Πως δημιουργείται ο αλκοολισμός;

Πως δημιουργείται ο αλκοολισμός;

Πως γίνεται κανείς αλκοολικός; Γεννιέται με την προδιάθεση ή τον σπρώχνουν στο πιοτό τα βάσανα της ζωής; Η Ψυχιατρική έχει πολλά να πει σχετικά με την εξάρτηση από το αλκοόλ.

Πολλοί παράγοντες έχουν επιπτώσεις στην απόφαση να αρχίσει κάποιος να πίνει, στην ανάπτυξη των προσωρινών προβλημάτων με το αλκοόλ στα εφηβικά έτη και στη δεκαετία των 20 ετών, και στην ανάπτυξη τελικά της εξάρτησης από το αλκοόλ.

Η έναρξη της κατανάλωσης οινοπνεύματος εξαρτάται κατά ένα μεγάλο μέρος από κοινωνικούς, θρησκευτικούς, και ψυχολογικούς παράγοντες, αν και τα γενετικά χαρακτηριστικά φαίνεται επίσης ότι συμβάλουν.

Αλλά οι παράγοντες που επηρεάζουν την απόφαση να συνεχίσει κανείς να πίνει μέχρι το στάδιο της εξάρτησης από το αλκοόλ είναι μάλλον διαφορετικοί.

Μια παρόμοια αλληλεπίδραση μεταξύ των γενετικών και περιβαλλοντικών επιρροών συμβάλλει σε πολλές άλλες ιατρικές και ψυχιατρικές παθήσεις, και επομένως, μια ανασκόπηση αυτών των παραγόντων στον αλκοολισμό, προσφέρει ικανές πληροφορίες για τις σύνθετες γενετικές διαταραχές συνολικά.

Τα κυρίαρχα ή υπολειπόμενα γονίδια, αν και σημαντικά, εξηγούν μόνο σχετικά σπάνιες καταστάσεις. Οι περισσότερες διαταραχές έχουν κάποιο επίπεδο γενετικής προδιάθεσης που αφορά συνήθως μια σειρά διαφορετικών γενετικά επηρεασμένων χαρακτηριστικών, κάθε ένα από τα οποία αυξάνει ή μειώνει τον κίνδυνο για κάποια διαταραχή.

Είναι πιθανό ότι μια σειρά γενετικών επιρροών εξηγεί περίπου 60% του ποσοστού του κινδύνου για τον αλκοολισμό, με το περιβάλλον υπεύθυνο για το υπόλοιπο 40% της διαφοράς.


Γιατί πίνουμε;

Ο λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι πίνουν υπερβολικά είναι ένα πρόβλημα τόσο σύνθετο όσο και ο χαρακτήρας τους ή το περιβάλλον μέσα στο οποίο κινούνται. Οι συνήθειες, οι παραδόσεις, η διάθεση και το σχετικό κόστος παίζουν σημαντικό ρόλο στην κατάχρηση αλκοόλ και την ευαισθησία - γενετική και όχι μόνο - των αλκοολικών.

Συν τοις άλλοις άνθρωποι που πάσχουν από κατάθλιψη βρίσκουν καταφύγιο στο μεθυστικό συναίσθημα του αλκοόλ που τους προσφέρει γαλήνη, συντροφικότητα και αισθήματα ευφορίας.

Πολλοί ειδικοί φοβούνται ότι με την προσκόλληση στα αυστηρά όρια της ασθένειας, οι άνθρωποι που πίνουν δεν προβληματίζονται παρά μόνο όταν αποκτήσουν σοβαρή εξάρτηση. Ο αλκοολισμός δεν οφείλεται μόνο σε κληρονομικούς παράγοντες.

Ωστόσο οι επιστήμονες προσπαθούν να αποδείξουν ότι τα γονίδια μπορεί να ευθύνονται για τον αλκοολισμό. Αυτό βέβαια που κληρονομείται στον αλκοολισμό δεν είναι η ασθένεια αλλά κάποια προδιάθεση.

Υπάρχουν διαφορετικοί τύποι αλκοολικών. Για να αποκτήσει κανείς εξάρτηση από το αλκοόλ, χρειάζεται συνδυασμός συμπτωμάτων. Το πιο καθοριστικό είναι η λαχτάρα να πιει. Υπάρχουν άτομα που πίνουν επειδή έχουν κατάθλιψη και το ποτό τους κάνει να αισθάνονται καλύτερα όπως προαναφέραμε.

Οι τολμηροί πίνουν για να νιώσουν "ανεβασμένοι". Κάποιοι υποστηρίζουν την άποψη ότι το πιοτό τους κάνει να συμπεριφέρονται πιο φυσιολογικά, και πράγματι μπορεί να αντιδρούν καλύτερα όταν είναι μεθυσμένοι. Τέλος άλλοι πίνουν για να νιώσουν διαφορετικά.


Ψυχολογικές θεωρίες περί εξάρτησης

Ποικίλες θεωρίες συσχετίζουν τη χρήση του αλκοόλ σαν αντίμετρο για να μειώσει την ένταση και το άγχος, να αυξήσει τα υποκειμενικά συναισθήματα δύναμης, και να μειώσει τον ψυχολογικό πόνο. Ίσως το

Λόγια που πληγώνουν: τι δεν πρέπει να λέμε σε έναν άνθρωπο με ψυχική ασθένεια

Λόγια που πληγώνουν: τι δεν πρέπει να λέμε

σε έναν άνθρωπο με ψυχική ασθένεια

Όταν αφορά στην ψυχική ασθένεια, οι άνθρωποι έχουν την τάση να λένε τα πιο απλοϊκά αλλά συγχρόνως και χειρότερα πράγματα.

Αρκετές φορές οι άνθρωποι που επισκέπτονται έναν γιατρό με σωματικά συμπτώματα, φεύγουν από αυτόν χωρίς να ευθύνεται καμία σωματική δυσλειτουργία. Αντί αυτών, τα συμπτώματα είναι ψυχοσωματικά, γεγονός που σημαίνει ότι η πηγή τους είναι μία ψυχική δυσλειτουργία του οργανισμού. Τότε είναι που εμφανίζονται οι καλοπροαίρετοι φίλοι και γνωστοί, και θέλοντας να βοηθήσουν τον φίλο τους του λένε: Δεν έχεις τίποτα, όλα είναι στο μυαλό σου.

Όταν πρόκειται για την ψυχική ασθένεια, οι άνθρωποι έχουν την τάση να λένε τα πιο απλοϊκά αλλά συνάμα και χειρότερα πράγματα. Δυστυχώς, έχει παρατηρηθεί ότι ακόμη και το παραϊατρικό προσωπικό μπορεί να κάνει τρομερά αναίσθητες και εντελώς επικριτικές παρατηρήσεις στον ασθενή.

Ωστόσο, υπάρχουν και μερικοί άνθρωποι που πιστεύουν ότι με αυτόν τον τρόπο απλά τους "πειράζουν". Αρκετοί επαγγελματίες ψυχικής υγείας, μπορούν να αναφερθούν σε ιστορίες ανθρώπων με ψυχική ασθένεια που τους κοροϊδεύουν οι συνάδελφοί τους την ώρα που εργάζονται ή που έχουν επισκεφθεί έναν ψυχολόγο. 

Ευτυχώς όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν ότι το να εκφραστείς προσβλητικά σε έναν άνθρωπο με ψυχική ασθένεια, δεν είναι μόνο ακατάλληλο και υπεροπτικό αλλά και απάνθρωπο! Ωστόσο, υπάρχουν στιγμές που μπορεί να παρερμηνευθούν ακόμη και τα πια απλά λόγια, επειδή ο άνθρωπος που τα λέει βρίσκεται σε ευάλωτη θέση. Η αλήθεια είναι ότι μπορεί να είναι δύσκολο κάποιος να βρει το σωστό σχόλιο σε κάποιον που αντιμετωπίζει συναισθηματικές δυσκολίες.

Γι' αυτό είναι τόσο σημαντικό να ενημερωθείτε και να εκπαιδευτείτε πάνω στην ψυχική ασθένεια, ώστε να πείτε χρήσιμα πράγματα. Στην πραγματικότητα, είναι αναγκαίο να μάθει κανείς τι να λέει. Δεν είναι έμφυτο σε όλους να βοηθήσουν κάποιον που έχει μια ψυχική ασθένεια.

Οπότε τι είναι αυτό, αυτό που κάνει μία παρατήρηση προσβλητική και αναίσθητη; Σύμφωνα με τον κλινικό ψυχολόγο Ράιαν Χάους: τα προβλήματα ξεκινούν όταν οι άνθρωποι έχουν την πεποίθηση ότι η ψυχική ασθένεια είναι ένα σημάδι συναισθηματικής αδυναμίας, είναι κάτι που μπορεί γρήγορα να ξεπεραστεί με κάποιες τετριμμένες καθημερινές συμβουλές ή την ελαχιστοποιούν ως ήσσονος σημασίας την οποία μπορεί να ξεπεράσει κανείς πανεύκολα.

Παρακάτω ακολουθούν μερικά παραδείγματα των προβληματικών δηλώσεων.

1. Ασχολήσου με κάτι για να μην σκέφτεσαι καθόλου τι έχεις

 

Αν υπάρχει σοβαρή ψυχική ασθένεια, το να πεις στον ασθενή να ασχοληθεί με "κάτι" για να μην το σκέφτεται, δεν πρόκειται να λειτουργήσει, ούτε καν προσωρινά, δήλωσε ο Χάους. Αφού ο άνθρωπος προσπαθήσει με δύναμη να απεμπλακεί και έχοντας βιώσει διάφορες εκτροπές, θα εξακολουθήσει να παραμένει με τις ίδιες δυσκολίες. Αγνοώντας την ψυχική ασθένεια, δεν την απομακρύνεις.

2. Γιατί δεν θέλεις να γίνεις καλά;

 

Αυτό είναι το πιο οδυνηρό πράγμα που μπορεί να πει κάποιος σε έναν ψυχικά ασθενή. Ενώ το πρόσωπο μπορεί να μην έχει κακή πρόθεση, αυτό που είπε, εξακολουθεί να έχει μια ισχυρή επίδραση. Αυτό σημαίνει ότι ο ψυχικά ασθενής είναι ηθελημένα άρρωστος και ότι δεν έχει κανένα συμφέρον να θέλει να είναι υγιής με συνέπεια να δημιουργούνται οι εντυπώσεις ότι είναι πολύ τεμπέλης ή ανίκανος να κάνει ό, τι χρειάζεται για να γίνει καλύτερα ή έχει δευτερογενές όφελος προσποιούμενος ότι είναι άρρωστος.

3. Αλλάξε τη συμπεριφορά σου

 

Ενώ μια αλλαγή στην αντιμετώπιση θα μπορούσε να συνεισφέρει θετικά, από μόνη της δεν θεραπεύει

Μηχανισμοί άμυνας

Φρόυντ Σίγκμουντ ( 1856-1939)

Σύμφωνα με τον Sigmund Freud, οι μηχανισμοί άμυνας μπορούν να κάνουν τη ζωή μας προσαρμοστική ή δυσλειτουργική.

Σύμφωνα με την Ψυχαναλυτική θεωρία του Σίγκμουντ Φρόυντ, οι μηχανισμοί άμυνας είναι αυτόματες πράξεις ή τεχνικές που εκτελούνται ασυνείδητα για την αντιμετώπιση στρεσογόνων καταστάσεων και ερεθισμάτων που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε ψυχολογικά.

Πιο συγκεκριμένα είναι η μέθοδος με την οποία το Εγώ διευθετεί τις συγκρούσεις που δημιουργούνται μεταξύ των ενορμήσεων του Εκείνο και των αξιών του Υπερεγώ.

Το Εγώ έχει ως στόχο την αποφυγή του άγχους και τις εσωτερικές συγκρούσεις. Βασικός του ρόλος είναι να ελέγχει την πραγματικότητα για να δει αν μπορούμε να κάνουμε αυτό που θέλουμε ή αν χρειάζεται να κάνουμε κάτι άλλο. Η δράση του θα λέγαμε ότι είναι ως μεσολαβητής ανάμεσα στις αυθόρμητες επιθυμίες μας (το μέρος του εαυτού μας που έχει ονομαστεί από τον Freud "Id") και στα «πρέπει» που η οικογένεια μας έχει θέσει και η κοινωνία προστάζει (εκείνο το μέρος του εαυτού μας που ονομάζεται "Υπερεγώ")

Ποιοι είναι οι κυριότεροι μηχανισμοί άμυνας:

Απόσυρση

το αποτράβηγμα από μία κατάσταση που προκαλεί δυσάρεστα συναισθήματα π.χ. κάποιος κοιμάται πολύ ή παίρνει ναρκωτικά για να αποφύγει την "άσχημη" πραγματικότητα.

Απώθηση

Διάφορες επιθυμίες, αισθήματα,σκέψεις, που δεν είναι αποδεκτά (δημιουργούν άγχος), απωθούνται στο ασυνείδητο. Είναι έξω από τη μνήμη.

Χαρακτηριστικά: Ότι απωθείται διατηρεί την ενέργειά του και προσπαθεί να έλθει στο συνειδητό. Χρειάζεται αντίθετη ενέργεια να το κρατήσει στο ασυνείδητο (σχέση δυναμική). Εξακολουθεί να επιδρά. Πολύ βασικός μηχανισμός. Συχνός στις νευρώσεις.

Ταύτιση (ΙDENTIFICATION)

Ιδιότητες κάποιου άλλου γίνονται μέρος της προσωπικότητας του ατόμου. Τα αίτια βρίσκονται κυρίως

Το συγκλονιστικό βίντεο από το «Χαμόγελο του Παιδιού» ενάντια στον σχολικό εκφοβισμό

Με αφορμή την αυριανή ημέρα, 6 Μαρτίου που είναι η Πανελλήνια Ημέρα κατά της σχολικής βίας και του εκφοβισμού, αναδημοσιεύουμε το συγκλονιστικό βίντεο από το «Χαμόγελο του Παιδιού» για τον σχολικό εκφοβισμό, το οποίο δημοσιεύτηκε κατά το προηγούμενο έτος. Το βίντεο αυτό καλεί όλη την κοινωνία και τη σχολική κοινότητα να σταθεί απέναντι στο φαινόμενο ώστε κανένα παιδί να μη βιώνει πόνο, φόβο και ντροπή στο σχολείο.

Μαθητές που δέχονται bullying μιλούν στην κάμερα και εξηγούν ποιες είναι οι καθημερινές τους «ασπίδες» για να προστατέψουν τον εαυτό τους από όλα, όσα καθημερινά βιώνουν. Μία κοπέλα γράφει τις σκέψεις της στα πολύχρωμα τετράδια της την ώρα που μία άλλη «κλείνει» τα αυτιά της στις προσβολές των συμμαθητών της με ένα ζευγάρι ακουστικά. Μία μαθήτρια

Ψυχική νόσος: γιατί αποτελεί στίγμα για την κοινωνία;

Ψυχική νόσος:

γιατί αποτελεί στίγμα για την κοινωνία;

Γράφει ο Σπύρος Καλημέρης – Ψυχίατρος

Το στίγμα της ψυχικής νόσου έχει ηλικία αιώνων στη συλλογική συνείδηση της ανθρωπότητας. Ίσως και μόνο αυτό το γεγονός να είναι μια αιτία της διαχρονικής επίμονης παρουσίας του σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής συναναστροφής. Μιλώντας ειδικότερα για την Ελλάδα, είναι γενικώς παραδεκτό ότι το στίγμα βρίσκεται ακόμη και σήμερα σε υψηλά επίπεδα και τουλάχιστον σε υψηλότερα από αυτά των «δυτικών» χωρών.

Ως στίγμα ορίζεται το σύνολο των ανεπιθύμητων, απαξιωτικών και δυσφημιστικών χαρακτηρισμών που αποδίδονται σε ένα άτομο και του στερούν το δικαίωμα της κοινωνικής αποδοχής,ενώ παράλληλα το αναγκάζουν να προβαίνει συνεχώς σε συμπεριφορές απόκρυψης των αιτίων που προκαλούν αυτή την αντιμετώπιση.

Ένα βασικό ερώτημα είναι γιατί υπάρχει το στίγμα.Ο κύριος λόγος είναι δυο απλές λέξεις με τεράστιο όμως βάρος η κάθε μία : Προκαταλήψεις και στερεότυπα. Τα στερεότυπα είναι αντιλήψεις που κανείς θεωρεί αυτονόητες και συχνές, χωρίς όμως να κάνει καμία κριτική επεξεργασία μέσα του με αποτέλεσμα αυτές να οδηγούν σε στάσεις. Οι προκαταλήψεις είναι οι γνωσιακές και συναισθηματικές αντιδράσεις που αναπτύσσονται όταν ένα άτομο ή μια ομάδα ενστερνίζεται τα αρνητικά στερεότυπα. Ακούει ο καθένας κάτι και αβασάνιστα το αναπαράγει χωρίς να ξέρει εάν στέκει, χωρίς να τον ενδιαφέρει εάν στέκει και χωρίς να έχει συναίσθηση των συνεπειών του να μην ξέρει! Μεροληπτικές κρίσεις, υπεργενικευμένες απόψεις, αυθαίρετα συμπεράσματα, ετικετοποίηση, τρόπος σκέψης «άσπρο ή μαύρο». Αναμετάδοση αρνητικών απόψεων, συναισθημάτων, φημών, φόβων από γενιά σε γενιά. Ένα ποσοστό συνανθρώπων μας μάλιστα βρίσκεται ακόμη τόσο πίσω σε νοητική πρόοδο που διατηρεί την πεποίθηση ότι η ψυχική νόσος είναι τιμωρία από το Θεό. Άλλοι συνδέουν τη ψυχική νόσο με τη νοημοσύνη χαρακτηρίζοντας με ευκολία ως «βλάκες» κάποιους χρόνιους ψυχικά ασθενείς.

Παράδειγμα : Γεγονός : «Σχιζοφρενής σκότωσε τη μάνα του και τον πατέρα του». Συμπέρασμα που προκύπτει στην ευρύτερη πλειοψηφία χωρίς πολλή σκέψη : «Όλοι οι σχιζοφρενείς είναι επικίνδυνοι».

Υψηλότερο ποσοστό σε στιγματιστικές συμπεριφορές παρουσιάζουν οι παλιότερες γενιές. Ο λόγος είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των νέων σήμερα έχει αυξημένη πρόσβαση σε γιγάντιο όγκο πληροφοριών στο διαδίκτυο σχετικών με επιστημονικές ανακαλύψεις και επομένως έχει τη δυνατότητα που δεν είχαν οι παλιότεροι να αποκτά γνώση περί διαφόρων θεμάτων πριν διαμορφώσει απόψεις.Αυτό αποτελεί μια θετική επίδραση της τεχνολογικής εξέλιξης της εποχής μας. Βέβαια η επίδραση αυτή δεν έχει την εξάπλωση που θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά (λιγότερο στις δυτικές χώρες και περισσότερο στην Ελλάδα) και τα βήματα βελτίωσης είναι αργά. Ένας λόγος γι’αυτό είναι ο τρόπος παρουσίασης της ψυχικής ασθένειας από τα περισσότερα ευρείας απήχησης ΜΜΕ μέσω του οποίου συχνά συσχετίζεται η ψυχική ασθένεια με τη βία και την επικινδυνότητα, εμπορικοποιείται η ανθρώπινη δυστυχία και διαιωνίζεται η αναπαραγωγή στερεοτύπων αφού αυτά ως ειδήσεις έχουν μεγαλύτερη απήχηση στην κοινωνία.

Φυσικά αυτό δε σημαίνει ότι και νεότεροι άνθρωποι δεν υιοθετούν συνειδητά ή μη στιγματιστικές συμπεριφορές. Εδώ είναι πιο διαδεδομένη η ειρωνική αντιμετώπιση, ο χαβαλές. Για παράδειγμα οι περισσότεροι από μας έχουμε γίνει μάρτυρες σε κουβέντες του στυλ «Τι κάνεις ρε φίλε ξέχασες τα χάπια σου σήμερα!» «Δεν πας σε κανά ψυχίατρο λεω γω?» Η υποτιμητική θεώρηση για το επάγγελμα του ψυχιάτρου όσο και τις ψυχιατρικές φαρμακευτικές αγωγές που υποδηλώνει το χιουμοράκι αυτό είναι φανερή, χωρίς να σημαίνει απαραίτητα ότι υπάρχει κακή πρόθεση. Επίσης το στίγμα είναι μεγαλύτερο σε επαρχιακές πόλεις και χωριά και αυξάνεται όσο πιο απομονωμένα είναι αυτά. Ο λόγος είναι και πάλι η μειωμένη τεχνολογική διείσδυση και ενημέρωση στις κοινωνίες αυτές.Το αποτέλεσμα είναι η ανελέητη διαπόμπευση του ψυχικά ασθενή!

Χαρακτηριστικά που προκαλούν την εκδήλωση στιγματιστικής συμπεριφοράς είναι:

• Η παραμελημένη ή άλλοτε παράξενη/εκκεντρική εμφάνιση των ασθενών

Μια άλλη ματιά για την οικογένεια του εξαρτημένου

Μια άλλη ματιά για την οικογένεια του εξαρτημένου

Τον  τελευταίο καιρό  ήρθα πάλι σε επαφή  με  το γεμάτο αγωνία ερώτημα κάποιων γονιών, τι θα κάνουμε με το εξαρτημένο παιδί μας;

Είναι το πιο δύσκολο ερώτημα που χρειάζεται να απαντήσω.

Καταλαβαίνω ότι είμαι ένας ακόμα επαγγελματίας στο χώρο της τοξικοεξάρτησης, που περιμένουν με αγωνία να τους φανερώσω την μαγική συνταγή. Συνήθως η εικόνα ενός εξαρτημένου, είναι η εικόνα ενός παιδιού που δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες του . Για τον λόγο αυτό, ο εξαρτημένος είναι θυμωμένος τόσο με τους άλλους όσο και με τον εαυτό του, νιώθει τύψεις και ενοχές.

Βιώνει μεγάλη ενδοψυχική σύγκρουση, η οποία μεταφέρεται  και στους  οικείους του. Ξαφνικά οι γονείς ανακαλύπτουν ένα παιδί το οποίο δεν έχει αναπτύξει δεξιότητες ικανοποίησης των αναγκών του, το οποίο λόγω αυτού, βιώνει τα συναισθήματα που απορρέουν, κατακλυσμικά. Με την σειρά τους και αυτοί θυμώνουν, κατακρίνουν, ηθικολογούν, στερεοτυπούν, απειλούν, ή αντίθετα λόγω του φόβου που βιώνουν, υποκύπτουν  στην απαίτηση για άμεση  ικανοποίηση των όποιων αναγκών προβάλλουν τα παιδιά τους.

Σε αυτό το επίπεδο σχέσης υποβόσκουν κάποια θέματα, όπως είναι οι προσδοκίες ότι θα αλλάξουν τα πράγματα, όμως  πόσες προσδοκίες μπορεί να έχει κάποιος από έναν ανάπηρο; Είναι η έλλειψη αυτής της συνειδητοποίησης που φέρνει θυμό και αγανάκτηση. Επίσης φέρνει την ανυπομονησία , τη δυσλειτουργία του ζεύγους των γονέων (ασυμφωνία στη διαχείριση των προβλημάτων), την ρίψη ευθυνών μεταξύ τους και συνήθως, αν υπάρχουν άλλα μέλη στην οικογένεια, μια γενικευμένη κρίση σε πολλά επίπεδα.

Όταν σε αυτή την περίπτωση έχουμε ταυτοποιημένο εξαρτημένο μέλος στην οικογένεια, επικρατεί συνήθως χάος, διότι όλοι επικεντρώνονται στον εξαρτημένο και δεν βλέπουν καθόλου την παθολογία που έχει αναπτυχθεί στη διάρκεια των χρόνων μέσα στην οικογένεια. Είναι η εξάρτηση του μέλους  που έρχεται σαν σύμπτωμα να αναδείξει τα προβλήματα αυτά.

Να τονίσω εδώ, πως για το λόγο αυτό λέμε ότι η εξάρτηση έχει μια χροιά οικογενειακής ασθένειας εκτός

Εξαρτήσεις σε καιρό καραντίνας : Κίνδυνος αλλά και ευκαιρία

Εξαρτήσεις σε καιρό καραντίνας

Σημαντική πτώση καταγράφεται στα αιτήματα για βοήθεια που φθάνουν στις υπηρεσίες του ΚΕΘΕΑ, είτε πρόκειται για τις νόμιμες εξαρτήσεις, δηλαδή το αλκοόλ, τον τζόγο, τη χρήση ψηφιακών μέσων, είτε για παράνομες.

Σημαντική πτώση καταγράφεται στα αιτήματα για βοήθεια που φθάνουν στις υπηρεσίες του ΚΕΘΕΑ, είτε πρόκειται για τις νόμιμες εξαρτήσεις, δηλαδή το αλκοόλ, τον τζόγο, τη χρήση ψηφιακών μέσων, είτε για παράνομες.

Τα στελέχη του, ωστόσο, δεν είναι αισιόδοξα ως προς την ερμηνεία αυτής της μείωσης.

 «Αυτή τη στιγμή μπορούμε να αξιολογήσουμε την κατάσταση μόνο από τις τηλεφωνικές γραμμές στήριξης» λέει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ η Ελένη Βοτίκα, υπεύθυνη των προγραμμάτων απεξάρτησης από το αλκοόλ και τον τζόγο.

«Κατ’ αρχάς, η κοινωνία γνωρίζει ότι οι υπηρεσίες λειτουργούν με περιορισμούς, οπότε η απόφαση παίρνει αναβολή. Αλλά, επίσης, είναι σύνηθες οι άνθρωποι που είναι εξαρτημένοι να δημιουργούν άλλοθι για να συνεχίσουν: αφού τα πράγματα είναι τόσο δύσκολα τώρα, δεν είναι καιρός για να κάνω κάτι».

Μια ακόμα εξήγηση είναι ότι πολλές φορές το αίτημα για βοήθεια έρχεται υπό την πίεση ενός εξωτερικού κινήτρου, για παράδειγμα της οικογένειας ή ενός επικείμενου δικαστηρίου.

«Μέσα στην συνθήκη που ζούμε, οι προτεραιότητες έχουν αλλάξει. Έχουν αναβληθεί κάποια προβλήματα και έχουν αναδυθεί άλλα, πιο επείγοντα, που μπορεί για παράδειγμα να σχετίζονται με την εργασία» συμπληρώνει η κ. Βοτίκα.

«Η μείωση που διαπιστώνουμε δεν πρέπει να θεωρηθεί ενδεικτική. Θεωρώ σίγουρο ότι η κατάσταση που βιώνουμε εντέλει θα προκαλέσει στον γενικό πληθυσμό αύξηση της χρήσης ουσιών οι οποίες αλλοιώνουν την συνείδηση, είτε πρόκειται για φάρμακα που με νόμιμο τρόπο βρίσκονται στο σπίτι είτε όχι» τονίζει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ο Τάκης Χαλδαίος, υπεύθυνος του προγράμματος Διάβαση για την απεξάρτηση από παράνομες ουσίες.

«Η αύξηση του άγχους, η αύξηση των συγκρούσεων, της ανεργίας και τα οικονομικά προβλήματα, σε συνδυασμό με τον εγκλεισμό σε χώρους περιορισμένους -που έχει βέβαια σημασία πού ζει ο καθένας, με πόσους συγκατοικεί-, είναι επιβαρυντικοί παράγοντες, που μπορεί να οδηγήσουν στην εξάρτηση. Χρειάζεται πολύ μεγάλη προσοχή στην ευκολία με την οποία καταφεύγουμε στις ουσίες που είναι ήδη μέσα στο σπίτι» υπογραμμίζει ο ίδιος.

Ως προς τη χρήση του διαδικτύου και άλλων ψηφιακών εφαρμογών, όπως online παιχνίδια, ο κίνδυνος είναι επίσης ορατός.

«Το ζητούμενο είναι οι γονείς να μην επαναπαυτούν ότι, αφού το παιδί είναι κλεισμένο μέσα στο σπίτι,

Ανοίγει η πόρτα για την επέκταση του υποβοηθούμενου θανάτου στον Καναδά

Ανοίγει η πόρτα για την επέκταση

του υποβοηθούμενου θανάτου στον Καναδά

Η καναδική κυβέρνηση έχει υποβάλει νομοσχέδιο για τη χορήγηση ιατρικού βοηθού θανάτου σε μη-τελικού σταδίου ασθενείς. Το νομοσχέδιο ανοίγει την πόρτα στους Kαναδούς με εκφυλιστικές ασθένειες όπως η εγκεφαλική παράλυση επιτρέποντάς τους να αναζητήσουν ιατρικά υποβοηθούμενο θάνατο.

Η υπουργός Υγείας Patty Hajdu δήλωσε ότι η πρόταση θα προστατεύσει τους ευάλωτους ανθρώπους, ενώ παράλληλα θα δίνει αυτονομία στους Καναδούς. Εισήχθη στο κοινοβούλιο πριν μερικές εβδομάδες και έχει διακομματική στήριξη.

Η νομοθεσία επισπεύσθηκε από μια απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου του Κεμπέκ το 2019, η οποία αφαίρεσε την προϋπόθεση να αποδεικνύεται ότι ο φυσικός θάνατος θα ήταν "εύλογα προβλέψιμος" προκειμένου να τερματιστεί η ζωή. Η δικαστής Christine Baudouin δήλωσε ότι η απαίτηση του νομοσχεδίου παραβίαζε «τη ζωή, την ελευθερία και την ασφάλεια του ατόμου» και επομένως ήταν αντισυνταγματική.

Οι ενάγοντες Nicole Gladu, 74 ετών, και Jean Truchon, 51 ετών, της υπόθεσης το περασμένο Φθινόπωρο, είχαν εκφυλιστικές ασθένειες που είχαν επιδεινωθεί με αποτέλεσμα να έχουν χάσει όλη την αυτονομία τους. Έζησαν επίπονη και ανεπανόρθωτη ταλαιπωρία, υποστήριξε ο δικηγόρος τους Jean-Pierre Ménard. Ο κ. Truchon είχε εγκεφαλική παράλυση και η κ. Gladu είχε σύνδρομο μετά από πολιομυελίτιδα και οι δύο ήθελαν ιατρική βοήθεια για να τερματίσουν τη ζωή τους.

Ωστόσο, υποστηρικτές για άτομα με αναπηρίες, συμπεριλαμβανομένου του Συμβουλίου Καναδών με Αναπηρίες, δήλωσαν ότι η απόφαση του δικαστηρίου έστειλε το μήνυμα ότι «η αναπηρία είναι μοίρα χειρότερη από το θάνατο». Κάλεσαν την κυβέρνηση να ασκήσει έφεση στην απόφαση του δικαστηρίου

Η κατάθλιψη δεν είναι όμοια με τη θλίψη

Κατάθλιψη και θλίψη

Όταν οι άνθρωποι σκέφτονται τον όρο κατάθλιψη, τείνουν να τη συνδέουν με τη θλίψη. Για την ιστορία, ας ξεκαθαρίσουμε μια και καλή κάτι. Η θλίψη είναι ένα συναίσθημα. Η κατάθλιψη είναι μια κλινικά διαγνωσμένη ψυχική ασθένεια.

Καθώς η κοινωνία μας ωριμάζει κι αρχίζουμε σιγά σιγά να αποτινάζουμε το στίγμα από την ψυχική ασθένεια, μια από τις πιο κοινές και πολυσυζητημένες ασθένειες είναι η κατάθλιψη. Και ενώ είναι σπουδαίο πως δειλά δειλά ξεκινήσαμε να το συζητάμε, φοβάμαι πως υπάρχει μια παρανόηση σχετικά με το τι είναι πραγματικά η κατάθλιψη.

Όταν οι άνθρωποι σκέφτονται τον όρο κατάθλιψη, τείνουν να τη συνδέουν με τη θλίψη. Για την ιστορία, ας ξεκαθαρίσουμε μια και καλή κάτι. Η θλίψη είναι ένα συναίσθημα. Η κατάθλιψη είναι μια κλινικά διαγνωσμένη ψυχική ασθένεια.

Όλοι μας δοκιμάσαμε θλίψη σε κάποια φάση της ζωής μας. Είτε πρόκειται για το απογοητευτικό αποτέλεσμα ενός διαγωνίσματος, για την προδοσία ενός φίλου ή για ένα χωρισμό που μας ράγισε την καρδιά, στεναχωριόμαστε. Μετά όμως από ένα χρονικό διάστημα, αισθανόμαστε καλύτερα. Και τότε προχωράμε στη ζωή μας και πάμε μπροστά. Θα αισθανθούμε θλίψη σε τέτοιες καταστάσεις, αλλά όχι κατάθλιψη.

Η κατάθλιψη είναι ψυχική ασθένεια

 

Έχει αποδειχθεί επιστημονικά πως η κατάθλιψη έχει μια αναμφισβήτητη φυσική επίδραση στον εγκέφαλο.

Κατάθλιψη δε σημαίνει απλώς το να αισθανόμαστε θλίψη.

Στην πραγματικότητα, σημαίνει να μην αισθανόμαστε...τίποτα. Απολύτως τίποτα.

Είναι το συναίσθημα του μουδιάσματος, η αίσθηση του κενού.

Είναι να αισθάνεσαι ένα αδιάκοπο “γιατί”....για τα πάντα.

Υπαρξιακή κρίση η μια μετά την άλλη.

Το να είσαι θλιμμένος και το να είσαι σε κατάθλιψη δεν είναι το ίδιο πράγμα. Την επόμενη φορά που θα

Οι αρνητικές επιπτώσεις της στερεότυπης, απλουστευτικής αντιμετώπισης της κατάθλιψης στην ποιμαντική πράξη και η θεραπευτική προοπτική της απροϋπόθετης Αγάπης.

Αντιμετώπιση της κατάθλιψης

Εισήγηση στο 5ο διεθνές συνέδριο ορθόδοξων ψυχοθεραπευτών 29/09/12
του Νικήτα Καυκιού

Ο Θεός αναλαμβάνει τη ζωή μας
μετά το ναυάγιο
των προσπαθειών μας.
 
Στην εισήγησή μας σκοπεύουμε να δείξουμε αναλυτικά τις αρνητικές συνέπειες οι οποίες συνήθως προκύπτουν μέσα από την απλουστευτική, ποιμαντική αντιμετώπιση της κατάθλιψης και να υποστηρίξουμε ότι ο απροϋπόθετος σεβασμός της ελευθερίας του προσώπου σε συνύφανση με την εν Χριστώ Αγάπη είναι το θεμέλιο της σωστής, υποστηρικτικής, ποιμαντικής παρέμβασης.

Θλίψη και Κατάθλιψη

Στην ψυχιατρική και την κλινική ψυχολογία η θλίψη θεωρείται ως φυσιολογική και δημιουργική αντίδραση του ατόμου απέναντι σε έκτακτα τραυματικά γεγονότα τα οποία αμφισβητούν την ασφάλεια και την αξία του ή ανατρέπουν τις υπαρξιακές του ισορροπίες.  Όταν όμως η θλίψη γίνεται όλο και πιο έντονη με το πέρασμα του χρόνου και εμποδίζει φυσιολογικές δραστηριότητες όπως την εργασία, την διατροφή, τον ύπνο και τις διαπροσωπικές σχέσεις μπορούμε να διαγνώσουμε κατάθλιψη.

Πιο συγκεκριμένα τα κλινικά συμπτώματα της κατάθλιψης είναι τα παρακάτω:

• Συνεχόμενη θλίψη, απώλεια ενέργειας και εξάντληση.
• Περισσότερη ή λιγότερη όρεξη για φαγητό.
• Τάσεις απομόνωσης, κοινωνική απόσυρση.Άγχος, ανησυχία για όλα τα θέματα.
• Αναποφασιστικότητα, δυσκολία λήψης αποφάσεων.
• Απώλεια του ενδιαφέροντος για την αναζήτηση ερωτικού συντρόφου ή για την ερωτική επαφή.
• Αισθήματα ενοχής, αυτομεμψίας και αναξιότητας.
• Περισσότερος ή λιγότερος ύπνος.
• Κακή διάθεση, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας σχεδόν κάθε ημέρα
• Μείωση του ενδιαφέροντος ή της ευχαρίστησης σε όλες ή σχεδόν όλες τις δραστηριότητες
• Ανησυχία και απαισιοδοξία για το μέλλον. Καμιά ελπίδα σε κανένα τομέα.

Τα στερεότυπα της απλουστευτικής αντιμετώπισης της κατάθλιψης.

 Το αφετηριακό σφάλμα του «θεολογικού αναγωγισμού» Τα στερεότυπα τα οποία θα αναλύσουμε οφείλονται σε μεγάλο ή μικρό βαθμό στο αξονικό σφάλμα της αναγωγής της καταθλιπτικής εμπειρίας

Εξάρτηση από το Διαδίκτυο: Ψυχολογική δυσφορία ή Ψυχαναγκαστική διαταραχή

Εξάρτηση από το Διαδίκτυο

Ελέγχουν τα ηλεκτρονικά μηνύματά τους κάθε δύο λεπτά, μπαίνουν σε συγκεκριμένες ηλεκτρονικές σελίδες ξανά και ξανά, απορροφώνται σε παιχνίδια στην οθόνη με τις ώρες, παίζουν μανιωδώς χρηματιστήριο ή τζογάρουν μέσω Διαδικτύου.

Ο εθισμός στο κομπιούτερ, η παθολογική χρήση τού υπολογιστή, η εξάρτηση από το Διαδίκτυο, αποτελεί ένα φαινόμενο της τελευταίας δεκαετίας, που ολοένα εξαπλώνεται. Ο όρος «Διαταραχή Εξάρτησης από το Διαδίκτυο» (Ιnternet Αddiction Disorder) προτάθηκε για πρώτη φορά από τον δρα Ιβαν Γκόλντμπεργκ και τα κριτήρια για τη διάγνωσή της βασίστηκαν σε εκείνα για τις εξαρτήσεις από ουσίες.

Τι κρύβει η εμμονή

«Η υπεραπασχόληση με το Ίντερνετ μπορεί να κρύβει μια ψυχολογική δυσφορία (του τύπου της κατάθλιψης) ή μια ψυχαναγκαστική διαταραχή, με την εμμονή στην επαναληπτική αυτή διαδικασία», επισημαίνει η κλινική ψυχολόγος, επιστημονική συνεργάτις του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Βαλέρια Πομίνι.

«Μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να συνυπάρχουν και τα δύο. Επίσης, τα άτομα που απομονώνονται από την κοινωνία λόγω της υπερασχόλησης με το Ίντερνετ (παρ΄ ό,τι – και αυτό είναι ένα παράδοξο- έχουν μέσω αυτού επαφές με όλο τον κόσμο), θα πρέπει να προβληματίσουν τους ανθρώπους του περιβάλλοντός τους».

Για ουκ ολίγους, η οθόνη του Διαδικτύου λειτουργεί ως «φυγή» από την πραγματικότητα. «Για πολλούς, η ενασχόληση με το Διαδίκτυο είναι μια διαδικασία διεξόδου, τους δίνει την εντύπωση ότι κινούνται, ότι ΄΄αδειάζει΄΄ το μυαλό τους, νομίζουν ότι λειτουργεί ως “φάρμακο” », λέει η κ. Πομίνι.

«Βέβαια, εάν η επαφή μέσω του Ίντερνετ με άλλα άτομα, είναι η μοναδική μορφή κοινωνικοποίησης, τότε παραπέμπει σε πιθανές δυσκολίες του ατόμου, οι οποίες θα πρέπει να διερευνηθούν και να αντιμετωπισθούν».

Τρεισήμισι ώρες ημερησίως

Οι συμμετέχοντες στη μελέτη ανέφεραν ότι για κάθε ώρα που αφιέρωναν στο Ίντερνετ, μείωναν την

Θεολογία και ψυχανάλυση

Θεολογία και ψυχανάλυση

Του Πέτρου Χαρτοκολλη*

Βασίλειος Θερμος

Άνθρωπος στον ορίζοντα!

Προσεγγίζοντας τη συνάντηση Ορθόδοξης Θεολογίας και επιστημών του ψυχισμού.εκδ. Γρηγόρη - σελ. 360.

Χρησιμοποιώντας την τεχνική του διαλόγου, το βιβλίο τούτο πραγματεύεται τη σχέση της Θεολογίας και εκκλησιαστικής πράξης με τις επιστήμες του ψυχισμού (ψυχιατρική, ψυχολογία, ψυχοθεραπεία). Εγγίζει υπαρξιακά ζητήματα που απασχολούν έντονα τον σύγχρονο άνθρωπο. Ο συγγραφέας, κληρικός, διδάκτορας της Θεολογίας, αλλά και παιδοψυχίατρος, δίνει προσωπικές απαντήσεις καθώς και υλικό από έργα ψυχιάτρων, ψυχολόγων, θεολόγων και Πατέρων της Εκκλησίας.

Πρωτοτυπώντας ο συγγραφέας διατάσσει τα περιεχόμενα του βιβλίου σε μορφή ερωτήσεων. Σταχυολογώ μερικές από αυτές: Τι είναι ο χαρακτήρας; Αλλάζει ο χαρακτήρας; Τι σημαίνει το ψυχο- ως πρώτο συνθετικό; Πώς σχετίζονται ψυχή και σώμα; Βλέπει η ορθόδοξη θεολογία διαφορετικά τον άνθρωπο σε σύγκριση με την ψυχολογία; Πώς φθάνουμε στην αυτογνωσία; Ποιος είναι ψυχικά υγιής; Η ψυχοπαθολογία έχει περισσότερο σωματική ή ψυχολογική προέλευση; Υπάρχουν υποκειμενικά ή τοπικά κριτήρια για το τι είναι παθολογικό; Τι σημαίνει θεραπεία και τι μπορούμε να περιμένουμε απ' αυτήν; Τι νόημα έχει να ερευνάς το συνείδητο; Χρειάζεται συνεργασία μεταξύ κληρικών και ψυχιάτρων - ψυχολόγων; Πού οφείλεται η αμοιβαία επιφυλακτικότητα μεταξύ ψυχιάτρων - ψυχολόγων και κληρικών; Γιατί στον δυτικό κόσμο αναζήτησαν στην ψυχοθεραπεία νόημα ζωής; Ποιες προοπτικές ανοίγονται για τη θεολογία και για τις επιστήμες του ψυχισμού αν επιτύχουν να συναντηθούν και να μπουν σε διάλογο;

Σημαντικό κείμενο

Συμπίπτουν τελείως οι απόψεις μας στο θέμα της ψυχανάλυσης και της σημασίας της για την κατανόηση του ανθρώπινου ψυχισμού. Είναι κάτι που κάνει το κείμενο αυτό ιδιαίτερα σημαντικό για εμένα, καθώς ο συγγραφέας πιστεύει πως η ψυχαναλυτική θεωρία είναι εκείνη η επιστημονική ψυχολογία που ανταποκρίνεται πληρέστερα στη θεολογική προσέγγιση της ανθρώπινης ψυχής. Η ψυχαναλυτική κατανόηση του ανθρώπου, με αφετηρία τη διερεύνηση του ασυνειδήτου, προσφέρει στον ποιμένα της Εκκλησίας τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει θεραπευτικά τα προβλήματα που συνδέονται με την πνευματικότητα, που είναι το αντικείμενο της ποιμαντικής θεολογίας.

Η ποιμαντική ασχολείται με την αμαρτία και η ψυχοθεραπεία με την ψυχική αρρώστια. Η αμαρτία έχει να

Είχα ένα μαύρο σκύλο που τον έλεγαν κατάθλιψη (Greek Subs)

Κατάθλιψη

Το βίντεο της παρούσας ανάρτησης έχει δημιουργηθεί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO) και έχει ως θέμα του την κατάθλιψη. Η κατάθλιψη ταλανίζει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.  Στη χειρότερη μορφή της, η κατάθλιψη μπορεί να είναι μία τρομακτική και εξουθενωτική κατάσταση. Πολλά άτομα και οι οικογένειές τους φοβούνται να μιλήσουν για αυτό που περνούν και δεν ξέρουν που να απευθυνθούν για βοήθεια. Όμως η κατάθλιψη προλαμβάνεται και θεραπεύεται σε μεγάλο βαθμό. Η αναγνώριση της κατάθλιψης και η αναζήτηση βοήθειας είναι το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα προς την ανάρρωση.

Στο πλαίσιο αυτό, ο συγγραφέας Matthew Johnstone σε συνεργασία και με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, δημιούργησε μια ιστορία για το πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την κατάθλιψη. Η ιστορία αυτή έχει ως τίτλο της τη φράση: «Είχα ένα μαύρο σκύλο, τον έλεγαν κατάθλιψη, (I had a black dog, his name was depression)». Η  φράση «ο Μαύρος Σκύλος της κατάθλιψης» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο οποίος έπασχε από μανιοκατάθλιψη και με αυτά τα λόγια ήθελε να

Το πάθος της τελειότητας

Το πάθος της τελειότητας

της Ντενίζ Βεβζήογλου - Ψυχολόγος

Η αναζήτηση της τελειότητας και του ιδανικού δεν αφήνει περιθώρια για αυτοβελτίωση, για αποδοχή του διαφορετικού.

Στην καθημερινή μας ζωή, πιθανόν συναντάμε πολλά σχετικά άρθρα περί της τελειότητας συμπεριφορών ή ανθρώπων. Γραμμένο στην καθαρεύουσα, επιστημονικά γραμμένο με διάφορες παραπομπές ή γραμμένο στην απλή λαϊκή καθομιλούμενη γλώσσα. Όλα αυτά τα άρθρα προσπαθούν να κάνουν κατανοητό στον αναγνώστη ότι Ο ΤΕΛΕΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ δεν υπάρχει.

Δεν είναι και τόσο δύσκολο να το πιστέψει κάποιος, αν απευθύνει τις εξής ερωτήσεις προς τον εαυτό του: Είμαι εγώ τέλειος; Τα κάνω όλα σωστά στην ζωή μου; Συμπεριφέρομαι πάντα βάσει των κανόνων της τελειότητας στην οικογένεια μου; Στα παιδιά μου; Στους φίλους μου; Στους συνεργάτες μου; Όλες οι αποφάσεις και οι κινήσεις μου συνοδεύονται από επαίνους και επιτυχίες; Δεν έχω μετανιώσει για καμία απόφαση στη ζωή μου;

Οι πιθανότητες να απαντήσει κάποιος σε όλα τα ερωτήματα καταφατικά, είναι απειροελάχιστες εώς μηδαμινές. Ιδανικά ένα τέτοιο σενάριο ακούγεται φανταστικό. Η απλή αλήθεια είναι ότι, ακόμα και αν επιλέξουμε να αφιερώσουμε όλη μας τη ζωή στο βωμό της τελειότητας, δεν θα καταφέρουμε να γίνουμε τέλειοι για τους άλλους. Άλλωστε, πως θα μπορούσαμε σε έναν πλανήτη που είμαστε δισεκατομμύρια άνθρωποι, κουλτούρες, νοοτροπίες, ήθη, έθιμα, θρησκείες και ποικίλες προσωπικότητες, να καταφέρουμε κάτι τέτοιο;

Παρ΄όλο που υπάρχουν όλα αυτά τα άρθρα και η ενημέρωση, συνεχίζω να εκπλήσσομαι από το πόσο συχνά ο όρος της τελειότητας καταπιέζει τους ανθρώπους, πόσο πολύ φοβούνται να εκφραστούν για να

Η Έκτρωση και οι Ευρύτερες Επιπτώσεις της

Επιπτώσεις των αμβλώσεων

Γράφει ο Γυναικολόγος - Μαιευτήρας Δρ. Βασίλειος Μπέλλιος

Εισαγωγή

Τη  στιγμή που ένα ώριμο ωάριο συναντάται με ένα σπερματοζωάριο στη σάλπιγγα της γυναίκας και ενώνονται τα δύο, μία καινούργια ζωή αρχίζει. Σχηματίζεται ένας καινούργιος οργανισμός με δικά του ανεξάρτητα χαρακτηριστικά. Εκείνη τη στιγμή έχει καθοριστεί  αν θα είναι αγόρι η κορίτσι, αν θα έχει την  Α η Β  ομάδα  αίματος, αν θα έχει μαύρα η γαλανά μάτια  και όλα εκείνα  τα γνωρίσματα που χαρακτηρίζουν έναν ανεξάρτητο οργανισμό.

Εντός του πρώτου εικοσιτετραώρου  από τη γονιμοποίηση,  αρχίζει κιόλας  ο πολλαπλασιασμός του γονιμοποιημένου κυττάρου.  Το ένα κύτταρο γίνεται, τα δύο τέσσερα, τα τέσσερα οχτώ κοκ, έτσι ώστε την  τρίτη ημέρα να ευρίσκεται στο στάδιο του μοριδίου, δηλαδή ένα σύνολο από 12 - 16 κύτταρα, σχηματισμό που μοιάζει με μούρο εξ’ ου και το όνομα μορίδιο. Στη συνέχεια, τις επόμενες ημέρες σχηματίζεται μια κοιλότητα στο εσωτερικό του μοριδίου γεμάτη με υγρό και μιλάμε πλέον για το στάδιο της βλαστοκύστης. Εν τω μεταξύ,  στη διάρκεια  αυτών των 5-6 ημερών έχει διανύσει όλο το μήκος της σάλπιγγας και έχει φθάσει στην κοιλότητα της μήτρας όπου βρίσκει έδαφος κατάλληλα προετοιμασμένο για να εγκατασταθεί (εμφύτευση, εμφώλευση).

Στο τέλος της δεύτερης εβδομάδας έχει ήδη εγκατασταθεί στην κοιλότητα της μήτρας και συνεχίζει την ανάπτυξή του. Η εξωτερική στοιβάδα των κυττάρων σχηματίζει την τροφοβλάστη απ’ όπου προκύπτει  ο πλακούντας και η εσωτερική στοιβάδα κυττάρων σχηματίζει την εμβρυοβλάστη  τα κύτταρα της οποίας (Βλαστοκύτταρα) είναι ολοδύναμα, δηλαδή όλα μπορούν να διαφοροποιηθούν και να σχηματίσουν οποιονδήποτε ιστό και όργανο του οργανισμού.

Στη συνέχεια τα κύτταρα αυτά μυστηριωδώς διαφοροποιούνται και σχηματίζουν τους διαφόρους ιστούς και όργανα του σώματος. Μέχρι την 10-12 εβδομάδα έχει τελειώσει η οργανογένεση και από εκεί και πέρα τα όργανα απλώς ωριμάζουν μέχρι τον τοκετό. Ήδη την τρίτη εβδομάδα (μήκος 3 χιλιοστά) σχηματίζονται η σπονδυλική στήλη, το στομάχι, το κεφάλι, οι πνεύμονες, το έντερο, τα νεφρά. Συμπληρώνοντας την τέταρτη εβδομάδα έχει ύψος μισό εκατοστό και βάρος μισό γραμμάριο. Ήδη μπορεί να διαπιστωθεί καρδιακή λειτουργία. Η γυναίκα μόλις τώρα διαπιστώνει ότι είναι έγκυος, καθ’  ότι η περίοδος έχει καθυστερήσει  να εμφανιστεί κατά δύο εβδομάδες,

Εν τούτοις η θαυμαστή αυτή πορεία ανάπτυξης της καινούργιας ζωής διακόπτεται μερικές φορές βιαίως και συχνά αδικαιολόγητα. Η γυναίκα, πολλές φορές, ωθείται στην απόφαση να διακόψει την εγκυμοσύνη της, είτε διότι η ίδια δεν αισθάνεται έτοιμη να γίνει μητέρα, ή πιέζεται από το περιβάλλον (σύζυγο ή  λοιπό οικογενειακό περιβάλλον)  και τις κοινωνικές συνθήκες. Έτσι λοιπόν καταφεύγει στην άμβλωση ή τεχνητή  έκτρωση (διακοπή της εγκυμοσύνης) όπως λέγεται, για να την διακρίνουμε από την αυτόματη έκτρωση η αποβολή.

Υπέρ της έκτρωσης

Πολλά φεμινιστικά κινήματα και άλλοι οπαδοί των εκτρώσεων τάσσονται υπέρ της ελεύθερης επιλογής,

Ο μύθος της ψυχικής νόσου

Ο μύθος της ψυχικής νόσου

π Φιλόθεος Φάρος 

Ο μύθος της ψυχικής νόσου

-Οι άνθρωποι δεν ενεργούν ανεύθυνα επειδή είναι άρρωστοι, αλλά είναι άρρωστοι επειδή λειτουργούν ανεύθυνα.

– Η ψυχοθεραπευτική σχέση είναι μια επαγγελματική σχέση που έχει προσωρινό χαρακτήρα και που έχει ως σκοπό να βοηθήσει  τον άνθρωπο να συνειδητοποιήσει  την απέραντη  μοναξιά του και όταν  το καταφέρει, να τον εγκαταλείψει σ΄αυτήν, με την πεποίθηση  ότι  έχει τελειώσει τη θεραπευτική αποστολή της.

-Όταν ένα άτομο  είναι τόσο ναρκισσιστικό  και τόσο αυτοαπασχαλούμενο  ώστε να θέλει να  είναι διαρκώς εκείνο  το κέντρο της  προσοχής των άλλων και έτσι είναι ανίκανο να συμμετάσχει σε μια ομάδα.

– Κάποιοι αρνούμενοι  την πραγματικότητα παραβαίνουν  τον νόμο και τους κανόνες  της κοινωνίας, κάποιοι καταφεύγουν  στο οινόπνευμα και σε άλλες χημικές ουσίες και κάποιο αυτοκτονούν.

-Ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα  να αρνηθεί  την πραγματικότητα, να συμβιβαστεί με την πραγματικότητα  ή να προσπαθήσει  να την αλλάξει και αν δεν τα καταφέρει , να μην επιτρέψει να τον παραμορφώσει.

–Στον πραγματικό κόσμο  όχι  μόνο δεν υπάρχει ευαισθησία, κοινωνία και ειλικρίνεια, αλλά που πανικοβάλλεται από την παρουσία τους.

-Η θεραπεία είναι επιτυχής όταν τους βοηθήσει να αναγνωρίσουν ότι όχι μόνο υπάρχει  η πραγματικότητα αλλά και ότι μέσα στα πλαίσιά της  θα πρέπει να μάθουν να ικανοποιούν τις ανάγκες τους.

-Ο ψυχοθεραπευτής  λειτουργεί  σαν τους πιο επικίνδυνους  γονείς εξευμενίζοντας  κολακεύοντας