Η ηθική της εργασίας - Από την ηθική της εργασίας στην ηθική της μηδενικής ανοχής. Σύντομη περιδιάβαση

Η ηθική της εργασία

Οι πρώτες φάσεις της ευρωπαϊκής εκβιομηχάνισης, σύμφωνα με τον Bauman1, χαρακτηρίστηκαν-μεταξύ άλλων-από μια ηθική σταυροφορία, η οποία στόχευε να επιβάλλει την εργασία στους ανθρώπους και ιδιαίτερα σε εκείνο το μεγάλο κομμάτι της νεωτερικής κοινωνίας που δεν διέθετε τίποτα άλλο παρά μόνο τα χέρια του, ήτοι τους φτωχούς. Εντούτοις, η επιβολή της εργασίας δεν αφορούσε οποιαδήποτε μορφή εργασίας γενικά, αλλά, εντελώς ειδικά και στοχευμένα, τη μισθωτή εργασία της οποίας η παραγωγή ήταν απαραίτητη για την λειτουργία των συνεχώς τότε αναδυόμενων εργοστασίων. Η ελευθερία, η δημιουργικότητα και η αυτονομία του προνεωτερικού φτωχού εργάτη-τεχνίτη, από τη μία, δεν μπορούσε να συνδυαστεί με τη ρουτινιάρικη, επαναληπτική, καταθλιπτική εργασία του εργοστασίου. Από την άλλη, η κοινωνική νοηματοδότηση της παραδοσιακής εργασίας επέτρεπε σε αυτούς που την ασκούσαν να είναι ικανοποιημένοι με αυτά που είχαν και απείχαν από το νεωτερικό διακύβευμα του «πλέον έχειν»-γεγονός που, επίσης, δεν συμβάδιζε με την ανακύπτουσα ιδεολογία της εποχής «ανάπτυξη για την ανάπτυξη». Ο φτωχός εργάτης ή ο άπορος της προνεωτερικής περιόδου έπρεπε να αναμορφωθεί με τέτοιο τρόπο από τους «πεφωτισμένους» μεταρρυθμιστές ώστε να υπακούσει στις εντολές του νέου βιομηχανικού καθεστώτος. Αυτός ακριβώς ήταν και ο κύριος στόχος της ηθικής της εργασίας: η πειθάρχηση των φτωχών διαμέσου μιας ηθικής υποχρέωσης άμεσα συνυφασμένης και ταυτισμένης με την εργασία. Η ηθική της εργασίας συνίστατο σε δύο εντολές. Πρώτον, ότι στη ζωή «δεν υπάρχουν δωρεάν γεύματα». Οι άνθρωποι έπρεπε να προσφέρουν την εργασία τους σε αντάλλαγμα με τα αγαθά που χρειάζονταν για να επιβιώσουν ή για να είναι ευτυχισμένοι. Ή με άλλα λόγια για να λάμβανες κάτι το οποίο είχες ανάγκη, ώστε να παραμείνεις ζωντανός, όφειλες να δώσεις κάτι που θεωρείται από τους άλλους άξιο προς πληρωμή. Διαφορετικά, είχες την απόλυτη ελευθερία να πεθάνεις. Τα «δωρεάν γεύματα» ήταν κάτι κακό, αναξιοπρεπές. Δεύτερον, ότι οι άνθρωποι δεν έπρεπε να είναι ποτέ ευχαριστημένοι με αυτά που είχαν και όφειλαν να αγωνίζονται μονίμως και αδιαλείπτως για περισσότερα. Ή με άλλα λόγια δεν ήταν ορθό-ήταν ηθικά επιβλαβές αλλά και ανόητο-να είσαι ευχαριστημένος με αυτά που είχες. Η ανάπαυση και η τεμπελιά ήταν καταστάσεις που ταίριαζαν σε αναξιοπρεπή όντα. Μέσω αυτών των δύο εντολών, που αποτελούσε και τον σκληρό πυρήνα του κυρίαρχου λόγου της βιομηχανικής περιόδου, η εργασία μεταπλάστηκε σε μία αξία από μόνη της, σε μία ευγενική και εξευγενίζουσα δραστηριότητα ανεξάρτητα από τις συνθήκες της, του επιπέδου του μισθού της, του είδους της. Όλοι μπορούσαν να είναι ηθικά ίσοι και απολύτως χρήσιμοι στην κοινωνία. Στην πραγματικότητα η σταυροφορία της ηθικής της εργασίας ήταν ένας αγώνας για έλεγχο και υποταγή της άπορης και φτωχής μερίδας του πληθυσμού. Η εργοστασιακή σταδιοδρομία αποτελούσε την μόνη δυνατή οδό δια της οποίας οι φτωχοί και οι καταφρονεμένοι μπορούσαν να συγκροτήσουν μια θετική για την κοινωνία και για τους ίδιους ταυτότητα. Η μισθωτή εργασία υποκειμενοποιούσε, χορηγούσε πιστοποιητικά ύπαρξης σε όποιον ακολουθούσε πειθήνια τους κανόνες της εργοστασιακής ζωής. Εντούτοις, όλο το πρόγραμμα της ηθικής της εργασίας προϋπέθετε ότι η προσφορά της εργασίας ήταν μεγαλύτερη από την ζήτηση ή τουλάχιστον ότι υπήρχαν διαθέσιμες θέσεις εργασίας για όλους. Καθώς, όμως, οι θέσεις καλύπτονταν και η ηθική της εργασίας βρισκόταν στο απόγειο της επιτυχίας, οι υποστηρικτές της τόνιζαν ότι ο κανόνας, ήτοι ότι όλα τα άτομα της κοινωνίας οφείλουν να εργάζονται, πόρρω απέχει από το να εφαρμοστεί καθολικά λόγω της έλλειψης μόνιμης απασχόλησης για όλους. Συνεπώς για την ρεαλιστική εφαρμογή των επιταγών της ηθικής της εργασίας έπρεπε να προσφερθεί υποστήριξη σε αυτούς που αποτυγχάνουν. Όπως χρειάζεται, επίσης, κατά την διάρκεια των δύσκολων περιόδων του οικονομικού κύκλου, η φροντίδα των προσωρινών ανέργων και η διατήρηση τους σε ετοιμότητα, ώστε «να συμπεριφερθούν ομαλά». Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, των πιέσεων της παραπαίουσας καπιταλιστικής οικονομίας από τη μία -η οποία ήταν ανίκανη να αναδημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την επιβίωσή της χωρίς πολιτική βοήθεια-, και των πιέσεων της συνδικαλισμένης εργασίας που μόλις είχε αρχίσει να αποκτά πολιτικό βάρος από την άλλη, η εμφάνιση του κράτους πρόνοιας σε ένα συγκεκριμένο προχωρημένο στάδιο της σύγχρονης κοινωνίας(βιομηχανικής, καπιταλιστικής, δημοκρατικής κοινωνίας της οικονομίας της αγοράς) ήταν «επικαθορισμένη». Η σχέση της ιδέας που κόμιζε η έννοια του κράτους πρόνοιας- ότι είναι καθήκον και δέσμευση του κράτους να εγγυηθεί την πρόνοια όλων των υποκειμένων του- είχε και έχει μια διφορούμενη σχέση με την ηθική της εργασίας. Από τη μία, το κράτος πρόνοιας συμβάδιζε με το ηθικό πρόταγμα της εργασίας στο σημείο που διατηρούσε έναν εφεδρικό στρατό εργασίας σε πλήρη ετοιμότητα και ταυτόχρονα διασφάλιζε την κοινωνική υγεία. Από την άλλη, διακηρύσσοντας ότι ο αξιοπρεπής και έντιμος βίος θα πρέπει να διασφαλιστεί ως δικαίωμα για όλες τις περιόδους και για όλα τα μέλη της πολιτικής κοινωνίας, υπονόμευε την πιο ιερή αρχή της ηθικής της εργασίας. Καθιστούσε το δικαίωμα στη αξιοπρεπή ζωή ζήτημα της ιδιότητας του πολίτη και όχι ζήτημα οικονομικής απόδοσης. Αυτή μέχρι και σήμερα είναι η ρίζα των διαφωνιών των θεωρητικών της κοινωνικής πολιτικής γύρω από το κοινωνικό κράτος2. Παρά ταύτα η είσοδος του κράτους πρόνοιας στα προχωρημένα στάδια της νεωτερικότητας συνάντησε την καθολική επιδοκιμασία όλων των πολιτικών δυνάμεων και κυρίως των οπαδών της φιλελεύθερης οικονομίας και των σφοδρών κριτικών των σοσιαλδημοκρατικών πολιτικών, ιστορικό γεγονός που σήμερα ηχεί σαν ανέκδοτο. Ο φόβος που προκαλούσαν η ανεργία και η οκνηρία έκοβε τα φτερά όλων, παρέλυε την πρωτοβουλία τους και τους αποστερούσε το αναγκαίο κουράγιο για την αντιμετώπιση κινδύνων και, κυρίως, ένας τέτοιος φόβος εύκολα μπορούσε να μετατραπεί σε καθοριστικό παράγοντα «μη κανονικής συμπεριφοράς». Αυτό που δύο αιώνες πετύχαινε η ηθική της εργασίας κινδύνευε να μετασχηματιστεί σε εφιάλτη. Η επιθυμία των ανθρώπων για την μισθωτή εργασία ήταν, πλέον, κοινός τόπος. Το πρόβλημα ήταν τι γίνεται όταν αυτή η επιθυμία δεν μπορεί να ικανοποιηθεί ή όταν αρχίζει να διαφαίνεται αυτή η μη ικανοποίηση και αναδύεται ο φόβος της κοινωνικής ανασφάλειας. Οι θεωρητικοί και πολιτικοί του οικονομικού φιλελευθερισμού έπρεπε να ξεμπερδεύουν με αυτόν τον φόβο. Το κράτος πρόνοιας θα απελευθέρωνε τα άτομα από την ανάγκη της επιβίωσης, θα συνέβαλε στην επαναεμπορευματοποίηση της εργασίας, θα προστάτευε την αρχή της κοινωνικής ανισότητας μέσω του μετριασμού των περισσότερο εξοργιστικών και λιγότερο ανεκτών εκδηλώσεων της και παράλληλα θα προωθούσε αυτήν την αρχή με το να περιθωριοποιούνται εκείνοι που αποτύγχαναν να συμμετάσχουν στην αναπαραγωγή της. Την αυγή του εικοστού αιώνα το κράτος πρόνοιας συμπύκνωνε, στην οποιαδήποτε μορφή του, μια πολιτική και κοινωνική ομοφωνία υπέρ της αρχής της συλλογικής ευθύνης για την ατομική αποτυχία ή κακοτυχία. Οι φτωχοί, οι άποροι, οι καταφρονεμένοι, ήταν θύματα ενός ατελούς συστήματος ή δομικά παράγωγα ενός «ελαττωματικού» καπιταλισμού που το κράτος πρόνοιας ερχόταν να προστατεύσει ή να διορθώσει. Η ηθική της εργασίας επιβίωνε μέσα στα σπλάχνα του κοινωνικού κράτους (το οποίο και καθόριζε σε ένα μεγάλο βαθμό) διαμορφώνοντας έναν από τους κύριους ρόλους του: την διατήρηση των φτωχών σε πειθαρχική ετοιμότητα διακηρύσσοντας την (εν δυνάμει) κοινωνική χρησιμότητα τους με καπιταλιστικούς όρους. Η παραγωγή των παραγωγών που στόχευε η ηθική της εργασίας προστατευόταν και επαναπροωθείτο από το κράτος πρόνοιας. Ωστόσο, στη φάση της δεύτερης νεωτερικότητας την οποία διανύουμε (ή μετανεωτερικότητας ή ρευστής νεωτερικότητας κατά Bauman) ο κύριος τρόπος με τον οποίο η κοινωνία πλάθει τα μέλη της δεν καθορίζεται, πλέον, από την ανάγκη να εκπληρωθεί ο ρόλος του παραγωγού αλλά αυτός του καταναλωτή. Τα μέλη της μετανεωτερικής κοινωνίας συμπράττουν σε αυτήν, πρωτίστως, με την ικανότητα του καταναλωτή. Αυτή η μεταστροφή, όμως, έχει συνέπεια μια τρομακτική διαφορά στην νοηματοδότηση της εργασίας και συνακόλουθα στην ερμηνεία της φτώχειας. 

 
Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ 

 
Η κατανάλωση τοποθετεί την ατομική επιλογή ως την κατεξοχήν αξία στην οποία η καταναλωτική κοινωνία οφείλει την διαστρωμάτωση της. Το «επιλέγειν» ανάγεται σε κοινωνικό τόπο στον οποίο τα

Φοιτητές στην Ελλάδα, ιεραπόστολοι στην Αφρική - CNN Greece

Φοιτητές στην Ελλάδα, ιεραπόστολοι στην Αφρική 

Η πολιτική, τα οικονομικά συμφέροντα και ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός κρατούν δέσμια την Αφρική στη φτώχεια και διαιρούν τους ανθρώπους σε πατρίκιους και πληβείους.

Οι άνθρωποι που θα κληθούν να διδάξουν την ελευθερία, την ισότητα και θα χτίσουν σχολειά ακόμη και στα βάθη της ζούγκλας, σπουδάζουν στην Ελλάδα.

Ο Ιωάννης Φρέντ Κιμπούκα και η Ελένη Νακαζίμπουε είναι δύο νέοι από την Ουγκάντα, φοιτητές της Θεολογικής Σχολής Αθηνών. Οραματίζονται να δουν τους συμπολίτες τους να απολαμβάνουν τα

Ιερά Μονή Παναγίας Καλυβιανής: Χώρος φιλοξενίας και ευσπλαχνίας

Ιερά Μονή Παναγίας Καλυβιανής

Χώρος φιλοξενίας και ευσπλαχνίας

Δίπλα στα ερείπια της Φαιστού, στο νοτιότερο άκρο εκεί που τελειώνει το Λιβυκό πέλαγος, στο μεγάλο κάμπο της Μεσσαράς, βρίσκεται η γυναικεία κοινοβιακή Μονή της Παναγίας της Καλυβιανής.

Σε ένα τόπο καταπράσινο, γεμάτο κήπους με πανέμορφα λουλούδια, με χώρους πεντακάθαρους και φιλόξενους που σφρίζουν από ζωή, δημιουργικότητα, πνευματικότητα και προσφορά προς τον άνθρωπο βρίσκεται αυτό το μοναστικό συγκρότημα.

Σε αυτό βρίσκουμε την έμπρακτη εφαρμογή και ενσαρκωμένη τη διδασκαλία του Χριστού για την αγάπη προς τον πλησίον.

Μια σειρά ολόκληρη ιερών ιδρυμάτων, με τόση κοινωνική και μορφωτική δραστηριότητα, αποτελούν ένα χώρο φιλοξενίας και ευσπλαχνίας όπου θεραπεύεται ο πόνος, βρίσκει παρέα η μοναξιά και η εγκατάλειψη, λύση τα προβλήματα και αγάπη, συμπόνια και μόρφωση τα παιδιά.

Ιστορικά

Η Μονή της Παναγίας της Καλυβιανής βρίσκεται σε υψόμετρο 80m περίπου 60km νότια από το Ηράκλειο, κοντά στις Μοίρες και στο χωριό Καλύβια. Είναι σχετικά νέα μονή η οποία χτίστηκε πάνω στα ερείπια παλιάς εκκλησίας.

Ο σημερινός ναός χτίστηκε το 1873 πάνω στα ερείπια παλαιού μοναστηριού, στο οποίο βρέθηκε εικόνα της Παναγίας την ίδια χρονιά. Στο συγκρότημα της Καλυβιανής θα δείτε τον παλιό ναό, αλλά και τον νεώτερο μεγάλο ναό που κτίστηκε το 1924 και φιλοξενεί την παλιά εικόνα. Ο νεώτερος ναός είναι τρίκλιτος με τα κλίτη αφιερωμένα στο Γενέσιο, τον Ευαγγελισμό και την Κοίμηση της Θεοτόκου (15 Αυγούστου). Επίσης στο συγκρότημα ανήκει ο ναός του οσίου Χαράλαμπου, ο οποίος ασκήτευε στη μονή, και εορτάζει στις 23 Αυγούστου.

Η Καλυβιανή αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για τα άλλα μοναστήρια, καθώς προσφέρει τεράστιο κοινωνικό έργο και στεγάζει πολλά φιλανθρωπικά ιδρύματα. Από το 1956, ο δραστήριος μητροπολίτης Τιμόθεος Παπουτσάκης δημιούργησε μια Χριστιανική Πολιτεία με κέντρο το Μοναστήρι, κτίζοντας ορφανοτροφείο, γηροκομείο, οικοκυρική σχολή, ίδρυμα νεανίδων, δημοτικό σχολείο, νηπιαγωγείο,

Πέντε ιστορίες διαφορετικότητας (Ταινία Μικρού Μήκους)

Στο μόλις εννέα λεπτών φιλμ της παρούσας ανάρτησης έχετε τη δυνατότητα να παρακολουθήσετε πέντε διαφορετικές ιστορίες. Πέντε ιστορίες οι οποίες έχουν να κάνουν με την αναπηρία, τα ψυχολογικά προβλήματα που βιώνουν οι σύγχρονοι άνθρωποι και τη φτώχεια. 

Η πανδημία του κορωνοϊού θα προκαλέσει πείνα βιβλικών διαστάσεων

Η πανδημία του κορωνοϊού

θα προκαλέσει πείνα βιβλικών διαστάσεων

Ο επικεφαλής της υπηρεσίας ενίσχυσης τροφίμων του ΟΗΕ προειδοποίησε ότι ο κόσμος αντιμετωπίζει εκτεταμένη πείνα «των βιβλικών διαστάσεων» λόγω της πανδημίας του κορανοϊού, με σύντομο χρονικό διάστημα να δράσει πριν λιμοκτονήσουν εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων.

Περισσότερες από 30 χώρες στον αναπτυσσόμενο κόσμο θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν εκτεταμένο λιμό, και σε 10 από αυτές τις χώρες υπάρχουν ήδη πάνω από 1 εκατομμύριο άνθρωποι στα όρια της πείνας, δήλωσε ο David Beasley, εκτελεστικός διευθυντής του Παγκόσμιου Επισιτιστικού Προγράμματος.

«Δεν μιλάμε για ανθρώπους που κοιμούνται πεινασμένοι», είπε στο Guardian σε συνέντευξή του. «Μιλάμε για ακραίες συνθήκες, κατάσταση έκτακτης ανάγκης - άνθρωποι κυριολεκτικά βαδίζουν στα όρια της πείνας. Αν δεν πάρουμε φαγητό σε ανθρώπους, οι άνθρωποι θα πεθάνουν». Ο Covid-19 είναι πιθανό να σαρώνει τον αναπτυσσόμενο κόσμο, αλλά η διάδοσή του είναι δύσκολο να μετρηθεί. Αυτό που φαίνεται να είναι βέβαιο είναι ότι τα εύθραυστα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης πολλών αναπτυσσόμενων χωρών δεν θα μπορέσουν να αντεπεξέλθουν και η οικονομική καταστροφή που θα ακολουθήσει μετά την πανδημία θα οδηγήσει σε τεράστια πίεση στους πόρους.

«Αυτό είναι πραγματικά κάτι περισσότερο από μια πανδημία - δημιουργεί μια πανδημία πείνας», δήλωσε ο Beasley. «Πρόκειται για ανθρωπιστική και επισιτιστική καταστροφή». Ο Μπέσλεϊ έστειλε το μήνυμά του στο συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ, προειδοποιώντας τους παγκόσμιους ηγέτες ότι πρέπει να ενεργήσουν γρήγορα σε μια ταχέως επιδεινούμενη κατάσταση. Τους παρότρυνε να προωθήσουν περίπου

Η χριστιανική διδασκαλία περί πλούτου

Η χριστιανική διδασκαλία περί πλούτου

Ρένος Κωνσταντίνου, θεολόγος 

Αναμφίβολα η μικρή μας πατρίδα διέρχεται μια μεγάλη οικονομική κρίση. Από οικονομικής απόψεως, κατά τα τις εκτιμήσεις πολλών, βρισκόμαστε σε χειρότερη θέση από την κατάσταση μετά την τουρκική εισβολή του 1974. Άνθρωποι έχασαν την δουλειά τους, άλλοι είδαν το εισόδημα τους να συρρικνώνεται, ενώ οι τιμές των αγαθών και οι φόροι αυξήθηκαν. Δύσκολες συνθήκες για να επιβιώσει άνθρωπος. Εκείνοι που βρίσκονται στη χειρότερη θέση, είναι όσοι δεν έχουν καθόλου ή σχεδόν καθόλου εισοδήματα και συνεπώς τα βασικά για την επιβίωσή τους. Από την άλλη παρατηρούμε ότι αρκετοί συνάνθρωποί μας, παρά την κρίση, έχουν αρκετό πλούτο και περισσότερα ίσως αγαθά από ότι πραγματικά χρειάζονται. Αυτό αποτελεί  και το μεγαλύτερο κοινωνικό πρόβλημα: η άνιση κατανομή του πλούτου. Ποια είναι εν προκειμένω η θέση της Εκκλησίας επί του θέματος;

Η Εκκλησία ουδέποτε υπήρξε αρνητική απέναντι στα υλικά αγαθά. Τα αγαθά αυτά δημιουργήθηκαν από τον Θεό και προσφέρονται στον άνθρωπο για χρήση και ευχαριστία. Αν υπήρξαν κάποιοι που το αμφισβήτησαν αυτό, σίγουρα δεν είναι άλλοι από τους διαρχικούς Γνωστικούς που η Εκκλησία καταδίκασε ως αιρετικούς. Τα υλικά αγαθά δόθηκαν στον άνθρωπο για να καλύπτει τις ανάγκες του και να ζει ευχάριστα τη ζωή του. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει και ευνοϊκή αντιμετώπιση του πλούτου. Όλα πρέπει να γίνονται με μέτρο. Η υπέρμετρη συσσώρευση πλούτου καθηλώνει τον άνθρωπο στα επίγεια και τον απομακρύνει από τον σκοπό της ζωής μας, που δεν είναι άλλος από την θέωση, την ένωση μας δηλαδή κατά χάρη με τον Θεό.

Ο Χριστός πέρασε την επίγεια του ζωή απλά και φτωχικά. Η λιτότητα και η εκούσια φτώχεια ήταν αυτή που διέκρινε τον Κύριο. Δεν είχε «που την κεφαλήν κλίνη» (Ματθ. 8, 20). Αυτό τον τρόπο ζωής δίδαξε στους μαθητές του. Αλλά και ο απόστολος των εθνών Παύλος μιμούμενος τον Χριστό, έμαθε να ζεί με αυτάρκεια: «Οίδα και ταπεινουσθαι οιδα και περισσεύειν έν παντί και έν πασιν μεμύημαι και χορτάζεσθαι και πεινάν και περισσεύειν και ύστερεισθαι· πάντα ισχύω εν τω ένδυναμούντι με Χριστώ» (Φιληπ. 4, 12-13). Ο Απόστολος των εθνών έζησε λοιπόν με ολιγάρκεια, έχοντας μόνο τα απολύτως απαραίτητα. Αυτό ισχύει και τους υπόλοιπους Αποστόλους και Αγίους της Εκκλησίας μας. Υπήρξαν και Άγιοι που ήταν πλούσιοι. Ωστόσο πρόσφεραν τον πλούτο που είχαν στους φτωχούς και εμπερίστατους, αφήνοντας για τον εαυτό τους τα απαραίτητα. Για παράδειγμα ο Μέγας Βασίλειος, ο οποίος πρόσφερε την περιουσία του για να κτίσει την γνωστή Βασιλειάδα, μια πόλη με ευαγή ιδρύματα.

Κάποτε κάποιος νέος ρώτησε τον Κύριο τι να κάνει για να κερδίσει την αιώνια ζωή, ο Χριστός του απάντησε: «Ει θέλεις τέλειος είναι υπάγε πώλησόν σου τά υπάρχοντα και δός πτωχοίς και εξεις

Μια ιστορία εθελοντισμού: Στηρίζοντας αυτούς που έχουν σαν σπίτι τους τον δρόμο (Βίντεο)

Στηρίζοντας αυτούς που έχουν σαν σπίτι τους τον δρόμο..

Στο  βίντεο μπορούμε να παρακολουθήσουμε μια ιστορία εθελοντισμού. Θα παρακολουθήσουμε τη μαρτυρία μιας εθελόντριας από την εθελοντική ομάδα EMFASIS.  Η ομάδα αυτή προσπαθεί να χτίσει σχέσεις εμπιστοσύνης και να στηρίξει όλους εκείνους που έχουν σαν σπίτι τους τον δρόμο... Το βίντεο είναι από τον δικτυακό τόπο www.noiazomaikaidrw.gr και δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού προγράμματος «Νοιάζομαι και Δρω». Στο πρόγραμμα αυτό μέχρι σήμερα έχουν συμμετάσχει συνολικά 481 διαφορετικές σχολικές μονάδες, 2.760 εκπαιδευτικοί διαφόρων ειδικοτήτων και 38.400 μαθητές.

Η «Emfasis Foundation» ιδρύθηκε για να δώσει άμεσες και αποτελεσματικές λύσεις στις συνολικές ανάγκες ευάλωτων και κοινωνικά αποκλεισμένων συνανθρώπων μας, που διαβιούν κυρίως σε κατάσταση δρόμου ή επικείμενης αστεγίας και οι οποίοι αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα επιβίωσης.

Λειτουργεί σύμφωνα με την εφαρμογή των πρωτοπόρων και καινοτόμων αρχών του Social Street Work (Εργασία στον Δρόμο) και με τα κλιμάκια των εθελοντών της δίνει καθημερινά το παρόν στους δρόμους της Αθήνας παρέχοντας ανθρωπιστική, συμβουλευτική και οικογενειακή στήριξη. Παράλληλα κι ενώ χτίζει τις σχέσεις με τους ανθρώπους αυτούς, σχεδιάζεται ένα σταδιακό πρόγραμμα συνολικής αντιμετώπισης των αναγκών τους σε εξατομικευμένο επίπεδο.

H Emfasis χωρίζεται σε τρεις πυρήνες:

• Social Street Work
• Κοινωνικές υπηρεσίες
• Ειδικά προγράμματα/καμπάνιες (projects)

Όλες οι λειτουργίες και οι δραστηριότητες της οργάνωσης συντονίζονται από ομάδες Ελλήνων ειδικών και εθελοντών.

Το Social Street Work της Emfasis ενεργεί σε επίπεδο γειτονιάς, ή σε περιοχές που έχει εντοπιστεί ότι υπάρχουν ευπαθείς θύλακες πληθυσμού. Ακολουθεί την προσωπική προσέγγιση αξιολογώντας τις

Η δράση της «Αποστολής» - Ντοκιμαντέρ

Η δράση της «Αποστολής» - Ντοκιμαντέρ

Στο βίντεο της ανάρτησης μπορείτε να παρακολουθήσετε ένα

εξαιρετικό ντοκιμαντέρ για το πολυσχιδές φιλανθρωπικό έργο της «Αποστολής», η οποία είναι μια ΜΚΟ της  Εκκλησίας της Ελλάδας. Τα τελευταία χρόνια η ελληνική κοινωνία διανύει μια πρωτοφανή οικονομική κρίση και αρκετοί συμπολίτες μας αντιμετωπίζουν έντονο πρόβλημα επιβίωσης. Ίσως ο μοναδικός  φορέας που συστηματικά και αδιαμφισβήτητα πρωτοστατεί τις κρίσιμες αυτές ώρες υπέρ της αλληλεγγύης, δηλαδή της στήριξης και της ενδυνάμωσης των οικονομικά ασθενέστερων συνανθρώπων μας είναι η Εκκλησία. Προς αυτήν την κατεύθυνση σημαντικό ρόλο διαδραματίζει η ΜΚΟ «Αποστολή» της Εκκλησίας της Ελλάδας, η οποία δείχνει σε καθημερινή βάση έμπρακτα την αλληλεγγύη της σε χιλιάδες εμπερίστατους συμπολίτες μας.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η συμπαράσταση στον κάθε ενδεή αδελφό μας είναι το πρώτιστο καθήκον του κάθε χριστιανού. Ένα χριστιανό δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να τον αφήνουν αδιάφορο οι τραγικές εικόνες που συνθέτουν την καθημερινότητά μας. Πρέπει πάντοτε να στέργει στο άκουσμα του κλάματος του πεινασμένου παιδιού, στον θρήνο του ξεριζωμένου, στην απελπισία του φτωχού και να δίνει απλόχερα την ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο.

Η δράση της «Αποστολής» 

Η ανάγκη αυτή οδήγησε στη δημιουργία της «Αποστολής» της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών η οποία ιδρύθηκε το 2010 από την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών με τη μορφή της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας με εθνική και διεθνή εμβέλεια στο πλαίσιο της δραστηριοποίησής της στον ανθρωπιστικό, αναπτυξιακό και εκπαιδευτικό χώρο. Στόχος και συνεχής επιδίωξη είναι η ΑΠΟΣΤΟΛΗ να γίνει το μέσο, το εργαλείο και ο ταπεινός συντελεστής  της ανακούφισης ανθρώπων.

Αυτή η απόφαση είναι όχι μόνο η έκφραση της αγωνίας της διοικούσης Εκκλησίας για όσα συμβαίνουν και εκτυλίσσονται τον τελευταίο καιρό στην πατρίδα μας, αλλά και η συμβολή της στο μέτρο του δυνατού, στη συλλογική προσπάθεια που καταβάλλεται από πολλές πλευρές προς αναχαίτιση μίας πλημμυρίδας. Και τούτο χωρίς πανικό, με την εμπειρία μίας διδαχής, ότι αυτός ο τόπος ξεπέρασε πολλές ανάλογες δυσκολίες στο διάβα της ιστορίας του.

Προορισμός της Εκκλησίας μας «που είναι άλλωστε ο προαιώνιος προορισμός της» είναι : «να είναι στον κόσμο πηγή υψηλής πνευματικής ζωής, ελευθερίας και πανανθρώπινης αγάπης, συναδέλφωσης και ειρήνης, άρνηση του μίσους, της κακίας και της αδικίας, συμπαραστάτισσα της πάσχουσας ανθρωπότητας στη βασανισμένη πορεία της».

Το σύμπλεγμα των έργων της «Αποστολής» είναι:

• Α. Πρότυπο Περιβαλλοντικό Κέντρο στην Πάρνηθα
• Β. Μονάδα επανένταξης ουσιοεξαρτημένων ατόμων

Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος - Οδυσσέας Ελύτης

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης

Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος

Μουσική: Δημήτρης Λάγιος

Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος

να `ν’ ήμερος να `ναι άκακος

λίγο φαΐ λίγο κρασί

Χριστούγεννα κι Ανάσταση κι όπου φωλιάσει και σταθεί

κανείς να μην του φτάνει εκεί

Μα ήρθαν αλλιώς τα πράματα

τονε ξυπνάν χαράματα τον παν τον φέρνουν πίσω μπρος

του τρώνε και το λίγο βιος κι από το στόμα τη μπουκιά

πάνω στην ώρα τη γλυκιά του τηνε παίρνουνε κι αυτή

A Christmas Carol: Μια ξεχωριστή χριστουγεννιάτικη ταινία

A Christmas Carol

Η εκπληκτική αυτή ταινία[1] είναι μια φαντασμαγορική μεταφορά της διάσημης νουβέλας του Τσαρλς Ντίκενς. Ο Εμπενίζερ Σκρουτζ, ο μεγαλύτερος τσιγκούνης του Λονδίνου, προτίθεται να ζήσει για μια ακόμη φορά τις γιορτές των Χριστουγέννων  με τη γνωστή σε όλους μας μιζέρια και μισανθρωπία που τον χαρακτηρίζει. Διατρανώνει   σε όλους  την αντιπάθεια του προς τα Χριστούγεννα μιας  και η γιορτή αυτή όπως υποστηρίζει «σε βρίσκει κατά ένα χρόνο μεγαλύτερο, αλλά ούτε κατά μια ώρα πλουσιότερο». Όλα όμως θα αλλάξουν με αποφασιστικό τρόπο, όταν κατά τη διάρκεια της νύκτας πριν  από τη γιορτή των Χριστουγέννων θα τον επισκεφτούν τα τρία  πνεύματα των Χριστουγέννων, το Παρελθόν, το Παρόν και το Μέλλον, τα οποία θα του αποκαλύψουν τις αλήθειες που δε θέλει να παραδεχτεί και θα τον παροτρύνουν να αλλάξει τον τρόπο της ζωής και της σκέψης του πριν είναι πολύ αργά…

Η ταινία είναι του 1984, αμερικανικής παραγωγής με σκηνοθέτη τον Ρόμπερτ Ζαμέκις και

Τα παιδιά μοιράζονται διαφορετικά από τους μεγάλους…. (κοινωνικό πείραμα)

Τα παιδιά μοιράζονται διαφορετικά από τους μεγάλους

Στο βίντεο  μπορείτε  να παρακολουθήσετε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κοινωνικό πείραμα που πραγματοποίησε ο οργανισμός «Action Against Hunger»  για να μας δείξει πως αντιδρούν τα παιδιά όταν νιώθουν την ανισότητα μεταξύ τους. Σε αυτό έλαβαν μέρος είκοσι παιδιά τα οποία μοιράστηκαν με έναν ιδιαίτερο τρόπο το φαγητό τους…

Αν και το πείραμα αυτό δεν είναι βέβαια αντιπροσωπευτικό, αφού το δείγμα είναι αρκετά μικρό, νομίζουμε ότι ο καθένας από εμάς μπορεί να  εξάγει κάποια πρώτα συμπεράσματα όσον  αφορά

ΕΝΑ ΔΕΝΤΡΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ - THE BOY AND THE TREE

  

Ευγένιου Τριβιζά, «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία - Ένα δέντρο, μια φορά»

Το δέντρο 
 

THE BOY AND THE TREE

Σ' ένα άχαρο πεζοδρόμιο μιας πολύβουης πολιτείας ήταν κάποτε ένα άσχημο παραμελημένο δέντρο. Κανείς δεν το πρόσεχε. Κανείς δεν το φρόντιζε. Κανείς δεν του έδινε την παραμικρή σημασία. Τα φύλλα του είχαν μαραζώσει, είχαν πέσει από καιρό κι είχε απομείνει γυμνό, σκονισμένο και καχεκτικό.

Ποτέ δεν είχε γνωρίσει του δάσους τη δροσιά. Δεν είχαν κελαηδήσει ποτέ στα φύλλα του πουλιά, με δυσκολία να το άγγιζε πού και πού κάποια πονετική ηλιαχτίδα που γλιστρούσε στα κρυφά ανάμεσα στις μουντές και άχαρες πολυκατοικίες που το περιστοίχιζαν.

Οι περαστικοί διάβαιναν δίπλα του με αδιαφορία, βλοσυροί και βιαστικοί, χωρίς να του δίνουν καθόλου σημασία, μερικοί μάλιστα πετούσαν αποτσίγαρα, φλούδια από κάστανα και λερωμένα χαρτομάντηλα κι άλλοι φτύνανε στο χωμάτινο τετραγωνάκι γύρω από τη ρίζα του.

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, κατάλαβε από κάτι μηχανικούς με σκούρες καμπαρντίνες και κρεμαστά

Πες μου γιατί - Ένα παιδί τραγουδά για την υπάρχουσα κοινωνική αδικία

Τραγούδι: "Tell me why"

Τραγουδιστής: Declan Galbraith

Lyrics:

Στο όνειρό μου παιδιά τραγουδούν

ένα τραγούδι αγάπης για κάθε αγόρι και κορίτσι.

Ο ουρανός είναι μπλε και οι κοιλάδες είναι πράσινες

και το γέλιο είναι η γλώσσα του κόσμου.

Μετά όμως ξυπνάω και όλα αυτά που βλέπω

είναι ένας κόσμος γεμάτος από ανθρώπους σε ανάγκη.

Πες μου γιατί πρέπει να είναι έτσι.

Πες μου γιατί Υπάρχει κάτι που δε μου έχουν πει;

Πες μου γιατί Διότι δεν καταλαβαίνω,

Όταν τόσοι χρειάζονται κάποιον,

Ο πλούτος και η φτώχεια - Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος 

Αν δεις κάποιον να γίνεται πλούσιος χωρίς να το αξίζει, μην τον καλοτυχίσεις, μην τον ζηλέψεις, μην τα βάλεις με τη θεία πρόνοια, μη νομίσεις ότι γίνεται τίποτα στον κόσμο τούτο τυχαία και άσκοπα. Θυμήσου την παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου. O πλούσιος είχε φτάσει στην κο­ρύφωση του πλούτου και των απολαύσεων, ενώ συ­νάμα ήταν σκληρός και απάνθρωπος, πιο άγριος κι από τα σκυλιά. Τα σκυλιά σπλαχνίζονταν το Λάζαρο κι έγλειφαν τις πληγές, που σκέπαζαν το σώμα του, ενώ ο πλούσιος ούτε τα ψίχουλα του τραπεζιού του δεν έδινε στον φτωχό. Ο πλούσιος είχε περισσότερα απ’ όσα του χρειάζονταν. Ο Λάζαρος δεν είχε ούτε τα απόλυτα αναγκαία, ούτε την απαραίτητη καθημε­ρινή του τροφή. Και μολονότι πάλευε συνέχεια με την πείνα και την αρρώστια, δεν αγανάκτησε, δεν βλα­στήμησε το Θεό, δεν παραπονέθηκε ενάντια στη θεία πρόνοια.
Δεν είναι, λοιπόν, αδικαιολόγητο, ενώ είσαι απαλ­λαγμένος από τέτοιες συμφορές, να βλαστημάς το Θεό, όταν άλλοι άνθρωποι, που δοκιμάζονται σκληρά από διάφορα βάσανα, δοξάζουν τον Κύριο ακατάπαυστα; Στο κάτω-κάτω, όποιος υποφέρει, κι αν ξεστομίσει καμιά βαρειά κουβέντα πάνω στον πόνο του, είναι άξιος κάποιας συγγνώμης. Όποιος, όμως, χωρίς να υποφέρει, βλαστημάει το Θεό και χάνει την ψυχή του, ποιάς συγγνώμης είναι άξιος;

Για ποιό λόγο, άνθρωπέ μου, ο πλούτος σου φαίνε­ται σπουδαίο πράγμα; Αναμφίβολα γιατί σου αρέ­σουν οι σπάταλες απολαύσεις, γιατί ευχαριστιέσαι όταν σε θαυμάζουν ή σε ζηλεύουνοι άλλοι, γιατί μπο­ρείς με τα χρήματά σου να κάνεις κακό στους εχθρούς σου και, τέλος, γιατί όλοι σε φοβούνται για τη δύναμη που σου δίνει ο πλούτος. Ναι, γι' αυτές τις τέσσερις αιτίες κυνηγάς τα λεφτά, για την ηδονή, την κολα­κεία, την εκδίκηση και το φόβο. Αλλη αιτία δεν υπάρχει. Γιατί, συνήθως, ο πλούτος ούτε πιο σοφό κά­νει τον άνθρωπο ούτε πιο συνετό ούτε πιο καλό ούτε πιο φιλάνθρωπο. Καμιάν αρετή δεν μπορεί να φυτέψει μέσα στην ψυχή μας ο πλούτος. Απεναντίας μάλιστα, αν βρει μερικές αρετές, τις ξεριζώνει, για να φυτέψει μέσα μας τις αντίστοιχες κακίες.

Σου φαίνεται, λοιπόν, ποθητός ο πλούτος και αξιο­ζήλευτος, επειδή καλλιεργεί τα χειρότερα ελαττώμα­τα στην ψυχή μας, επειδή μεταβάλλει το θυμό σε πρά­ξη, επειδή φουσκώνει τις σαπουνόφουσκες της δοξομανίας, επειδή ξεσηκώνει μέσα μας την αλαζονεία; Ακριβώς γι' αυτά πρέπει να τον αποφεύγεις, μη