Ο πνευματικός πατέρας
ακροβατεί ανάμεσα στις εντολές του θεού και τις αδυναμίες του πιστού. Σταθμίζει
διακριτικά την προαίρεση και τις δυνατότητες του, πριν τον παροτρύνει στην
εφαρμογή του Θείου θελήματος. Διότι η υπακοή προϋποθέτει αβίαστη συγκατάθεση
και ψυχική δυνατότητα.
Αν ο πνευματικός
προσπαθήσει να επιβάλλει αδιάκριτα το θείο νόμο μπορεί να συντρίψει μια ευάλωτη
προσωπικότητα. Γι’ αυτό οφείλει να λάβει υπ’ όψιν του την ψυχολογική διάσταση
του πιστού. Η ανθρώπινη εσωτερικότητα δεν είναι μόνο πνευματική αλλά και
ψυχολογική. Στην ποιμαντική και την εξομολόγηση εστιάζουμε κυρίως στην αγάπη και
το μίσος, στην ταπείνωση και την έπαρση, στην υπακοή και την ανυπακοή, στην
ηδονή και την εγκράτεια.
Στην ψυχοθεραπευτική
συνεδρία εστιάζουμε κυρίως στην υγεία και την παθολογία, στην αυτοπεποίθηση
