει νόημα ο βίος μας. Πέρα και πάνω από το «τί» είναι η ζωή, υπάρχει και το «γιατί» άραγε ζούμε. Κάθε απάντηση σε αυτό το τελευταίο ερώτημα διαμορφώνει έναν ορισμένο τρόπο ζωής.
Αυτό λέγεται ήθος: είναι ο τρόπος που ζούμε τη ζωή μας. Με αυτήν την έννοια το ήθος και η ζωή είναι σύμφυτα. Δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς ένα νόημα και δίχως κάποιο τρόπο εμβίωσης αυτού του νοήματος. Ίσα-ίσα μάλιστα, από τον τρόπο που ζούμε τη ζωή μας αποφαινόμαστε αν τη χαιρόμαστε ή όχι, αν ευτυχούμε ή δυστυχούμε, αν τελικά ο βίος μας είναι αβίωτος.
Όταν το ήθος συστηματοποιείται και θεωρητικοποιείται, τότε συγκροτείται ηθική. Πρόκειται για τη γενίκευση και την κωδικοποίηση του τρόπου της ζωής, που διατυπώνεται με απαγορεύσεις («ού», «μη»)

Οριοθέτηση: πώς βάζουμε όρια στα παιδιά

Πώς βάζουμε όρια στα παιδιά

του Χάρη Πίσχου - Ψυχολόγος ΜSc - Υπαρξιακός Συστημικός Ψυχοθεραπευτής

Ποια είναι άραγε η πρώτη σκέψη που μας έρχεται στο μυαλό όταν ακούμε τη λέξη "όρια"; Αυθόρμητα θα μας έρθει η απαγόρευση,  ο περιορισμός, η άρνηση σε κάτι που επιθυμούμε αλλά δεν μπορούμε να έχουμε. Και γιατί γίνεται αυτό;

Γιατί κάποιος ή κάτι έχει βάλει όρια στην επιθυμία μας. Φανταστείτε λοιπόν ότι αν είναι απογοητευτικό για τους ενήλικες να βάζουν όρια στις επιθυμίες τους, πόσο μάλλον για τα παιδιά ειδικά όταν βρίσκονται σε αναπτυξιακή φάση που περικλείεται από έντονο συναισθηματισμό, αυθορμητισμό και παρορμητισμό για ικανοποίηση των επιθυμιών τους. Και μετά σκεφτείτε τους γονείς τους, που καλούνται να εφαρμόσουν και να στηρίξουν αυτά τα όρια στα παιδιά τους. Όχι και ό,τι πιο εύκολο.

Κάθε μέρα, αμέτρητες φορές ο γονιός θα προσπαθήσει να βάλει όρια στο παιδί του. Ενώ παλιότερα η πειθαρχία εμφανίζονταν να έχει πολύ στενή σχέση με την τιμωρία, σήμερα συνδέουμε την οριοθέτηση με την πειθαρχία και την μετάδοση αξιών και γνώσεων στα παιδιά για να έχουν αρμονική σχέση με το κοινωνικό τους περιβάλλον.

Όταν οι γονείς θέτουν όρια, δεν επιβάλλουν στα παιδιά τους τι να πουν ή πως να συμπεριφερθούν μόνο, αλλά πώς να αναγνωρίζουν τις παρορμήσεις και το άγχος τους. Τα όρια με αυτόν τον τρόπο, εσωτερικεύονται στο παιδί και το κάνουν να νιώθει περισσότερη ασφάλεια. Για αυτό είναι σημαντικό να ξεκινήσει η οριοθέτηση από νωρίς.

Αν θέλουμε να αποσαφηνίσουμε την έννοια όρια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι κανόνες και διεργασίες που ορίζονται από τις αξίες της οικογένειας και που επιτελούνται μέσα από ορισμένους ρόλους με τη στάση και τη συμπεριφορά των γονέων.

Θέτοντας τις βασικές αρχές οριοθέτησης, θα μετατρέπαμε παρελθοντικά στερεότυπα και απόλυτους απολιθωμένους κανόνες, σε οικογενειακές αξίες και στάσεις που συμβαδίζουν με τη διαμόρφωση του

Ψυχολογικές προϋποθέσεις τήρησης των εντολών.

του Νικήτα Καυκιού

Ο πνευματικός πατέρας ακροβατεί ανάμεσα στις εντολές του θεού και τις αδυναμίες του πιστού. Σταθμίζει διακριτικά την προαίρεση και τις δυνατότητες του, πριν τον παροτρύνει στην εφαρμογή του Θείου θελήματος. Διότι η υπακοή προϋποθέτει αβίαστη συγκατάθεση και ψυχική δυνατότητα.

Αν ο πνευματικός προσπαθήσει να επιβάλλει αδιάκριτα το θείο νόμο μπορεί να συντρίψει μια ευάλωτη προσωπικότητα. Γι’ αυτό οφείλει να λάβει υπ’ όψιν του την ψυχολογική διάσταση του πιστού. Η ανθρώπινη εσωτερικότητα δεν είναι μόνο πνευματική αλλά και ψυχολογική. Στην ποιμαντική και την εξομολόγηση εστιάζουμε κυρίως στην αγάπη και το μίσος, στην ταπείνωση και την έπαρση, στην υπακοή και την ανυπακοή, στην ηδονή και την εγκράτεια.

Στην ψυχοθεραπευτική συνεδρία εστιάζουμε κυρίως στην υγεία και την παθολογία, στην αυτοπεποίθηση