Ραγδαία αύξηση των θανάτων με βασική αιτία την αυτοκτονία στις ΗΠΑ

Ραγδαία αύξηση των θανάτων με βασική αιτία

την αυτοκτονία στις ΗΠΑ

Ένα μεγάλο ποσοστό των Αμερικανών πολιτών, τη τελευταία δεκαετία, έχει αποπειραθεί να δώσει ένα τέλος στη ζωή του, δια μέσου της αυτοκτονίας.

Ο αριθμός των θανάτων που σημειώνονται είναι ολοένα και αυξητικός, σύμφωνα με μία νέα έρευνα, που δημοσιεύτηκε από τη JAMA Psychiatry. Ερευνητές από το  U.S. CentersforDiseaseControlandPrevention, αναφέρουν πως από το 2006 έως το 2015, πάνω από 1,2 εκατομμύρια απόπειρες αυτοκτονίας έχουν καταγραφεί σε όλη τη χώρα και ότι υπήρξε αύξηση 10% στις απόπειρες, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας. Επιπροσθέτως, το ποσοστό θνησιμότητας από τα προαναφερθέντα περιστατικά, αυξήθηκε κατά 13% κατά την τελευταία δεκαετία, γεγονός που υποδηλώνει ότι οι άνθρωποι μπορεί να επιλέγουν περισσότερο "θανατηφόρα" μέσα στην προσπάθειά τους να περατώσουν το βίο τους.    

«Το μοτίβο αλλαγών στα θνησιμότητας δια μέσου της αυτοκτονίας, ποικίλλει μεταξύ δημογραφικών ομάδων», δήλωσε ο συν-συγγραφέας της μελέτης Dr Jing Wang, επιδημιολόγος στο Τμήμα Πρόληψης Βίας του CDC, στο UPI. «Περισσότεροι άνθρωποι έκαναν απόπειρες αυτοκτονίας και αξίζει να σημειωθεί πως οι πράξεις τους έγιναν πιο θανατηφόρες, στον πιο ηλικιωμένο πληθυσμό. Η κατανόηση αυτών των επιδημιολογικών προτύπων σε επίπεδο πληθυσμού, μπορεί να βοηθήσει στην προσπάθεια πρόληψης των αυτοκτονιών». Τα ευρήματα αντιστοιχούν σε αυτά μιας έκθεσης του CDC -που εκδόθηκε νωρίτερα αυτό το μήνα-, η οποία έδειξε ότι το ποσοστό αυτοκτονιών στις Ηνωμένες Πολιτείες αυξήθηκε κατά 35% μεταξύ του διαστήματος 1998 έως 2018. Υπολογίζεται ότι περίπου 40.000 με 50.000 Αμερικανοί αφαιρούν τη ζωή τους κάθε χρόνο.

Για τη νέα μελέτη, οι ερευνητές του CDC ανέλυσαν στατιστικά στοιχεία και βάσεις δεδομένων από το

«Αυτοκτονία: άρνηση του δώρου της ζωής»

«Αυτοκτονία: άρνηση του δώρου της ζωής»

της Βασιλικής Β. Παππά*

 
Με αφορμή τα κρούσματα αυτοχειριών των τελευταίων χρόνων θεώρησα σκόπιμο να αναφερθούμε στο θέμα της αυτοκτονίας από την άποψη των αιτίων που την προκαλούν καθώς και τη θέση της εκκλησίας σ’ αυτό το μείζον πρόβλημα που παρατηρείται σ’ ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι τoυ πληθυσμού και ιδιαίτερα της νεολαίας μας. Αυτοκτονία είναι η θεληματική πράξη του ανθρώπου, που με πλήρη συνείδηση προβαίνει στην καταστροφή της ίδιας του της ζωής. Τα κίνητρα που οδηγούν στη συνειδητή εξολόθρευσή του είναι διαφορετικά. Στην πρώτη θέση βρίσκονται οι ασθένειες, η οικογενειακή διχόνοια και η κατάσταση οικονομικής ένδειας.

Το ένα τρίτο των αυτοκτονιών, πραγματοποιούνται από άτομα, τα οποία έπασχαν από διαγνωσμένη ψυχιατρική ασθένεια. Στην πρώτη θέση των ψυχικών νόσων που ευθύνονται για την αυτοχειρία έρχονται η μελαγχολία ή η μανιοκαταθλιπτική ψύχωση και έπονται η σχιζοφρένεια και ο χρόνιος αλκοολισμός. Οι νεανικές αυτοχειρίες αποτελούν ένα τραγικό φαινόμενο της δυτικής κυρίως κοινωνίας. Η διάσπαση της ενότητας της οικογένειας, είτε λόγω διαζυγίου των γονέων, είτε λόγω καθημερινών ερίδων, οι οποίες αναπόφευκτα οδηγούν στην ψυχική απομάκρυνση αυτών και τον ψυχολογικό κατακερματισμό της οικογένειας, αποτελούν το κύριο αιτιολογικό υπόβαθρο της αυτοκτονίας των νέων στο 70% των περιπτώσεων (1). Η αγάπη των γονέων, η ειρήνη και η αρμονία στην οικογένεια αποτελούν την πιο ουσιώδη ψυχική ανάγκη των παιδιών από τη βρεφική ηλικία έως την πλήρη ενηλικίωση (2). Πολλές έρευνες καταδεικνύουν ότι η διαδικασία της αυτοκτονίας είναι μακροχρόνια. Οι πρώτες σκέψεις μπορεί να εμφανιστούν για ένα χρονικό διάστημα τριών μηνών και μετά να περάσουν χρόνια χωρίς να το ξανασκεφτεί. Είναι, δηλαδή, δυνατό να περάσουν πολλά χρόνια ανάμεσα στην πρώτη σκέψη αυτοκτονίας και στην πραγματοποίησή της χωρίς να το σκέφτεται συνέχεια. (3)

Η πράξη της αυτοκτονίας είναι μια κραυγή απελπισίας για βοήθεια. Δυστυχώς, όμως, η βοήθεια πολλές φορές έρχεται αργά. Κατά τους Shueidma και Farberow οι αυτόχειρες εντάσσονται σε 4 κατηγορίες:

α) Σε εκείνους που πιστεύουν ότι με την αυτοχειρία θα μεταβούν σε ένα καλύτερο κόσμο όπου θα δικαιωθούν οι προσδοκίες τους και θα αναγνωριστεί η αξία τους.

β) Σε εκείνους οι οποίοι προβαίνουν στην αυτοχειρία για να προσελκύσουν τη συμπάθεια και την αγάπη του περιβάλλοντός τους. Στην κατηγορία αυτή εντάσσονται πολλοί έφηβοι, οι οποίοι αυτοκτονούν για να ελκύσουν την προσοχή και την αγάπη των γονέων τους.

γ) Σε εκείνους οι οποίοι πάσχουν από κάποια επώδυνη, σωματική νόσο και θεωρούν την αυτοχειρία ως

Η ευθανασία αποτελεί το 25% των θανάτων στην Ολλανδία

Η ευθανασία αποτελεί το 25% των θανάτων στην Ολλανδία

Στην Ολλανδία, 15 χρόνια μετά την νομιμοποίηση της ευθανασίας και της ιατρικά υποβοηθούμενης αυτοκτονίας, πάνω από 25% των θανάτων συμβαίνουν με αυτόν τον τρόπο. Αυτός είναι ο αριθμός που προκύπτει από τις στατιστικές του 2017.

Πάνω από 6.500 περιπτώσεις ευθανασίας έχουν καταγραφεί με 1.900 περιπτώσεις αυτοκτονίας και 32.000 ασθενείς να έχουν πεθάνει με την χρήση της «ιατρικά υποβοηθούμενης νάρκωσης».

Ένας από τους λόγους που έχει γίνει πιο διαδεδομένη η ευθανασία από το 2007 είναι ότι δίνεται η δυνατότητα κάποιος να υποβληθεί στην συγκεκριμένη διαδικασία ποιο εύκολα. Αυτό έρχεται μετά από την χαλάρωση του νομικού προσδιορισμού που βρίσκεται στην καρδιά αυτού του νόμου, ο οποίος αναφέρει ως βασική προϋπόθεση ότι ένας ασθενής θα πρέπει να υποφέρει σε αφόρητο βαθμό. Η ευθανασία στην Ολλανδία θεωρείται ως «μια βασική ιατρική υπηρεσία, η οποία καλύπτεται από τα χρήματα που πληρώνει κάθε μήνα ένας πολίτης για την ασφάλεια του».

Ο Wesley J. Smith, πρόεδρος του Centre on Human Exceptionalism στο Ινστιτούτο Discovery, αναφέρει «από την στιγμή της αποποινικοποίηση της ευθανασίας στην Ολλανδία οι ιατροί της χώρας έχουν προχωρήσει σε έναν μακάβριο μονοπάτι στο οποίο η συγκεκριμένη διαδικασία δεν αφορά πια μόνο τους

Η αυτοκτονία και η θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας

Η αυτοκτονία και η θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας

Σπυρίδωνος Κοντογιάννη, 

Η αυτοκτονία και η θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας,
Αθήνα 2001, σελ. 9-15

1. Ορισμός της αυτοκτονίας.

Αυτοκτονία ονομάζεται η ανθρώπινη εκείνη πράξη, κατά την οποία ο ίδιος ο άνθρωπος τερματίζει την ζωή του. Κατά κυριολεξία αυτοκτονία είναι η ολοκληρωμένη εκείνη ανθρώπινη πράξη, η οποία έχει ως επισφράγισμα τον θάνατο του αυτόχειρα. Και αυτό σε σχέση πάντοτε με την λεγόμενη απόπειρα αυτοκτονίας, που είναι πράξη ανολοκλήρωτη, δεν έχει δηλαδή ως αποτέλεσμα τον θάνατο αυτού ο όποιος αποπειράται να αυτοκτονήσει. Διάκριση επίσης γίνεται μεταξύ αυτοκτονίας και της τάσης προς αυτοκτονία, μιας ενέργειας δηλαδή που μόλις έχει εκδηλωθεί ή και της ιδέας της αυτοκτονίας που είναι μια απλή νοητική αφετηρία, μια επιθυμία για να πεθάνει κανείς, άλλοτε έντονη και άλλοτε όχι.

Η αυτοκτονία είναι «φόνος», και είναι «εκ προαιρέσεως αφαίρεσις υφ' ημών της ιδίας ημών ζωής» γι' αυτό και διαφέρει από τον κοινό φόνο, την αφαίρεση δηλαδή της ζωής του άλλου από κάποιον. Και ακόμη, η αυτοκτονία διακρίνεται σε άμεση και έμμεση. ’μεση αυτοκτονία καλείται η εκ προαιρέσεως βίαιη, με φονικό όργανο η κίνηση, αφαίρεση της ίδιας μας της ζωής, ενώ έμμεση είναι η αυτοκτονία που πραγματοποιείται εν γνώσει μας μεν, αλλά και εκ προθέσεως βαθμιαία, σιγά-σιγά, αφαίρεση της ζωής μας (π.χ. η άρνηση τροφής, η λήψη ναρκωτικών ουσιών ενώ γνωρίζουμε το τέλος της πράξεως αυτής, η ευθανασία, η εκ προθέσεως δηλαδή διακοπή της ζωής του ασθενούς όταν αυτή ζητηθεί από τον ίδιο τον ασθενή ή τον ιατρό ή από τους συγγενείς του, η συνειδητή και χωρίς κανένα λόγο έκθεση της ζωής μας σε κίνδυνο, όπως η παράλογη ταχύτητα με μηχανές ή αυτοκίνητο κ. α.).

Στο σημείο αυτό πρέπει να σημειωθεί τι εννοούμε όταν λέμε προαίρεση για την αυτοκτονία. Αναλύοντες τον όρο προαίρεση πρέπει να πούμε πως αυτός δηλώνει την πηγή και το κριτήριο των πράξεων του ανθρώπου, τη γενική κατεύθυνση της σκέψης, και του θυμικού (= το σύνολο των συναισθημάτων και των διαθέσεων) του ανθρώπου, βάσει της οποίας ο ίδιος ο άνθρωπος κρίνει τις πράξεις του αλλά και τις πράξεις των άλλων από ηθικής απόψεως. Πρόκειται δηλαδή, για το σύνολο των εσωτερικών κινήσεων του ανθρώπου ή καλύτερα για το σύνολο των βουλητικών του προδιαθέσεων, οι οποίες του υπαγορεύουν το τι πρέπει να κάνει σε κάθε περίπτωση, χωρίς όμως πολλή και μακρά σκέψη και έρευνα.

2. Στην αρχαία Ελλάδα

Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχε νόμος σύμφωνα με τον όποιο οι αυτόχειρες δεν τύχαιναν της ίδιας ταφής όπως οι άλλοι, των όποιων η ζωή τελείωνε φυσιολογικά, αλλά εθάπτονταν εκτός του κοινού νεκροταφείου